Dunya P.O.V:
Ik weet het niet meer, ik weet niet meer wat ik doe. Is dit een droom? is dit echt, ben ik dood? Ik weet het niet meer. Ik heb echt werkelijk geen idee. Als ik mezelf knijp voel ik het gewoon. Is dit echt? Am I still Alife? Tom Wil dat ik iets vertel, hij kan het niet meer aan. Welkom in mijn leven. Ik ga langs mijn oren, net er onder doet het zeer. Even spring ik terug naar eerder op de avond, pap zijn handen om mij nek. trillend adem ik uit. Ik droom niet, ik ben ook niet dood. Ineens besef ik mij dat ik een zieke paniek aanval heb gehad. "Dunya?" Ik voel de tranen achter mijn ogen branden. Is dit de rede dat ik wat nam? Komt het allemaal door de pijn? Ik heb nog nooit zo erg verlangt naar een shot. Een shot, gewoon een shot. Iets. Ik moet iets hebben. ik kan de pijn niet meer aan. Het vormt zich om mijn hart. "Ik... Ik weet het niet Tom. Ik kan dit niet. Ik" Ik adem diep in. Het piept het kraakt, het doet pijn.

Die pijn, ik kan die pijn niet meer aan, de tranen branden achter mijn ogen. Ik ben zo verschrikkelijk moe. Ik kan niet meer. "Ik ben zo moe. Ik kan dit niet meer Tom. Ik kan dit echt niet meer." Ik weet niet wat ik zeg. Ik ben helemaal in de war. Ik dacht echt dat het klaar was. Ik dacht echt dat het einde oefening was. Misschien is dat ook wel het beste voor mij. Dan ben ik van die pijn af, dan hoef ik niet meer te vechten, iedere dag te vechten tegen die pijn. "Wat kan je niet?" Tom klinkt bezorgd. "Alles, ik kan dit echt niet meer. Ik, ik, alles doet pijn. Ik kan die pijn niet meer aan." Mijn mond vertelt iets. Ik kan het niet stoppen. Ik weet zelf ook niet wat ik zeg. "Doet je nek pijn?" Vraagt hij. Ik schud mijn hoofd, om vervolgens te knikken. "Ik weet het niet, ook. Ik.... Ik alles doet pijn, mijn hele lijf, denken doet pijn." Afwezig krab ik aan mijn arm. Het voelt alsof er een beestje onder mijn huid zit, die zit er niet, dat weet ik ook wel, maar het kriebelt. Ik sta op, loop naar het bureautje in mijn kamer, pak een pakje met peuken.

De hele kamer draait, alles doet pijn, mijn nek, mijn rug, mijn ribben. Ik pak mij snel vast aan de stoel die er staat. Tom staat binnen een seconde naast mij. Bezorgt kijken zijn ogen in die van mij. "Hey, praat tegen mij. Ik kan dit niet meer. Ik dacht dat je dood ging." Bits wil ik antwoorden. "Ik dacht dat ik dood was. Ik wou dat ik dood was" Het laatste fluister ik. Ik ben zo moe. Ik kan niet meer. Alles kost mij veel te veel moeite. Tom zucht, zijn arm laat mij los als hij merkt dat ik blijf staan. Ik schuif het balkon open. ga op een van de stoelen zitten en steek de peuk op. "Komt dit door die pillen?" Tom probeert iets. "Zou kunnen? Ik weet het niet Tom, ik heb ze zo vaak en veel gehad, Het zo zomaar kunnen. Ik weet het echt niet." Ik zucht, krab aan mijn voorhoofd. "Ik heb het iedere keer als ik zo'n pilletje heb genomen. Je kan het gewoon zeggen." Tom kijkt verslagen naar zijn handen. "Tom ik weet het echt niet, ik heb niet bewust iets genomen vandaag. Ja, een shotje wodka. Meer niet. Niet dat ik weet. Daarbij, jij bent niet klaar om te horen wat mijn leven voor een bak ellende is. Daar ben je gewoon te groen voor." Ik weet niet waarom ik dit zeg. Ik ben er nog niet klaar voor om dit te delen. Waarom niet? Ik kan dit niet meer alleen dagen, ik ben zo moe.

"Dunya, je hoeft je niet te verdedigen. Ik probeer er iets van te begrijpen. Ik kom met de meest bizarre dingen bij elkaar. Mijn gevoel zegt dat ik niet goed ben en dan denk ik dat het haast niet anders kan. Dan gebeurt er weer iets en kan ik de linkjes opnieuw gaan leggen. Wat is er allemaal gebeurt? Want je had net zo'n heftige paniek aanval, ik dacht dat je er in bleef. Ik zweer het je. Ik dacht echt dat je er mee was genokt. Pats boem. Je lag daar op de grond, je reageerde niet. Je kon amper ademen. Normaal ga je op dat moment out, maar dat gebeurde maar niet, je bleef zo, zitten was het niet te noemen. Ik kan dit niet nog eens mee maken. Ik zweer het je, ik krijg een hart verzakking." Ik wil het zeggen. Maar ik kan het niet. Het is te pijnlijk. "Tom, ik kan het niet. Ik heb te veel mee gemaakt. Politie, invallen, rechtszaken, coma's, drugs, ohw for fuck sake, Rock 'n Roll. Dat alles is aan elkaar gelinkt met paniek aanvallen, hersenschuddingen, gebroken botten, medicijnen, ja ook zelf medicatie. Ik weet echt niet meer wat echt is, wat ik verzonnen heb. Wat ik beleefd heb terwijl ik weet ik wat. Ik weet het niet Tom." Even ben ik stil. "Tom, ik kom niet uit het zelfde milieu als jou en Bill. Het huis, dit leven, ik wordt er ziekelijk bang van. Ik ben gewend om over mijn schouder te moeten kijken. Ik ben altijd bang dat ik mijn stiefvader tegen het lijf loop en nu gebeurt het ook. Hij is op vrije voet en ik weet niet wat ik moet doen. Ik heb het gevoel dat ik een hertje ben dat per ongelijk op de weg terecht is gekomen, Met 160 km per uur komt er een auto op mij af en ik kan niet weg. Ik kan nergens heen. Ik zit in de val. Ik zit constant in de val Tom. Er is geen uitweg. Iedere kant die ik kies is een hoge muur en de enige optie is om naar die auto toe te rennen. Maar dat wil ik niet." Ik merk dat ik zo moe ben dat ik scheel begin te kijken. "Ik ben gewoon te moe. Ik kan het niet meer Tom. Ik kan geen kant uit en ik ben gewoon op en bang voor wat er komen gaat."

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen