Tom P.O.V:
Verslagen zit ze voor zich uit te kijken. Aan alle kanten zie ik dat ze niet meer kan. Ze is op, niet zo als ik. Omdat ik een pilletje op heb en te weinig geslapen heb. Ze is echt op! Ik blaas rook uit mijn mond, in mijn ooghoek zie ik hoe Dunya zo naar voor kukelt. Ze kan zich net tegen het muurtje vast houden. Der knieën zakken op de grond. Moeilijk ademt ze in en uit. “Vertel me wat je wel zeker weet. Ik wil het graag horen. Ook als ik het niet begrijp” ik probeert wat, ik wil weten wat er is gebeurd. Ik wil mijn arm om haar heen slaan en der tegen mij aan trekken. Dat gebaar herkent ze niet. Ze kijkt mij met ogen zo groot als schoteltjes aan. Ik staak mijn poging. Ze begrijpt het gebaar niet. Daar in tegen klop ik naast mij op de grond. Schaapachtig gaat ze op de grond zitten. Leunt met der hoofd en rug tegen het muurtje. “Tom, ik weet niet waar ik moet beginnen. Ik...” ik onderbreek haar. “Vertel iets wat je zeker weet. Ik zie aan je dat het emmertje vol zit, misschien dat ik gewoon iets kan betekenen voor je. Dat het emmertje wat leger wordt.” Ze knikt. Wrijft in haar ogen. Schraapt har keel. “Ik weet dat mij pa altijd boos werd op mij. Ook al had ik niks gedaan. Dan werd ik tegen de muren of de grond aan gegooid en als hij echt kwaad was dan zorgde hij er voor dat ik net met de toppen van mij tenen bij de grond kon komen. Hield hij mij aan men nek omhoog. Of erger.” Ze rilt er van. Wat bedoelt ze met erger? “Wat bedoel je met erger?” Ze haalt haar schouders op. “Ik weet niet zeker of dit echt is, maar volgens de politie moet het waar zijn. Hij kon zo kwaad worden en dan had ik het bad gevuld voor mam. Dan duwde hij mij hoofd onder. Net zo lang tot ik onder water adem haalde. Dan haalde mij mijn hoofd omhoog schreeuwde dan iets om vervolgens mijn hoofd weer onder water te duwen. Als hij dan echt woest was kreeg ik dan terwijl mijn hoofd onder water was ook nog een klap op mijn ribben. Net zo lang tot ik onderwater begon te gillen van de pijn.” Mijn mond valt open. Geen wonder dat ze paniek aanvallen heeft en het verbaasd mij ook niets meer dat ze een knuffel niet snapt. Als het eerste wat je denkt is dat iemand je gaat wurgen of verzuipen.

Ik wrijf even over mijn slapen. Ik ben serieus moe aan het worden en ik moet dit even verwerken. Naast mij voel ik hoe Dunya in elkaar zakt. “Kom anders vanavond bij ons op de suite slapen. Halen we Mich er bij en laten we aan Gijs weten dat je jij ons bent. Ik vind het niet zo een prettig idee dat jij hier vannacht alleen ligt. Afwezig knikt ze. Ik laat haar even alleen om andere kleding aan te trekken. Zacht hoor ik haar schelden. “Fuck, die telefoon!” Ze opent de deur, Michael leunt al tegen de muur aan. “Ready?” Ze haalt haar schouders op. Bill klapt blij in zijn handen als hij Dunya en Michael ziet. Dunya is diep in een vest weg gedoken. Der capuchon tot ver over der ogen. Haar hoofd leunt tegen mijn knieën aan. “Dus, de rust weder gekeerd?” Vraagt Laura. Ik knik afwezig.

In mijn hoofd wordt er een voorstelling afgespeeld. Een oude groezelige badkamer. Een bad die vol zit, zonder schuim. Een lange man en en klein meisje met donker haar. Die man schreeuw van alles, duwt haar hoofd onder en trekt die na 20 seconden weer omhoog. Proestend en hoestend komt ze boven. Om vervolgens weer wat te schreeuwen en haar hoofd weer onder te duwen. Ik schrik van iemand die tegen mijn knieën aanstoot. Bill gebaart dat ik stil moet blijven zitten. Hij maakt een foto een flits en komt dan naast mij zitten. “Kijk hoe schattig!” Dunya haar hoofd is opzij gevallen. Der ogen zijn dicht, die is in slaap gevallen. Georg en Michael zijn aan het praten. Michael vertelt over het meest bizarre wat er is gebeurd. Hoe raar die Alec en Nic zijn. Dat hun leven echt enkel draait om spuiten, snuiven en drinken. Dat de bus vol met drugs ligt en dat er over al aluminiumfolie rond slingert. Dat Dunya altijd een grap maakt dat ze niet naar de Chinees hoeft. Dat hij ook die grap niet snapt.

Dunya schiet ineens recht op. Ik hoor haar ademhaling snel op en neer gaan. Die is duidelijk wakker geworden uit een nachtmerrie. Laura legt haar handen op haar schouders, tegen mijn benen voel ik Dunya volledig verstijven. Zelf haar adem houdt ze in. “Gaat het? Je ziet er uit alsof je een lijk hebt gezien” Dunya durft helemaal niets meer. Ze zit daar maar. Adem in gehouden, verstijfd. Laura laat uit eindelijk haar schouders los. “Sorry, nachtmerrie.” Ze kan eindelijk adem halen. Laura kijkt haar bezorgd aan. “Wat heb je met je nek gedaan?” Laura zit voor der. Dunya trekt haar capuchon wat meer dicht. “Niks, ik ben ergens tegen aan gelopen.” Laura trekt een wenkbrauw op. “Wat dan een stalen buis, een laken? Kom op zeg, je hebt twee dikke blauwe banden in je nek staan.” Dunya staat op, uit voorzorg pak ik haar vest vast. Ze ziet er nou niet bepaald stabiel uit. Het is maar goed ook. Onder mijn hand voel ik haar heen en weer bewegen. Met een klein en zacht rukje laat ik haar op mijn schoot zakken. In haar oor fluister ik dat ik mijn hoofd op haar schouder leg. Mijn armen sla ik om haar middel. Ik voel onder mijn hoofd hoe haar schouders op en eer gaan. Ze ademt snel, haar hartslag trommelt in mijn oor

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen