Ze probeert zich goed te houden. Ik voel het. Langzaam aan gaat haar hartslag steeds harder, haar ademhaling gaat onregelmatig op en eer. Georg komt voor der zitten en dan pok. Georg vangt der zo op. Laura gilt van schrik en schuift een stuk achter uit. Mijn arm laat haar middel los, Georg pakt haar in zijn armen vast en gaat met haar in zijn armen op de grond zitten. “Dat is niet normaal hoor!” Roept Gerda uit. Ik wuif het weg. Onderdruk een gaap. “Gewoonste zaak van de wereld” waarna ik mij uitrek. Twee paar ogen kijken verbaasd mij kant op. “Ja lul koek! Iemand hoort niet zo maar om te vallen.” Gerda bemoeit zich er mee. Legt haar hand op Dunya haar voorhoofd. “Ze is niet warm of zo.” “Haal je hand nu maar weg, je maakt het zo alleen maar erger” zucht ik. “Ik maak het zo alleen maar erger. Jij blijft gewoon op die bank zitten. Zonder iets te doen!” Roept ze uit. David komt eindelijk de badkamer uit. Ziet Georg met Dunya in zijn armen zitten. “Wat schattig!” Gerda kijkt hem met open mond aan. “Are you kidding me?” Onder tussen gaat Dunya recht op zitten. Schud haar hoofd.

Dunya P.O.V:
Gerda roept iets, ik schud de sterretjes uit mijn ogen. Voor het eerst vandaag voel ik pas hoe erg mijn hoofd bonkt. “Kan je alsjeblieft niet zo gillen? Mijn kop!” Ik zucht het laatste, leg mijn handen om mijn hoofd heen. Gerda wil wat zeggen. “Wacht, ik heb eerst even een Ibu nodig.” Tom wijst naar zijn toilet tas die op een van de kastjes staat. “Linker binnen vakje.” Gerda en Laura kijken verbaasd naar hoe ik zo door Tom zijn toilet tas zit te graaien. Het is geen ibu, maar dat maakt me eigenlijk op dit moment geen flikker uit. Ik neem een half pilletje in. Pak het eerste beste flesje met water wat er naast staat en drink die in twee teugen leeg. “Laat jij altijd iemand in je toilettas snuffelen?” Vraagt Laura verbaasd. “Dunya wel.” Antwoord Tom. Ze kijken van hem naar mij, terug en nog een keer. “Als jullie geen stel zijn, wat zijn jullie dan wel van elkaar dat dit de gewoonste zaak van de wereld is?” Vraagt een van de twee. Uit onverwachte hoek komt een antwoord.”nou ja zeg! Weten jullie nu nog niet dat Dunya hun nichtje is! Kom op zeg, hebben jullie wel op zitten letten!” David knipoogt naar mij. Heeft Tom het hem vertelt? Weet David dat ik hun zusje ben? “Hoofd gestoten? Jij en Tom hebben wel geluk met die hersenschuddingen he!” David dropt en bom en lult er vervolgens gewoon overheen! Meen je! Echt, dit is de eerste keer dat ik hem wel kan waarderen. Ik grinnik ondertussen een beetje.

Je moet die kop van die meiden zien. Ogen zo groot als schoteltjes. “Wacht even... Jij bent gewoon hun nichtje?” Laura roept het uit. Ik kan alleen mijn hoofd grijpen. “Euhm... ja?” Ik kijk ze aan met wat hun probleem moet zijn. “Jij vind het natuurlijk de gewoonste zaak van de wereld. Ben jij wel eens bij ze thuis geweest?” Vraagt Gerda gretig. “Ik woon bij ze.” Met de nadruk op woon. “Zijn zij dan wel eens bij jou thuis geweest?” “Nee” antwoord ik rustig. Moet ik nu een kruisverhoor krijgen. Dus voor het gemak ben ik nu het nichtje. Offcource.”he, hoezo zijn ze nooit hij jou thuis geweest?” Laura vraagt het oprecht geïnteresseerd. Gerda is een beetje vaag. Ik vind der maar achterbaks. Maar he. Voordeel van de twijfel? “Amsterdam Berlijn is niet even een paar uurtjes rijden heen en weer. Daarbij ben ik niet in een vila opgegroeid. Gewoon een appartementen op 4 hoog, midden in de ghetto.” Ik gooi het flesje in de prullenbak. De watjes komen achter in mijn hoofd omhoog en blijven daar rustig zitten. “Ghetto? Wie woont daar nog in dan?” Gerda geeft een steek onder water. “Nou, ik. Ik vind het wel chill. Ik weet in ieder geval wat de buurman voor strafblad heeft.” Haar mond valt open. “Strafblad!” “Ja, ik woon tussen de drugsdealers, hoeren en mc members. Ik woon op de veiligste plek ooit in Amsterdam. De hells angels halen het niet in hoofd om bij ons voor de deur iemand neer te knallen.” “Daarbij als ze het wel doen, snitches get stitches.” Laura begint te lachen. “Ze zit je gewoon op te focken!” Gerda begint schaapachtig te lachen. Tom kijkt aan de andere kant iets minder blij. “Snitches get stitches?” Zegt hij met een opgetrokken wenkbrauw. Ik haal mijn schouders op, ga vervolgens op de leuning zitten. “Maar waarom ben je dan niet in Amsterdam gebleven?” Laura is echt wel oké. “Ik euhm... het is goed dat ik weet dat er ook een leven buiten Amsterdam bestaat.” Zeg ik diplomatiek. Er wordt op de kamer deur geklopt. David opent de deur. “Ja?” “Is Dunya hier?” Ik hoor dat het Dave is. “Laat maar binnen” zeg ik toch iets achterdochtig. “Ik wou gewoon even checken. Waar hebben jullie het over?” Zegt Dave. Gerda kijkt hem verlekkerd aan. Ze mag hem hebben. “Amsterdam.” Hij begint te lachen. “Wist je dat Nico een inval heeft gehad?” Mijn mond valt open. “Gekke Nico?” Hij knikt. Die vent was niet goed in zijn hoofd. Maar wel altijd lief en behulpzaam. Had ze niet alle 24 in een kratje hoor. Nog niet eens de helft maar dat maakt niets uit.

“Dus euhm.. waar ken jij Dunya van?” Vraagt Gerda. “Dunya? Is mijn buur meisje en praktisch mijn zusje.” Gerda kijkt van Dave naar mij. "No way, jullie lijken niet eens op elkaar!" roept ze vervolgens uit. Ik sla hard met een vlakke hand op mijn voorhoofd. "Het is ook maar een gezegde, hij is mijn broer niet. Die van mij is wat langer, en lijkt iets meer op Bill, of was het Tom... Wie had die dreads ook al weer? Waar is Babs als je der nodig hebt?" Dave begint te grinniken. "Dat was Tom, Bill was die met dat korte zwarte haar weet je wel, het is nu alleen lang." Ik trek mijn wenkbrauw op en kijk hem ongelovig aan. "Waarom weet jij dit?"Hij haalt zijn schouders op. "Omdat ik wel naar Babs haar tirades over hoe geweldig Tokio Hotel is heb geluisterd in tegenstelling tot mevrouw hier." Hij slaat zijn armen over elkaar heen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen