Af en toe kijk ik achter om, mijn voeten blijven rennen. Ik heb steken in mijn zij. Ik blijf rennen. Ik kan niet stoppen. Mijn voeten doen zeer, ze zien er niet uit. Ik ren op mijn blote voeten door Berlijn. De wereld tolt om mij heen. Ik kan niet meer, ik ben zo moe. Ik kan niet stoppen met rennen. Mijn lichaam zegt dat ik moet blijven rennen. Dat ik niet veilig ben. Ik moet blijven rennen. Rennen... rennen en nog harder rennen. Mijn zij steekt, het prikt aan alle kanten. Ik kan niet stoppen. Ik moet door gaan. Ik mag niet stoppen. Ik ben gesloopt ik hoor hoe ik piepend adem haal. Ik mag niet stoppen, ik kan niet stoppen. Ik mag niet stoppen. Ik mag nooit stoppen.

Tom P.O.V:
Dunya kijkt pijnlijk naar haar telefoon. Hij blijft af gaan en rinkelen. Ze heeft hem enkel vast. Het irriteert mij mateloos. Neem dat ding gewoon op! Onbewust neem ik hem dan maar voor haar op. Dominique vraagt hoe het hier is, waarom ik haar telefoon op neem. Ik weet het eigenlijk ook niet. Ze zit er bij als een bang vogeltje. Ze verstijft helemaal als ik haar telefoon aanpak. Ze reageert niet eens op iets wat ik zeg. Ze zit helemaal vast in haar hoofd. grote ogen, blik op oneindig. Ze geeft geen kick, ze ademde niet eens toen ik die telefoon pakte. Met Dominique ben ik nog even in gesprek, handig haar haar telefoon terug. Ook daar reageert ze niet op. Dan loop ik maar met Dominique aan de lijn naar binnen. "Jij klinkt moe, heb je wel geslapen?" Ik geslapen? Waarom ben jij om 4 uur in de ochtend wakker? "nachtmerrie, heb ik de laatste tijd wel vaker. Waarom ben jij al wakker?" in de spiegel zie ik dat Dunya achter mij naar de deur toe sluipt. Ze doet de deur zacht open en dicht. Dan hoor ik haar rennen op de gang. De hell? Waarom rent ze nu? Het zal wel. "Ik heb de open dienst. Dus dan moet ik er om 7 uur zijn. Boel pakken en zo." Instemmend maak ik een geluidje. Waarom rent ze op de gang. Ik draai mij even om. Haar schoenen staan gewoon bij de bank. "Waar komen die nachtmerries vandaan dan? Of waren het gewoon random bizarre dromen? Zeg me niet dat je aan die oxy zit? Daar krijg je soms echt bizarre dromen van." "Hoe bedoel je bizarre dromen?" Ik ben geïnteresseerd. "Is een bijwerking van die pillen. Dunya had daar ook wel eens last van als ze het langere tijd moest nemen. Maar waarom neemt ze niet zelf op? Ik snap het niet. Ze neemt altijd op en belt altijd direct terug als ik der gebeld heb. Is er iets gebeurd?" Ik krab even aan mijn hoofd. "Ik weet het niet goed, ze doet nogal vaag de laatste dagen. serieus scary paniek aanval vanavond gehad. Ik was blij dat Dave er bij was." Ik zeg ook maar wat. "Dave? Paniek aanval? Tom wat is er in godsnaam aan de hand. Duny gaat alleen out, bij een paniek aanval. Dan stabiliseert ze wel. Wat is er gebeurd?" Ik haal mijn schouders op.

"Ik weet het niet Dominique, ze lag roerloos op de grond der kamer deur op een kier, bewoog niet, als ik der dan rechtop zette zakte ze in elkaar. Geen reactie, verstijfd en slap. Michael had het over dat je pa langs is geweest..." Ik wordt onderbroken "Mijn PA?!" Roept hij door de hoorn. "Waar is ze nu dan? Shit. Laat der niet uit je zicht hoor! Wie weet wat die man doet!" Ik snap hem even niet. "Wat bedoel je?" Dominique zucht. "Tom, mijn pa is de bak in gegaan omdat hij Dunya in coma heeft gemept. Die man moet niet in haar buurt komen, dat wordt der dood." Mijn mond valt open. "Euhm... ja... daar over gesproken... Ik hoorde Michael over dat je Pa backstage was bij hun." Ik hoor Dominique wat uit zijn handen laten vallen. "Wat?" Even is hij stil. "Tom, je maakt een grapje toch?" Waarom zou ik daar een grap van maken? "Nee, hoezo?" Ik hoor hem aan de andere kant van de lijn kreunen. "Hoe slecht ziet ze er uit?" Wat is dat nu weer voor vraag? "Prima, denk ik." Dominique zucht. "Ach, laat maar. Het is toch al gebeurd, doe je der de groeten?" Ik zeg dat ik dat doe voordat ik op hang. Waarom is ze naar buiten gelopen zonder haar schoenen? Wat is dat nu weer voor iets geks. Ach, weetje wat, laat ook maar zitten. Het is daar veel te vroeg voor. Ik ga terug in bed. Hopelijk pak ik dan nog een paar uur slaap.

Dunya P.O.V:
Ik blijf het gevoel houden dat ik moet blijven rennen. Ik kan alleen echt niet meer. Mijn zij steekt, ik ben kapot, mijn hoofd blijft zich in gekke kronkels werken. Tom zou mij nooit iets aan doen. Waarom voelt het dan zo dat hij dat wel wou doen? Ik kan mijzelf niet meer geloven. Ik wordt gek. Ik maak mezelf helemaal gek! Het is belachelijk! Het gaat ook helemaal nergens over, maar nee. ik moet mijzelf opfokken en gek maken. Ik haal diep adem. Blaas rustig uit. Ik zie der niet uit. Een dik vest aan, af getrapte broek en geen schoenen. Als je random iemand vraagt hoe een junk er uit ziet. Nou, zo dus. De toren klok slaat 5 uur. Shit, die Alec gaat zo komen voor weet ik wat. Ik heb niks, helemaal niks meer. Kutje.... Met mijn handen voel ik snel in mijn zakken. Chill, ik heb nog wat cash bij mij. "Wat was jij van plan?" Dave zijn stem klinkt achter mij. "Serieus Dunya? Ga je zo wat halen?" Ik schud mijn hoofd, ik ben in de war. "Nee, ja..." Ik krab aan mijn hoofd. "Waarom wil jij nu wat halen? Ik dacht dat jij niet meer gebruikt." ik zucht. Dit gaat zo focking stom klinken "Nou, ik loop stage en die gasten, nou ja je weet wel. story of my life zeg maar." Hij schud zijn hoofd. "Hop on. Ik loop wel even met je mee. ik vind het maar niks dat je alleen over straat loopt." Ik spring op zijn rug. Even voelt het als oud en vertrouwd. Alsof ik weer even 14 ben. Alsof ik nog geen weet heb van de grote boze wereld. Hoe focking ziek drugs kunnen zijn en hoe fout dat kan lopen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen