Tom POV.

Drie dagen later zijn zowel Tirza als Tim weer beter. Zonder veel erg deze keer gelukkig. En bovenal is Noah deze keer niet ziek geworden, wat misschien wel de grootste angst is. Natuurlijk, met wat pech kan dat nog, maar we gaan er liever niet vanuit. Die keer met Noah was nog enger dan toen Tirza jaren terug in het ziekenhuis belandde.

Ik loop dan naar beneden en gelijk krijg ik een knuffel van Noah. "Ik jou gemist papa," zegt Noah en ik glimlach even.

"Ik jou ook jochie," zeg ik en ik til hem op waarna ik naar Bill kijk. "Hij heeft mij vergeven?" Vraag ik.

"Tomi, hij was nooit boos. Hij was alleen bang om ziek te worden en dat is voor hem te begrijpen. Misschien dat die ervaring niet altijd in z'n geheugen blijft door z'n jonge leeftijd, maar ik denk dat de angst er altijd in blijft zitten. Ik hoop alleen niet dat die angst hem gaat beheersen in het leven," zegt Bill en ik knik begrijpend.

Bill pakt Noah dan weer van mij over. "Ik ga hem nog even in bad doen, vanaf morgen gaan de kinderen dan maar weer naar school," zegt Bill. "En Noah naar de peuterspeelzaal," zegt Bill daar nog achteraan en ik knik even.

"Dat is prima," zeg ik, ook al ga ik nog wel even naar de peuterspeelzaal bellen of er veel zieken zijn, want als er een virusje heerst dan wacht ik liever nog een paar dagen extra om Noah daarheen te sturen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat ze Noah dan niet brengen snap
    Maar doen het super samen

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen