Tom P.O.V:
David zit samen met Georg en Laura voor mij. “Waarom hebben jullie mij niet eerder geroepen?” Schaap achtig kijken ze elkaar aan. Het komt van ver. Heel ver. Mijn maag zit in de knoop en ik ben kost misselijk. Mijn hoofd bonkt, wat niet mee helpt met de misselijkheid. Snel hang ik met mijn hoofd boven de wc. Ik voel hoe ik moet kokhalzen. Gadver. Ik heb zeker weten een hersenschudding. Top! Was dit hoe Dunya zich voelde toen we net terug waren met de bus? Kunnen ze niet zachter praten? Het doet zeer aan mijn hoofd. Ik snap nu wel waarom Dunya zo kwaad kon worden op mij en Bill. Hij alleen maar tetteren en ik die aan het zeuren was. Ik snap het wel. Wat een verschrikking zeg! “Kunnen jullie alsjeblieft even jullie koppen houden?” Ik ga recht op zitten en wrijf over mijn voorhoofd heen. Het geklop neemt iets af, ietsjes. Maar hij is er constant. Lekker. Echt geweldig dit. Dit is echt top. “Jongens, ik voel me niet zo lekker.” Komt Bill hoor. Natuurlijk voelt hij zich niet zo lekker omdat ik hier barstende koppijn heb en daarnaast godvergeten misselijk ben. “Tweeling ding?” Vraagt David. Ik knik al. Bill haalt zijn schouders op. “Ik heb denk ik een hersenschudding” zeg ik zacht, meer tegen mezelf. “Serieus!” Is het enige wat David uit roept. Alsof hij met een mes in mijn schedel staat te poeren! Holy crap hey! “Ssstttt” ik masseer ondertussen mijn slapen. “Ik heb denk ik nog wel wat bij me. Ibuprofen ofzo. Relax” zeg ik al voor David verder kan gaan. Wat David niet weet is dat ik een paar tabletten van Dunya heb mee gesmokkeld, just in case en nu komt dat wel mooi makkelijk uit. “Hoe krijg je het voor elkaar, serieus, hoe dan? Ik snap het niet he? Zijn jullie helemaal gek geworden!”
David bromt wat verder en gaat weer aan de gang.

Ik ben heel eerlijk als ik zeg dat ik gehoopt had dit nooit te hoeven doen, maar nu ben ik blij dat ik die optie heb. Met een oxy pilletje in mijn ene hand en een glas water in mijn andere hand sta ik in het mini keukentje van de bus. Snel neem ik het tabletje in, zet mijn koptelefoon op en ga rustig in een van de stoelen zitten. De hoofdpijn trekt langzaam weg, het maakt plaats voor de wel bekende watjes, de alles overnemende watjes die ik zo ben gaan waarderen. Alles wordt even on hold gezet. Ik kan even ontspannen en slapen. Geen gezeur, geen problemen en geen zorgen. Dunya zal wel liggen te slapen, net als ik trouwens. Ik zit een partijtje te zagen. Ik schrik er van! Wow! Ineens ga ik recht op zitten. Ik had serieus het idee dat ik viel. Gewoon echt viel. Laura kijkt op vanuit haar studie boek. “Gaat het? Je hebt een behoorlijke tijd liggen slapen. Relax, we zijn er nog lang niet. Hoe is je hoofd?” Ik ben nog al traag, wat zei ze allemaal ohwja, mijn hoofd. “Ja... wel oké denk ik... ja... denk het wel.” Ik klink als Dunya met die pap benen. Holy crap, hoe sterk zijn die pillen. Eerder waren ze helemaal niet zo sterk.

Of heb ik de verkeerde mee genomen? Ja dat is het, ik heb gewoon per ongeluk die sterkere ingenomen. Niks aan de hand. Kan gebeuren. Toch? Of ben ik nu aan het OD’en? Nee toch? Shit, serieus? Doe ik nu gewoon Dunya na? Nee toch? Ik... wacht even. Relax Tom. Wie zegt dat Dunya zich ook zo voelde. Misschien ben je gewoon in een halve droom status of zo? “Tom!” Ik schrik wakker. Bill kijkt mij bezorgd aan. “Gaat het? Je zat zo te draaien in je slaap.” Opgelucht haal ik adem. Pfieh! Ik sliep gewoon. "wat wil jij vanavond doen? Er zijn twee plannen voor na het optreden. Alsnog aanschuiven bij Atari Teenage Riot of gewoon naar bed." Zegt Georg, de meiden die mee zijn willen wel een avondje uit gaan. Ik wil het liefst gewoon naar bed na het optreden. Ik ben gesloopt, maar dat komt deels ook door het tabletje wat ik heb genomen. Man, mijn hoofd zit nog half vol met watten. Alles gaat ook echt een tandje langzamer. Mijn god!

Hoe heb ik kunnen bedenken dat dit een goede zet was? Ik ben echt gesloopt, straks moeten we nog een hele set spelen. Ik weet het niet, nu nog cancelen is wel heel gek? Of niet? Ik gooi er wel wat redbull in. Komt goed. Toch? Backstage is het snel even sound checken. We gaan mee in de sleur, even wat eten. Omkleden wat VIP’s ontvangen. Fuck... die VIP’s. Die was ik helemaal vergeten. Zit ik hier met mijn ballen kop. Echt, geweldig. De eerste meiden komen binnen en beginnen direct te gillen. Mijn hoofd! Holy crap he. Dan komt de rest en die moeten natuurlijk ook even gillen. Gerda en Laura zitten verder op in de hoek en kijken naar wat er allemaal gebeurt. Bill is van de spelletjes. Dus intro’s raden en wie mag dat natuurlijk allemaal spelen? Moi.

Ik kan niet wachten tot dit klaar is. Nog even buigen, nog even zwaaien. Douchen en dan snel die VIP’s ontvangen. Kan ik zo naar bed. Ik ben gesloopt. Mijn hoofd begint weer langzaam aan te bonken, backstage neem ik gelijk wat ibuprofen in. Mijn hoofd begint echt zeer te doen. Snel spring ik onder een douche door. Glijd natuurlijk nog even uit over een plas water. Fuck hey! Echt super klote. Met een hink een stap en een sprong. Kom ik bij de bank uit. Bill kijkt mij met eens schuin oog aan. Natuurlijk die voelt het ook. Voor het gemaakt natuurlijk. Mijn enkel beweeg ik even alle kanten uit, dat gaat. Gewoon verrekt. Kan ik mee leven. Dat komt wel goed, morgen zijn we toch vrij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen