Ik krijg niet heel lang de kans om te piekeren, want de gasten op dit feest lijken bepaald niet van plan om ons gewoon met rust te laten. Deze keer duiken er een aantal kinderen uit het Capitool voor onze neus op, die nerveus maar enthousiast naar mij en Day opkijken. Heel even blijft het ongemakkelijk stil, maar dan stoot een van de jongens een wat langer meisje aan, die opschrikt en van mij naar Day kijkt. "Hoi, willen jullie tikkertje met ons spelen?" vraagt ze.

Ik moet mijn best doen om niet in de lach te schieten, ook al is het duidelijk dat het meisje het meent. Dit feest verloopt al bepaald niet feestelijk voor mij, dus ik ben niet van plan om ook nog eens een deel van de avond een stel Capitoolkinderen te gaan babysitten, zodat hun ouders zichzelf rustig dronken kunnen voeren of kunnen gaan praten met de tributen die ze interessanter vinden. "Ik... denk dat ik deze oversla," zeg ik, met een schuine blik op Day.

Die grinnikt even en glimlacht naar de kinderen, waardoor ik meteen weet dat hij wél van plan is om in te stemmen. "Tikkertje is misschien niet zo'n goed idee hier, maar we kunnen wel even een ander spelletje doen?" stelt hij voor.

Ik bijt op de binnenkant van mijn wang om er geen sarcastische opmerking uit te flappen. Het steekt een beetje dat hij gewoon van plan is om weg te gaan - we zijn hier samen heen gekomen, dus ik had gehoopt dat ik dan in ieder geval niet helemaal alleen zou zijn in een groep mensen die ik niet ken, maar die mij wel allemaal denken te kennen. Ik had gehoopt dat hij zou blijven. Toch kan ik het hem niet echt kwalijk nemen dat hij weg wil - na wat er net gebeurt is, kan ik me voorstellen dat hij gewoon liever niet meer met me gezien wil worden. Alle verwachtingen tegengaan en alle roddels ontkennen. Misschien was dit alles, en misschien is dat wel oké, of zelfs beter. "Veel plezier," zeg ik dus maar. Veel plezier met het spel, met het feest, met het leven - ik weet niet waar ik precies op doel.

Maar Day glimlacht naar me, en hoe vaak hij dat ook doet, het blijft me verbazen. Misschien is het wel gewoon een beleefdheidsnorm of een act, maar ik zelfs als het een leugen is, wil ik er graag in geloven. "Je mag ook meedoen," zegt hij, en tot mijn verbazing voel ik opluchting. Het feit dat hij niet écht bij me weg wil, betekent meer voor me dan ik graag zou willen, ook al zou het zoveel makkelijker zijn om hier gewoon uit elkaar te gaan - sinds wanneer kies ik de moeilijke weg? "Je bent vast goed in 'ik zie, ik zie, wat jij niet ziet'."

"De kleur is glitterrood." Ik geef hem een scheve glimlach terug, maar schudt dan mijn hoofd. Ik denk niet dat iemand van ons een goede avond zou hebben, als ik zou gaan proberen een groep capitoolkinderen en hun domme spelletjes te tolereren. "Nee, dank je. Het is niet zo mijn ding."

"Jammer." Day aarzelt even, maar richt zich dan tot de kinderen. "We kunnen niet heel lang spelen, want ik ga zo weer even praten, goed?" Hij geeft me een aarzelende glimlach, waarop ik maar snel instemmend knik.

ďGeen zorgen, ik vermaak me wel," zeg ik, met een gebaar naar een schaal met cakejes op de tafel achter ons. Ik weet niet zeker of ik het wel helemaal meen, maar de bevestiging dat ik in ieder geval niet de rest van de avond alleen ga zijn, is voor even genoeg.

Day lijkt nog heel even te aarzelen, maar dan knikt hij naar me. "Cake is altijd een goed idee - en dan weet ik in elk geval in welke richting ik je straks moet zoeken." Hij lacht zachtjes, en ik doe met hem mee.

"Succes," antwoord ik. Als me iets duidelijk geworden is toen Day vandaag op onze verdieping was, is het wel dat Day een hoop kwaliteiten heeft die hem tot een nuttige bondgenoot zouden maken, maar dat een goed richtingsgevoel niet één van die dingen is.

"Tot zo." Even kijkt hij me nog lachend aan, voordat hij zich tot het groepje kinderen richt, en met hen meeloopt de menigte in.

Als hij eenmaal weg is, komt de frustratie echter meteen weer opborrelen. Ik weet niet meer waarom ik hier überhaupt heen wilde - het is immers niet alsof ik hier echt vrienden zou maken of zelfs sponsoren zou kunnen vinden. Misschien was het alleen maar mijn eigen koppigheid die me hier gebracht heeft: Luna zegt dat ze niet weet of het wel een goed idee is, en mijn onmiddellijke reactie is om haar twijfels en adviezen te negeren en zonder zelf ook maar een beetje na te denken naar het feest te gaan. Altijd maar overal tegenaan willen schoppen, hè? Want dát heeft tot nu toe alleen nog maar goed uitgepakt.

Ik ben niet eens meer echt gefrustreerd vanwege Day, maar eerder vanwege mezelf. Ieder gesprek dat ik voer, lijkt er op miraculeuze wijze toe te leiden dat degene met wie ik in gesprek was me haat, op me neerkijkt, niet meer met me gezien wil worden of alledrie tegelijk. Misschien was het nooit vanwege Luna, vanwege de mensen die over haar roddelden, al die jaren dat we buiten de samenleving stonden. Misschien is de segregatie alleen maar een verzinsel van mij geweest, om een ander de schuld te geven van het feit dat niemand een vriendelijk gesprek met ons wilde voeren, terwijl ik altijd degene geweest ben die iedereen - alle mogelijke vrienden, hulp, steun - van ons heeft weggejaagd. Altijd maar iedereen op afstand houden. Nou, gefeliciteerd: je staat in je eentje op een feestje in het Capitool in afwachting van je doodstraf. Is dit nou wat je wilde?

Ik schud mijn hoofd, in een poging de gedachte van me af te zetten, terwijl ik snel nog een cakeje in mijn mond stop en de zaal afspeur naar iemand om me af te leiden. Als ik hier blijf staan, is de kans groot dat ik weer wordt aangesproken door iemand uit het Capitool met vragen en opmerkingen waar ik niet op ben voorbereid, dus ik kan beter een gesprek aanknopen bij wie ik enigszins een kans maak op een normaal gesprek - een van de overige tributen, dus. Helaas is Parveen nergens te bekennen - dat viel te verwachten, aangezien hij daadwerkelijk intelligent genoeg is om zich van tevoren te beseffen dat naar een feest als deze komen geen goed idee is. Wel zie ik Aderyn, die tot mijn verbazing geen dramatische, Victoriaanse, rood-zwarte mantel en jurk draagt, maar gewoon een donkerblauwe galajurk, en ontspannen met een aantal oud-winnaars staat te praten. Haar districtgenoot vergezeld haar, hoewel hij niet veel meer aan het gesprek bij lijkt te dragen dan hier en daar een keer knikken. Ik zou nog niet met hen gaan praten om het einde van de wereld te voorkomen - de wereld verdient het sowieso niet echt om gered te worden - dus draai ik me om, op zoek naar andere opties. Tot mijn schrik blijkt Ada er ook te zijn, in gesprek met de echte Alex, dus ik kijk snel weer een andere kant op, voordat ze doorkrijgt dat ik er ben.

Helaas lijken de enige echte andere opties Samuel en het meisje uit District 4 te zijn. Samuel staat, tot mijn ergernis net zoals ik, aan de rand van de zaal het feest te observeren, met als enige verschil dat zijn donkergrijze pak verraadt dat hem de dresscode duidelijk wél verteld is. Toch presteert hij het om eruit te zien als een orc, met zijn lompe gestalte, chagrijnige gezicht en lachwekkend afschuwelijke paarse schoenen. Hij had net zo goed aubergines aan zijn voeten kunnen steken, ware het niet dat aubergines meer respect verdienen dan dat, door al het werk dat er in de groei en oogst van die planten gestoken wordt door mijn districtsgenoten. Meteen voel ik me weer iets beter over mijn hoodie en trainingsbroek. Zelfs zonder pak, ben ik stijlvoller, cooler en zeker nonchalanter dan mr.
ik-pleeg-graag-moorden-en-misdaden-tegen-de-modewereld-als-hobby.

Het meisje uit District 4, dat even verderop aan het buffet staat, wordt het dus. Niet bepaald mijn eerste keuze, maar ik moet bekennen dat ik eigenlijk sowieso wel even met haar wilde praten. Het beeld dat het Capitool van de jongen die zich opofferde liet zien en het beeld dat Luna van hem heeft, lijken over twee totaal verschillende personen te gaan, waardoor ik niet meer weet of ik hem dankbaar kan zijn voor de terugkeer van mijn zusje. Als ik wil weten wie Josiah écht was, maak ik de meeste kans bij iemand die hem misschien wel buiten het Capitool, de arena en de televisie gekend heeft - iemand uit zijn thuisdistrict. Iemand uit District 4.

Dit gesprek mag niet fout gaan. Ik heb al twee Beroeps zover gekregen dat ze me maar wat graag dood willen, en een derde zou mijn doodvonnis al helemaal ondertekenen. Deze keer kan ik het me niet permitteren om een nieuwe vijand te maken. Ze hoeft me niet écht leuk te vinden, ze hoeft me alleen maar niet te haten. Ik haal even diep adem en stap op de roodharige Beroeps af. Kom op, Chris, zo moeilijk kan het toch niet zijn?

Reacties (2)

  • Incidium

    'waarom glimlacht day zo vaak? moet een gekke district 7 traditie zijn obviously' mijn god chris wat ben je een idioot XD
    Ada in gesprek met de echte alex lol
    Ik zie dat je er moeite in hebt gestoken Samuel uitgebreid te beledigen en ik stel dat op prijs:D
    Chris heeft wel een punt, Samuel heeft een hobby nodig, rip hem.
    oeh May, dit gesprek verloopt vast goed? I mean Chris heeft niet met haar gezoend en daarna met iemand anders, dus hij doet het sws al beter dan Alex

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Day is te lief, idk man kinda sus
      Om Samuel te beledigen maak ik tijd en ruimte, uiteraard. Hij staat bovenaan de prioriteitenlijst als er iemand beledigd moet worden
      De lat ligt wel erg laag, oef

      1 maand geleden
  • Duendes

    Gosh Chris lieve schat Day vindt je aardig en wil nog steeds prima met je gezien worden alleen kan deze jongen gewoon slecht nee zeggen oeps :')

    Also

    Zelfs zonder pak, ben ik stijlvoller, cooler en zeker nonchalanter dan mr.
    ik-pleeg-graag-moorden-en-misdaden-tegen-de-modewereld-als hobby.

    Chris zijn principiële haat naar Samuel en alles wat Samuel doet of draagt ofzo is echt veel te grappig ohmijnhemel

    En ja nee vreet Chris praten met het enige beroeps district waar je nog geen vijanden hebt gemaakt is misschien geen heel slim idee maar wel leuk ga ervoor yay

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Het is tijd voor een nieuwe ronde van anxiety en gay panic! Hoera

      Eerlijk is eerlijk, Samuel probeerde hem ook te vermoorden, dat is niet iets waardoor mensen elkaar graag gaan mogen meestal

      Gelukkig hebben May en Chris een gezamenlijke interesse in haten op idiote mannen die stomme impulsieve dingen doen, misschien helpt dat iets

      1 maand geleden
    • Deparnieux

      Je publiceert nu snel verhalen achter elkaar.

      1 maand geleden
    • Duendes

      Chris doet een en al gay panic en anxiety awh baby

      Oké valid point there maar kom op dan hoef je niet zo te bitchen op zijn paarse schoenen pff dat was vast een idee van Pubert:(

      En fair dat helpt vast iets alleen is Chris tegelijkertijd ook een idiote man die stomme impulsieve dingen doet dus hmmm

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Klopt, ik had voor de verandering een paar uurtjes tijd.

      Chris neemt geen schoenenadvies aan van de man in crocs. Samuel wel

      Oh yeah hij haat ook vooral op zichzelf

      1 maand geleden
    • Incidium

      Hey! Pubert heeft niks verkeerd gedaan! Het waren roze krokodillencrocs! Make love and terrible fashion, not war and hongerspelen XD

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Tbh dat is een goed motto

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen