Tom POV.

Ik kijk naar die man en wanneer hij wilt bewegen lukt het mij met moeite om z'n arm vast te pakken en ik schud met mijn hoofd. "Als ze iets zien bewegen kunnen ze schieten," fluister ik naar de man.

"Maar wat moet ik dan, hier blijven zitten?" Vraagt hij en met ieder woord wordt z'n stem luider en ik laat hem gelijk los om mij goed te verschuilen. Ik wou hem alleen maar helpen. Als die overvallers hun geld hebben vertrekken ze weer en kunnen we hier weg. Het zal met een heel ander gevoel zijn dan dat je hebt wanneer je normaal thuiskomt van het boodschappen doen.



Wanneer de overvallers zijn vertrokken sta ik voorzichtig op en ik kijk naar de kassamedewerkers die er allemaal verslagen bij zitten. Ik pak wat contant geld en geef het aan de vrouw achter de kassa. "Voor mijn boodschappen," leg ik uit en ze kan alleen maar knikken en de politie arriveert inmiddels ook. Wel wat te laat. Hoe stom, twee minuten eerder en ze hadden ze kunnen grijpen.

"Heeft u iets gezien?" Vraagt de agent.

"Ik ben gelijk achter de kassa gedoken. Ik heb geen gezichten gezien. Alleen stemmen gehoord, dus met mijn informatie gaan jullie helaas niet veel kunnen," zeg ik.

"Dat is okay. U kan gaan," zegt de agent en ik knik even waarna ik naar huis vertrek terwijl ik probeer te vergeten wat er gebeurt is.

Reacties?

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Dat vergeet je niet zomaar Tom
    Dit krijgt een staartje

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen