Tom P.O.V:
Ze reageert nergens op, helemaal niks. Dave, port der, slaat der in der gezicht. Er komt geen reactie, ze is zo ver weg, Haar hart klopt als een bezetene. Dave vraagt enkel wat ze genomen heeft. Onder haar oor zie ik een blauwe plek vormen? Heeft ze wat anders geprobeerd? Is ze suïcidaal? "Zou ze dat zelf hebben gedaan?" Dave antwoord resoluut met Nee. Er is geen andere optie. "Maar..." "Nee Tom, ze is veel, maar niet suïcidaal." Antwoord hij, weer port hij der, dan drukt hij net onder der borst been. Waarna ze verder naar beneden zakt. Dave kan nog net haar nek vast grijpen, anders zou ze kopje onder zijn gegaan. What the Hell. "Kijk mij eens aan?" Ze is aan het klapper tanden? Dat is iets toch? Ze heeft het koud, dat is goed toch? "Dit is goed toch?" Dave haalt zijn schouders op. "Ik weet het niet Tom, ik weet het echt niet. Ik weet niet eens of ze nu een paniek aanval heeft of dat ze iets verkeerds genomen heeft."

Onverwacht schiet ze recht op. Ze zit recht op. Ik voel snel of ze warm of koud is, haar voorhoofd is lauw, haar wangen zijn warm. Dave haalt opgelucht adem. Dunya kijkt versuft om zich heen. Dan vallen mij de wallen onder haar ogen pas op. Ze moet kapot zijn. Die is gewoon dood moe. "Hey, kijk mij eens aan." Ze kijkt mij niet begrijpend aan. Ze snapt niet waar ze is. Ze ademt piepend in. Dave pakt haar gezicht vast, opent haar mond. "Kom op, wat is dit?" Ze blijft ons aan kijken alsof wij van een andere planeet komen. Waarom doet ze dit? Bevend trekt ze haar benen tegen zich aan. Ik open de stop, laat het water weg lopen. Snel zet ik de kraan aan om het bad met warm water te vullen. Niet te vol, maar een klein beetje. Ze ziet er niet uit. hoger in haar nek zie ik nog een band vormen. Hij vormt snel, gaat van blauwig naar donker paars in minuten. Ze is zo verbijsterd, dat ze niet eens antwoord kan geven op de vragen die Dave stelt. Ze kijkt ons enkel aan als Bambi. twee grote ogen.

Eindelijk beweegt ze, haar hand gaat naar der elleboog. Afwezig krabt ze aan de binnen kant. Dave pakt met een ruk haar hand vast. "Dunya" Zijn ogen staan bezorgd, hij heeft dit duidelijk ook nog nooit eerder mee gemaakt. Onderzoekend kijkt hij haar aan. Zijn ogen gaan over haar armen, langs haar handen en tussen haar vingers. Even heb ik de gedachte dat ze misschien wel van het spuiten was. snel druk ik die weg. Doe niet zo gek Tom, dat is serieus een bezopen gedachte. Dat is wel heel erg. "Wat heb je genomen?" Dave blijft die vraag herhalen. Dunya gaat met haar handen over haar gezicht. Kijkt ons vervolgens weer aan. "Ik heb een shotje wodka op" Dave begint te lachen. Ik vind dit niet het juiste moment om te lachen. "Nee, even serieus, wat heb je genomen?" Dunya kijkt hem onbegrijpelijk aan. "Een shotje wodka." Onder haar schattige reactie zit een boze onder toon. Ze zit in het bad alsof ze van en andere planeet komt. Volledig in de war. "Even geen grappen." Dunya slaat kwaad haar armen over elkaar, en steekt haar neus de lucht in als een klein kind. Ik begin te lachen, dit is precies hoe Bill zou reageren. "Sorry" grinnik ik. Ik houd het bijna niet meer, ik kan niet stoppen met lachen. De spanning van net komt er uit.

Dave wil wat zeggen. "Blijf je me zo aan kijken of geef je me nog een handdoek aan?" Ook dit komt er uit alsof ik Bill voor mijn neus zou hebben. Dave kijkt haar verbaasd aan. Schaap achtig geeft hij haar de handdoek waar ze om vroeg. Ze droogt haar gezicht af. De wallen leken net minder erg dan ze werkelijk zijn. Ze ziet er niet uit. grote ogen, wallen van hier tot Tokio en weer terug. Haar fel blauwe ogen steken vel af tegen de haar lijk bleke gezicht. Ze begint harder te beven. Dave gaat op de rand van het bad zitten. Ik laat het bad leeg lopen. Hij slaat nog een handdoek om haar heen en wrijft over haar rug heen. Ze trekt haar benen tegen zich aan. Der gezicht vertrekt. Alsof ze pijn heeft. Alles in mij zegt dat ze enorm veel pijn heeft. Waarom? waar komt die pijn vandaan? "Ik moet deze even nemen, red jij het zo?" Dave kijkt mij doordringend aan. Ik knik.

Even alleen met Dunya. Dave heeft de deur van haar kamer achter zich dicht getrokken. Dunya wrijft afwezig haar gezicht droog. slaat de handdoek nog even een beetje dichter om zich heen. Als ze opstaat moet ik der opvangen. Ze heeft bijna geen kracht in der benen. Ze zakt er zo door heen. Bezorgd kijk ik haar aan. In haar ogen kan ik niets lezen, ze zijn groot, groot van verbazing. "Dunya?" Mijn stem breekt een beetje. Ik voel dan pas hoe snel mijn eigen hart klopt. Hij klopt in mijn keel. Ik besef mij dan ook pas dat ik mijn adem al die tijd heb in gehouden. Ik merk dat ik het niet meer aan kan. Ze geeft geen antwoord. Ze kijkt alleen als Bambi. grote ogen en alles is verbazingwekkend. Dan uit het niets komt er reactie en beweging in haar. Ze gooit de handdoek van zich af, stapt zeiknat uit het bad om vervolgens boven de wc te hangen. Ik hoor der koren. Daarna hoor ik ook echt iets in de wc vallen. Verbijsterd laat ik mij op de rand van het bad zakken. Was dit een paniek aanval? What the fuck! Wat was dit voor bizarre paniek aanval. Ze trilt, ze beweegt, ze ademt, haar gezicht is bezweet, zou ze eindelijk geland zijn?

Ze wrijft in haar gezicht. langzaam komt ze in beweging. Ze gaat naast mij op de rand van het bad zitten. leunt op der knieën, en gaat met haar handen over haar hoofd. trillend ademt ze in. "Holy crap" Ze praat meer tegen zichzelf dat tegen mij. Ik weet even niet wat ik moet zeggen. "ik..." Haar ogen gaan van links naar rechts. Ze snapt niet waar ze is. Haar mond valt open. Ze wil nog iets zeggen, maar er komt niets uit haar keel. Ze schraapt haar keel. Verder komt ze niet. Ze heeft haar handen tegen elkaar aan, haar hoofd ondersteund ze met haar duimen. "Dunya? Wat is er allemaal gebeurd? Ik snap het niet meer, ik kan dit niet meer. Vertel mij iets. Ik trek dit niet." Ze ademt uit. "Mijn ergste nachtmerrie. Ik slaap gewoon, dit is gewoon een nacht merrie. Ik wordt staat wakker en dan lig ik gewoon in bed, in Amsterdam is er geen vuiltje aan de lucht. Ik droom. Het kan iet anders. Alles is gewoon een ziek droom. Een grote zieke droom." Ze brabbelt, ze is volledig van het padje. Er komt geen zinnig woord uit der.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen