Wie had dat nou gedacht dat op klaarlichte dag de volgelingen van mijn vader mij durfde aan te vallen? Het was geluk dat het in de beurt van een bos was waarin ik snel heen rende toen ik zijn volgelingen die zichzelf dooddoeners noemde zag verschijnen. Ik hoorde ze achter mij aan rennen, schreeuwen en spreuken op mij afvuren maar ze raakte mij niet, had vader de slechtste tovenaars op mij afgestuurd? Ik rende dieper en dieper het bos in maar ik raakte ze maar niet kwijt. ‘Roselynn! Kom hier je kan niet altijd blijven vluchten!’ de stem van de dooddoener herkende ik niet zo snel maar ik was dan ook druk bezig om te zorgen dat ik niet viel of tegen een boom aan zou rennen
Voor mijn gevoel was er al een uur verstrekken, ik begon uitgeput te worden ik voelde mijn hart tekeer gaan maar ik mocht niet opgeven, niet nu. Ik verstopte mij achter een dikke boom en hoorde aandachtig of ze me nog aan het volgen waren maar niks, helemaal niks het enigste wat ik hoorde was het vrolijke gefluit van vogels maar ik hoorde niks waarvoor ik was weggevlucht, geen spreuken die werden afgevuurd, geen geschreeuw en geen takken die braken onder het gewicht van schoenen.
Ze waren weg, ze hadden het opgegeven, voorlopig dan.
Ik haalde zwarte plukken haar uit mijn bezweette gezicht en ging op de grond zitten om op adem te komen.


Hoe ik in deze positie kom? Waarom ik op de vlucht ben voor de dooddoeners?
Voordat ik dat ga vertellen zal ik jullie eerst vertellen over mijn afkomst.


Mijn naam is Roselynn Riddle, geboren op 10 September 1979 en momenteel 16 jaar jong, ik was geboren als dochter van Tom Riddle, heer van het duister, je-weet-wel-wie of hoe hij ook wel bekend stond Lord Voldemort, wie mijn moeder was? Ik had geen idee niemand leek haar te kennen, wat ik hoorde van de familie waarin ik was opgegroeid, Malfoy waren ze zelfs verbaasd dat mijn vader een vrouw had en een kind had verwekt maar toch ben ik hier, de dochter van de heer van het duister.
Wat ik had gehoord was dat mijn vader op 31 Oktober 1981 onderweg was naar Goderic’s Hollow om daar een jongetje te vermoorden die hem zou kunnen vernietigen dit wilde hij uiteraard niet dus op 31 Oktober ging hij daarin, schijnbaar had hij wel zijn ouders vermoord maar toen hij de kleine jongetje wilde doodde kaatste de doodsvloek terug en verdween hij, sindsdien neem ik deel aan de familie Malfoy, Narcissa, Lucius en hun zoontje Draco.

Op mijn twaalfde kregen we een brief dat we waren toegelaten op Hogwarts school of hekserij en hocus pocus, in eerste instantie wilde Lucius ons op Klammfels hebben maar Narcissa wilde dat niet, het was te ver weg vond ze. En zo op 1 September gingen we voor het eerst naar Hogwarts, hier kwam ik er ook achter dat Harry het zoontje van de ouders die mijn vader had vermoord ook voor het eerst naar Hogwarts ging. Vader wilde om verschillende redenen dan ook dat ik mijn achternaam in Malfoy veranderde maar ik wilde dat niet, ik was een Riddle mensen moesten mij leren kennen als een Riddle, ja ze zouden vooroordelen hebben, ja ze zouden misschien bang voor mij zijn maar ik zou er alles aan doen om te bewijzen dat ik anders ben dan mijn vader. Ik werd samen met Draco ingedeeld in Slytherin, ik had niet alleen een achternaam met een slechte reputatie maar ik zat ook in de afdelingshuis met een slechte reputatie.

Het duurde even voor ik het vertrouwen had gewonnen van andere studentes, ik hielp ze met hun huiswerk en hielp zelfs de professors en dat alles om te bewijzen dat ik anders was dan mijn vader.
Uiteindelijk werd ik bevriend met Hermione Granger en Ron Weasley, hun beste vriend Harry Potter moest niks van mij weten maar dat verweet ik hem niet, mijn vader had tenslotte zijn ouders vermoord.


Het was in mijn derde jaar, ik zat alleen in de bibliotheek een boek te lezen toen ik merkte dat er iemand tegenover mij ging zitten maar ik negeerde die persoon tot ik mijn naam hoorde. ‘Roselynn.’ Ik keek voorzichtig op en keek in de groene ogen van Harry Potter, ik was verbaasd dat hij tegenover mij zat, mij aankeek en mijn voornaam zei.
‘Harry,’ zei ik voorzichtig. ‘Is er iets?’ Harry legde zijn handen gevouwen voor zich op tafel, hij keek naar het tafelblad en dacht na over zijn woorden, vervolgens keek hij mij aan. ‘Wow je lijkt echt sprekend op je vader.’ Ik was verbaasd over zijn uitspraak, maar ook wel weer blij om te weten dat ik mijn blauw grijze ogen en zwarte haren niet van een vreemde had, maar toch ik keek hem vragend aan nieuwsgierig hoe hij wist hoe mijn vader eruit zag.
‘In mijn tweede jaar, je weet wel wat er toen is gebeurd met de versteende leerlingen.’ Ik knikte. ‘Ik vond een dagboek die van je, je vader was hij bracht me terug naar zijn jaar toen hij de zogenaamde dader ontmaskerde.’ Ik herinnerde me inderdaad nog wel wat dingen over die jaar, Hermione en een paar andere leerlingen waren versteent, er zou een monster huizen in de zogenoemde geheime kamer. ‘Het was een herinnering van hem, van toen hij 16 was.’ Dus dat is de reden dat hij wist hoe mijn vader eruit zag.
Weer keek hij naar zijn handen en ik zag dat hij zenuwachtig was voorzichtig legde ik mijn hand op de zijne en kneep er zachtjes in hij keek me aan en glimlachte zwakjes.
‘Luister wat ik hier doe, ik wilde mijn excuses aanbieden dat ik zo onaardig tegen je was, het is gewoon moeilijk je vader die mijn.’ Hij slikte even. ‘Mijn ouders heeft vermoord, je naam, je uiterlijk die me aan hem doet herinneren maar het was niet eerlijk van mij om je zo te behandelen je deed zo goed je best om je te bewijzen dat je anders was.’ Ik glimlachte en knikte dat het goed was.
‘Kan je het me vergeven?’ mijn glimlach werd breder en ik kneep weer zachtjes in zijn hand. ‘Natuurlijk, Harry.’ Op dat moment wist ik dat ik Harry kon rekenen als een van mijn vrienden.

Nu dat duidelijk is zal ik jullie het verhaal vertellen over hoe ik in deze situatie ben beland.
Ik neem jullie mee naar mijn vierde jaar, 24 Juni om precies te zijn zes dagen voor de zomervakantie.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen