Ik keek naar de fraaie landhuis dat Malfoy manor heette, de villa waar ik was opgegroeid toen ik nog maar een kleuter was en wat ik altijd mijn thuis had genoemd, ik zag achter de ramen op de benedenverdieping lichtbranden, wat betekende dat er iemand thuis was.
We liepen naar binnen en kwamen uit op een groot, schemerig en overdadig ingerichte hal. Een schitterend tapijt bedekte het grootste gedeelte van de stenen vloer en ogen van bleke geportretteerden aan de muren volgde mij en Lucius terwijl we naar de salon liepen.
In de salon waren de lichten ontstoken en er stond een lange tafel in, ik zag dat professor Snape en de onbekende dooddoener er al zaten Lucius die nog steeds zijn hand op mijn rug had alsof hij bang was dat ik weer zou weglopen leidde mij naar de linkerkant van de tafel, nu viel het mij pas op dat aan de kop van de tafel nog iemand zat.
De man die daar zat was niet geheel menselijk te noemen, hij had geen haar, een witte bijna slangachtige huidskleur, rode ogen en wat mij het meest opviel en misschien wel het meest schokte was dat de man geen neus had. Dit moest vast mijn vader zijn ik ging aan zijn linkerkant zitten en Lucius ging weer naast mij zitten, zijn blik strak voor zich uit net zoals professor Snape en de onbekende dooddoener, ook ik keek recht voor me uit, wilde hem niet aankijken. ‘Dochter.’ Begon hij maar nog steeds gunde ik hem geen blik waardig. ‘Kijk mij aan!’ ik schrok toen hij ineens schreeuwde en met een geschokte blik keek ik in zijn rode ogen.
‘Goed zo.’ Hij grijnsde. ‘Je wist dat ik was terug gekeerd, maar je koos ervoor om er vandoor te gaan in plaats van om je te voegen. Bij je bloed eigen vader!’ hij legde de nadruk op bloed eigen vader hij zei dat met zulke agressie dat ik er heel erg zeker van was dat vader erg boos was.
Even was er een snijdende stilte te voelen, de dooddoener, professor Snape en Lucius keken nog steeds recht voor zich uit terwijl ik geen oogcontact verloor met mijn vader bang dat als ik mijn blik losmaakte van de zijne hij nog bozer zou worden.
‘Daarom heb ik een passende straf voor je verzonnen, waardoor je spijt gaat krijgen dat je niet gelijk naar mij bent gekomen en je de volgende keer wel twee keer zult nadenken voor je zo iets doet.’ Hij lachte ijzig, de angst die ik de hele tijd al voelde werd alsmaar groter en ik hoopte heel erg dat dit zo snel mogelijk voorbij was. ‘Aller eerst wil ik dat er iemand is die je in de gaten houdt, waarbij je in de buurt moet blijven, die je kan straffen als dat nodig is.’ Hij grijnsde en ik zag hem kijken naar professor Snape. ‘Aangezien je terug gaat naar Hogwarts lijkt het me verstandig dat Severus dat doet.’ Logisch, vader zou natuurlijk weten dat hij niet zomaar een van zijn volgelingen erheen kon sturen en Severus zal vast niet zo erg zijn toch? Ik bedoel hij zal me vast niet pijn doen.
‘Om het nog erger voor je te maken wordt je zelfs aan hem uitgehuwelijkt.’
Mijn hart leek even een seconde stil te staan ik keek naar professor Snape en zijn zwarte ogen ontmoette mijn blauw grijze ogen beide geschrokken over de uitspraak van mijn vader.
Ik draaide mijn hoofd weer naar vader. ‘Vader, alstublieft dit kunt u niet maken, uithuwelijken is illegaal en ik ben nog maar minderjarig.’ Weer lachte hij, zijn gelach galmde door de hele salon ik keek naar professor Snape in de hoop dat hij iets zou zeggen maar hij keek weer strak voor zich uit, daarna keek ik naar Lucius maar die keek met een trieste blik naar de tafelblad.
‘Denk je werkelijk dat het mij iets kan schelen? Je wordt in September meerderjarig en je trouwt met Severus of je het nou leuk vindt of niet, om je straf af te maken zal je de rest van je vakantie op je kamer blijven, je mag alleen eruit met mijn toestemming en je zal af en toe gemarteld worden.’
Ik knikte, mijn rustige leven was nu officieel voorbij.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen