Ik hoor hoe de deur nog een stukje verder open gaat. Mijn hart bonkt zo hard dat ik niet meer hoor wat er verder gebeurd, de vlekken voor mijn ogen zijn zo heftig. Ik zie af en toe een bruin oog voor mij hangen. Ik voel niet eens meer hoe Tom mij recht op zet. Hij praat tegen mij, Maar horen doe ik het niet. Ik krijg geen lucht, ik kan niet meer ademen. Waarom kan ik niet meer ademen? Is het klaar? Is het gedaan? Is het eindelijk opgehouden?

Tom P.O.V:
Na even voel ik hoe ik kalmeer, oké, ik kan ook echt super koppig zijn. Maar hoe ze net deed is niet oké. Ik wil der heel graag helpen, maar als ze zo doet kan ik ook niets voor der betekenen. Ik vraag aan Mich wat Dunya haar kamer nummer is. Met lichte tegenzin loop ik er heen. Eigenlijk vind ik dat ze naar mij moet komen. Maar daar is ze te egoïstisch voor. Ik twijfel even. Dan klop ik toch. Ik hoor hoe iemand benauwd adem haalt. Ik zeg dat ik alleen wil praten, het enige wat ik als reactie hoor is hoe ze een teug lucht naar binnen probeert te halen. Weer klop ik, de deur gaat op een kiertje. Nog eens zeg ik dat ik alleen wil praten. Ze rochelt helemaal, wat is ze aan het doen? Ik duw de deur iets verder, een naar gevoel bekruipt me. Alsof het niet goed gaat. Ik krijg de deur niet verder open. Alsof er iets voor de deur ligt. Weer hoor ik haar piepend en rochelen adem halen, de deur gaat iets verder open. Ze ligt op de grond voor de deur. Het zweet parelt op haar voorhoofd, wat heeft ze gedaan?

Ze kijkt dwars door mij heen. Ze ziet mij niet eens staan, ze hapt naar lucht als een vis op het droge. Wat is dit? Dit heb ik nog nooit mee gemaakt. Ik probeer der recht op te zetten, ze zakt iedere keer een stukje verder weg. Ze reageert niet eens op mijn aanraking. Alsof ik er helemaal niet ben. "Hey, Dunya?" Ze hapt naar adem, ze is volledig in paniek. Haar ogen schieten alle kanten uit. Ze is helemaal verstijfd en aan de andere kant helemaal slap. Ik voel haar hartslag als een bezetene bonken onder mijn vingers. Wat is dit? "Tom?" Ik hoor Dave op de gang roepen. "Hier, de deur staat op een kier." Ik trek Dunya iets bij de deur weg. Dave opent hem verder. Zijn blik valt op Dunya, "shit." Hij gaat voor haar zitten, voelt der hartslag, luistert naar haar ademhaling, "Fuck, verdomme Dunya, wat heb je genomen?" Ze hapt weer rochelend naar adem. Hij opent haar mond, kijkt er even kort in. Zijn vingers gaan haar mond in, maar zonder iets komen ze er weer uit. Hij pakt haar op. "Kan jij de kraan open zetten en de stop in het bad doen?" Ik knik.

Dunya P.O.V:
Iemand zegt dat ik in bad moet. Waarom moet ik in bad? Ik ben zo benauwd. Ik kan niet meer, alles doet pijn. Ik voel armen om mij heen. "Hey, kijk me eens aan. Wat heb je genomen?" Die stem komt zo bekend voor. Ik kan niet reageren, ik heb geen lucht. Ik voel hoe mijn lichaam naar lucht hapt. Ik kan niet meer. "Kom op, Dunya! Kom op, open je ogen. Kom op, je kan het. Ik kan dit niet het einde laten zijn. Ik kan het niet" Een vrouwen stem zit huilend aan mijn bed. Ik hoor overal piepjes en een pomp die loopt. "Beweeg alleen je vinger, beweeg iets, alsjeblief lieverd?" Mam? Waarom hoor ik dit? Wat is dit? Waar ben ik?.....

"Dhr. van Hoogh veroordeel ik tot 12 jaar cel voorwaardelijk." Mijn moeder heeft het voor mij opgenomene opgelucht haal ik adem. De pijn is over. Het is eindelijk over.

Voor de zo veelste keer tref ik mam stom dronken en zo high als een garnaal aan. Wat is dit? Waarom doe ik dit nog? Ik kan dit niet meer. “Kom op ma, even mee lopen, douchen. Daarna voel je je beter. Echt waar!”


“Verdomme Dunya, wat heb je genomen?” Ik heb het koud, ik voel hoe ik begin te trillen en ik hoor mijn tanden op elkaar klapperen. Langzaam aan begint mijn zicht terug te komen. Twee geschrokken gezichten staren mij aan. Ik ben nog steeds moe, mijn nek doet zeer, voornamelijk boven in. Mijn hart klopt nog steeds als een bezetene. “Kom op, kom op!” De stem is zo bekend, maar ik kan er niks mee. Ik kan niet reageren. Ik ben zo verschrikkelijk moe. Ik wil alleen maar slapen. Alles doet zeer. Ik voel hoe ik verder onderuit zak. Een hand pakt de achterkant van mijn nek vast. Ik kreun, het doet zo verschrikkelijk veel pijn. "kijk mij eens aan." Ik open mijn ogen, ik zie alleen maar vel licht, direct knijp ik mijn ogen weer dicht. Iemand port mij tussen mijn ribben. Ik heb zo veel pijn dat het mij weinig doet. "Verdomme. Dunya kom op!" De stem komt van ver. Iets blaast in mijn gezicht. Ik schrik er van.

Met een ruk ga ik recht op zitten. Mijn hart klopt ineens een stuk minder snel. Mijn ademhaling stabiliseert zich. Ik heb het gevoel dat ik in een paralel universum ben. Dave kijkt mij met ogen zo groot als schoteltjes aan. "Jezus!" Hij grijpt naar zijn borst. "Verdomme! Wat dacht je leuke grap?" Hij schreeuw het tegen mij. Ik ben niet helemaal hier. Waarom zegt hij dit? Ik snap zijn woorden niet? Waarom zegt hij dit? Waarom is hij hier? Ik dacht dat het klaar was? Iemand anders gaat met zijn hand op mijn voorhoofd, vervolgens mijn wang. De hand is helemaal plakkerig. Ademen in het algemeen kost moeite, het doet zeer in mijn keel. Ben ik niet dood dan? voel ik daarom die pijn nog? Waarom voel ik die pijn nog? Ik ben gewoon op. Ik.... ik.... ik...

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen