Nee, nee... dit mag niet! Dit kan niet. Voor mijn ogen zie ik weer een foto van pap met Dunya, Dunya zit onder de blauwe plekken striemen ik der nek, een hele blauwe band in haar nek. Ze lacht niet eens. Op de achtergrond staat een man boos naar haar te kijken. Met mijn hand ga ik over mijn gezicht door mijn haar. Geen wonder dat ze weg schiet als iemand haar wil aanraken. Geen wonder dat ze paniek aanvallen heeft. Het duizelt me, ik moet mijn handen stevig op de grond zetten. Georg komt mijn kant uit. Pakt mijn schouders vast. “Tom wat is er? Je ziet er uit alsof je een lijk hebt gezien!” Ook Laura kijkt mij bezorgd aan. “Ze is gewoon mishandeld? Het verklaart bijna alles, fuck!” Georg kijkt mij onderzoekend aan. “Wat bedoel je?” Ik antwoord niet eens meer, het eerste wat ik doe is haar nummer opzoeken. Hij blijft over gaan, tot ik word doorgeschakeld naar haar voicemail. Ik voel alle kleur uit mijn gezicht weg trekken. Mijn oren beginnen te suizen. Oké, kalm blijven ze is aan het werk. “Ze is aan het werk, door de muziek hoort ze der telefoon niet. Ze is aan het werk, door de muziek hoort ze der telefoon niet” bezorgt kijken Georg en Laura elkaar aan. Mijn hart wil buiten mijn lijf verder kloppen, mij ademhaling gaat steeds sneller. Ik krijg mezelf niet kalm, mijn handen zijn plakkerig. Ik leg mijn handen in mijn nek. In 2,3,4 en uit 2,3,4. Ik heb het allemaal niet in controle. Laura komt op mij af en dan is het klaar.

Dunya P.O.V:
Iemand heeft op zijn enkel getrapt. Ik weet niet wie, maar ook iemand neemt mij aan mijn boven arm mee de coulisse in. Backstage en de kamer in van de jongens. Op de gang doet iemand druk alle kamer deuren open. Het is enorm moeilijk om te ademen. Die ogen komen bekend voor. Mijn hoofd zit vol met watjes. Ik kan eindelijk weer een beetje ademhalen. Hij legt zijn hand op mijn mond en doet zijn wijsvinger voor de zijnde. De deur gaat met een harde klap open. Ik kan niks uit brengen. In die blauwe ogen zie ik mijn ogen. Ze kijken mij groot aan. Ik begin volledig in paniek te raken. Mijn telefoon gaat af in mijn broekzak. Hij trilt er op los. Ik kan hem niet pakken. Want dan hoor je het. De deur gaat met een klap weer dicht. Ook stopt op dat moment mijn telefoon met trillen.

Ik begin de jongen te herkennen die voor mij zit. Dave, dit is niet goed. Dit is helemaal niet goed. Ik voel mij niet goed. Een enorme paniek aanval komt er aan. Ik voel hem borrelen. Mijn keel zit nog dicht. Ik wordt misselijk. Mijn oren suizen en ik weet wat er aan gaat komen. Alleen mijn hart klopt op zijn normale tempo, ook mijn ademhaling gaat niet sneller. Wat is dit? Ik ken dit niet. De deur gaat weer met een klap open, ik druk mijn handen voor mijn mond. Wat er werkelijk gebeurd achter mij komt niet echt binnen. Er wordt veel gepraat en gelachen. Dave kijkt mij aan, zijn ogen gaan van links naar rechts. Ook Michael komt naast hem zitten. Ook hij kijkt mij in mijn ogen aan. Ik durf niks meer. Ik ben verstijfd. Mijn lichaam reageert niet meer. Mijn oren suizen en ik voel mij niet goed. “Waarom worden der lippen blauw?” “Fuck! Ze is in shock.” In slow motion staat Dave op, ik hoor hem wat rommelen. Dan komt hij met een naald mijn kant op. Nu gaat ook mijn hart sneller kloppen. “Wat is dat?” Michael kijkt er argwanend naar. “Klein beetje coke, ja echt een klein beetje. Niet zo als de vorige keren. Roy heeft me al op mijn flikker gegeven. Ik dacht dat ze gewoon nog gebruikte” De naald gaat door mijn rechter arm. Alles wordt in watjes gehuld. Mijn lichaam ontspant zich. Ik kan weer ademen. Ik voel hoe iemand mij opvangt en hoe ik vervolgens in een roes terecht kom. “Hoe bedoel je nog gebruikte. Gast, dat is coke, dat gebruik je niet zomaar. Wtf!” Michael antwoord Boos op Dave. “Sstt! Weet je waarom ze gebruikte? Omdat ze focking veel heeft mee gemaakt. Daarnaast waar was jij? Ik moet der focking vader van de af meppen. Als ik 1 seconde later was geweest was ze misschien wel dood!” Hij fluistert dit kwaad naar Michael. “Moet jij zeggen! Ik heb het ook gezien, geen mooi plaatje. Sist hij terug.” Dave slaat zich voor zijn hoofd. De deur gaat terug open. Iemand kijkt rustig rond. Dan hangt het hoofd van mijn vader boven dat van mij. Loom trek ik mijn handen voor mijn hoofd. Veel te laat natuurlijk. Dave duwt Michael aan de kant, om vervolgens op mij af te komen. Maar te laat, ik voel iets scherps langs mijn zijn gaan en met een enorme vaart wordt mijn hoofd op de grond geslagen. De sterretjes draaien in het rond. Dave zijn gezicht hangt boven dat van mij. “Geef me iets.” dan komt Gijs er bij. Pap heeft het op een lopen gezet. “Wie was die gast?” “ der pa, kom op geef me iets tegen het bloeden! Nu!” Dave roept het uit. Ik voel hoe ik langzaam aan out ga. Mijn ogen kunnen niet meer scherp stellen. Mijn lichaam begint te tintelen. “Dank je. Check de achterkant van der hoofd” Dave zegt dit tegen iemand. Ik voel twee handen onder mijn hoofd, iemand die mijn hoofd een beetje draait en dan voel ik niks meer. Het is zwart.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen