Foto bij Part 46|| Does he know

'Cause all I know is we said, "Hello"
And your eyes look like coming home
All I know is a simple name
Everything has changed
|Everything has changed - Taylor Swift ft. Ed Sheeran|

Het scherpe geluid van de wekker maakt me wakker. Het is half negen, niet supervroeg maar ik heb deze nacht amper een oog dicht gedaan. De hele tijd heb ik gepiekerd en nagedacht hoe ik de situatie met mama kan aanpakken. Lynn probeerde ze gisterenavond nog te bellen maar tevergeefs. Straks probeer ik nog één keer, meer kan ik niet doen, de bal ligt dan volledig in haar kamp. Ze mag dan wel mijn moeder zijn, maar nu gedraagt zij zich als de puber. Wat de reactie dan ook mag zijn, ik vertrek sowieso naar Duitsland. Gisterenavond zijn Amélie en Céline nog langsgekomen om afscheid te nemen. Het deed deugd om hen nog even te zien en mijn hart te kunnen luchten bij hen. We hebben tot iets na middernacht in de tuin gezeten, gebabbeld, herinneringen opgehaald en vooral heel veel gelachen.
'Goeiemorgen,' begroeten Lynn en Milan me wanneer ik beneden kom, 'neem gerust iets te eten voor ontbijt.'
Ik bedank hen voor het aanbod en neem plaats bij hen aan de tafel.
'Je kan het rustig aandoen hoor, ik zal je naar Duitsland brengen dan hoef je niet te zeulen met al je bagage op de trein.'
'Dat hoeft echt niet hoor, ik vind het niet erg om de trein te nemen.'
'Ik sta erop', dringt Lynn aan.
'Lynn, dat is super ver!' Ik kijk Milan aan, polsend naar zijn reactie. Hij haalt zijn schouders op, waarmee hij wil aangeven dat hij probeerde op haar in te praten maar hij geen invloed had.
'Het is drie uur rijden, dat valt heel goed mee. Het is het enigste wat ik nog kan doen voor je vertrekt.'
Ik haal mijn schouders op: 'Oké dan. Wanneer wil je vertrekken?'
'Zeg jij maar wanneer je wil vertrekken...'
'Normaal ging ik pas tegen de late namiddag aankomen als ik met de trein zou gaan. De treinreis duurt bijna zes uur. Ik weet niet of Louis er al is, gisteren waren ze nog in Milaan.' Ik neem mijn smartphone en typ meteen een bericht naar Louis.
Morning love! Can't wait till I see you again. When do you arrive in Düsseldorf? xx
Meteen reageert hij: Hii, we're already here. I'm counting down the hours till you arrive. xx
I might be there a bit sooner than expected. A lot has been going on these last few days and my sister insists on driving me. x
We'll talk about it when you're here, all right? Is she driving you all the way to Germany?! 😮.
Ik bevestig en Louis belooft dat hij alles nog zal regelen ter plaatse. Normaal gezien ging iemand van de crew me oppikken aan het station, maar dat is dus niet meer nodig.
'Ze zijn al in het hotel in Düsseldorf. We kunnen dus eender wanneer vertrekken', beantwoord ik de eerdere vraag van mijn zus.
'Hoe vroeger, hoe liever zeker?' knipoogt ze. Ik lach om haar opmerking, zoiets ja. Hoe sneller we vertrekken, hoe eerder ik bij Louis ben. 'Ga maar snel douchen, dan kunnen we vertrekken.'
Ik snel de trap op naar boven en spring in de douche. In een sneltempo maak ik me klaar. Ik trek een setje kleding aan dat gemakkelijk zit voor in de auto en mijn haar laat ik wel drogen aan de lucht. Ik heb geen zin om nu tijd te verspillen aan het droogblazen van mijn haar als het ook vanzelf kan. Ik verzamel al mijn spullen uit de logeerkamer en neem als laatste mijn smartphone vast. Twijfelend laat ik mijn duim boven het contact van mama hangen. Ik voel de zenuwen en angst voor afwijzing door me gieren. Voor ik me bedenk tik ik op het groen hoorntje en breng ik mijn telefoon bij mijn oor. Gespannen wacht ik tot ze de telefoon opneemt, maar helaas hoor ik enkel de kiestoon en meteen nadien de voicemail. Ik verbreek de verbinding, ik haat het om iets in te spreken op voicemail. Teleurgesteld steek ik mijn gsm in mijn achterzak en neem ik mijn spullen om naar beneden te gaan. Ik sta bovenaan de trap als ik mijn zus hoor praten.
'Zoé vetrekt bijna, het is echt de laatste kans ... Ze gaat mee op tour, dat wist je toch? ...'
Het gaat duidelijk over mij, maar naar wie belt ze? Ik besluit om even te luistervinken, maar dan hoor ik dat Amber wakker is. Snel ga ik haar kamer binnen en begroet ik haar vrolijk. Ik neem haar uit haar bedje en knuffel nog wat met haar terwijl ik met haar in mijn armen door de gang loop. Ik ga dit kleintje zo hard missen.
'Kan jij niet proberen om mama te bellen of haar hierheen te krijgen? ... Ze deed echt niet normaal gisteren. Ze laat Zoé niet vertrekken maar geeft geen reden en toen Zoé probeerde te praten met haar is ze het huis uitgelopen. ... Dank je wel Joren, we vertrekken wellicht over een halfuur. ... '
Oké ze belt dus met ons broer, wellicht haar laatste hoop om mama hierheen te krijgen. Met Amber daal ik de trap verder af. Ik plaats haar in de kinderstoel aan de keukentafel en Milan ontfermt zich over zijn dochter. Er wordt geen woord gezegd over het telefoongesprek van net en ik vraag er zelf ook niet naar. Twintig minuten later gaat de deurbel, mijn hart slaat een tel over en Lynn haast zich naar de voordeur. Zou het-? Ik herken Joren's stem maar voel een boel teleurstelling wanneer ik zie dat hij alleen is.
'Aaah kleine! Je dacht toch niet te kunnen vertrekken zonder afscheid te nemen.'
Ik rol met mijn ogen: 'Je doet precies alsof ik nooit meer terugkom.'
'Kans is groot met jou...'
Ik rol nogmaals met mijn ogen en geef hem een duw tegen zijn bovenarm.
'Doe Louis de groeten van me en hij kan maar beter goed op je letten of ik zal hem eens een een bericht sturen op één van zijn sociale dingen.'
'Ik geef de boodschap door!' Ik zie hoe Joren en Lynn oogcontact maken en Joren zacht zijn hoofd schudt.
'Zullen we dan vertrekken?!' vraagt Lynn.
Ik knik en neem mijn koffers beet om die in de wagen te leggen.
'Dat zal ik wel doen', stelt Milan voor. Hij neemt mijn koffers en neemt ze mee naar buiten.
Joren slaat zijn arm om me heen en zin andere arm om Lynn heen. 'Doe voorzichtig zusjes', zegt hij.
'Hé ik kom terug hoor', protesteert Lynn.
'Weet ik, maar wees voorzichtig op de weg.'
'Letten jullie wat op mam?', vraag ik in onze knuffel, 'nu ik weg ga, zit ze helemaal alleen en ik voel me schuldig.'
'Dat zullen we doen, maar jij moet je absoluut niet schuldig voelen', antwoordt Joren.
'Ik probeerde haar net nog te bellen, maar ze neemt niet op.'
'Ik ook bij mij nam ze ook niet op. Ik ga straks even langs en zal met haar praten', stelt hij voor.
'Zo de koffers zijn opgeborgen, de auto draait. Jullie zijn klaar om te vertrekken.' Milan komt de kamer terug binnen en Joren, Lynn en ik laten elkaar los. Ik omhels Milan en neem dan ook afscheid van Amber voor Lynn en ik in de wagen stappen. We rijden de straat uit en ik zwaai nog naar de mannen die aan de voordeur staan. Ik vind het echt fijn dat Joren nog even is langsgekomen, ik voel me een pak beter dan net. Lynn zet de muziek een beetje luider zodra we op de autosnelweg zitten, wat vrij snel is aangezien we niet zo ver van de oprit wonen.
'Ik maakte gisterenavond nog een playlist waar we naar konden luisteren tijdens de rit', zegt Lynn. Ondertussen prutst ze aan wat knopjes op de middenconsole om de playlist aan te zetten.
'Serieus? Gewoon de radio is niet goed genoeg?' vraag ik.
'Nee, we moeten wat sfeer hebben.' Net als ze de laatste woorden heeft uitgesproken herken ik de beginmelodie van het lied. Hoofdschuddend sluit ik mijn ogen en sla ik mijn hand voor mijn gezicht. Meent ze dit nou echt?!
'Lyyyynn,' kreun ik, 'dat ga ik echt nog genoeg horen de komende maanden.'
Ze lacht hard om mijn reactie maar spoort me dan aan om mee te zingen. 'Everyone else in the room can see it, everyone else, but you, ooh' Meteen na het nummer begint het volgende nummer van One Direction. Maybe it's the way she walked. Straight into my heart and stole it, through the doors and past the guards, just like she already owned it
'Lynn, waarom?'
'Ik dacht dat het horen van je vriendje de lange reis wat kon verzachten.'
'Oh my god, Lynn echt waar! Toch niet de hele rit? Ik ga die liedjes de komende twee maanden elke avond horen.'
Ze draait het volume wat naar beneden. 'Geen zorgen, er komen nog andere liedjes ook.' Genietend kijk ik naar buiten terwijl Lynn zich op de weg focust. In de achtergrond hoor ik de stem van Louis en de andere jongens. Ondanks alle zorgen die ik me de afgelopen twee dagen heb gemaakt ben ik blij dat ik uiteindelijk ben vertrokken. Ik ben me er zeker van bewust dat mijn vertrek ook enkele problemen met zich mee zal dragen, al wil ik me daar nu nog niet te veel op focussen.
'It feels like a perfect night to dress up like hipsters and make fun of our exes...' zingt Lynn luid mee achter het stuur. Verrast draai ik me om en kijk ik haar aan. Sinds wanneer zingt zij Taylor Swift liedjes?
'Luister jij naar Taylor?' vraag ik verbaasd. Ik kan me echt niet voorstellen dat zij die liedjes beluistert en meezingt.
'Ja natuurlijk! Ik heb een playlist vol songs van haar. Ze is geweldig!'
'Wauw, dat had ik niet verwacht. Ik vind haar fantastisch maar ik had nooit gedacht dat jij ook naar haar luisterde.'
I don't know about you but I'm feeling twenty-two! Ondertussen zingt ze luidkeels mee en doet ze zelfs het dansje na dat Taylor doet in de videoclip wanneer ze dat stukje zingt. Ik val in en zing ook luidkeels mee. Meteen na het lied switcht Lynn naar de playlist vol Taylor Swift songs.
'Oké, deze ken je zeker niet! Dit is echt een oud lied.' reageert Lynn enthousiast.
Ik trek mijn wenkbrauwen op. 'Ah nee? Watch me!' Ik zing meteen mee zodra Taylor ook begint te zingen: I was ridin' shotgun with my hair undone in the front seat of his car. He's got a one-hand feel on the steering wheel, the other on my heart. I look around, turn the radio down. He says, "Baby, is something wrong?" I say, "Nothing, I was just thinking how we don't have a song"
Lynn valt me bij zodra het refrein begint: And he says: Our song is the slamming screen door, sneakin' out late, tapping on your window. When we're on the phone and you talk real slow 'cause it's late and your mama don't know. Our song is the way you laugh, the first date; "Man, I didn't kiss her, and I should have"
Ik geniet echt van dit moment, het voelt alsof ik met mijn beste vriendin op pad ben. Met Céline en Amélie zou ik ook keiluid meezingen met de radio.
'Dit is echt geweldig! We hadden dit veel eerder moeten doen', kirt Lynn. Ik stem in en met de leuke muziek vliegt de tijd echt voorbij. Voor ik het goed en wel besef zijn we al zowel door België als Nederland heengereden en steken we nu de Duitse grens over bij Venlo. Vanaf hier is het nog ongeveer drie kwartier rijden volgens de gps. Ik stuur Louis een bericht om hem op de hoogte te brengen van onze nakende aankomst en zing nog wat mee met de muziek.
'Dank je wel om me te brengen, ik apprecieer het heel erg. Dank je wel ook om voor me op te komen tegenover mama', zeg ik na een tijdje.
Ze schenkt me een glimlach: 'Ik zal er altijd voor je zijn, zusje. Joren ook trouwens. Het spijt me als ik er de laatste tijd niet zo vaak voor je was. Ik wou dat we de voorbije jaren meer tijd samen hadden doorgebracht. Ik vind het wel vreemd dat je nu plots de wereld gaat verkennen en ook volwassen bent, je blijft nog altijd mijn kleine zusje.'
Haar reactie verwarmt mijn hart, het doet deugd om te weten dat toch iemand nog om me geeft in het thuisfront. 'Ik probeerde mama deze morgen nog te bellen, maar ik kreeg enkel de voicemail', vertel ik haar. Ik neem niet eens de moeite om de teleurstelling te verbergen en duidelijk te maken dat ik me echt gekwetst voel.
'Joren en ik probeerden ook meermaals, maar ze nam bij ons ook niet op. Joren zou na de middag eens langsgaan. Beloof me dat je zal genieten van de tour en je je geen zorgen zal maken over mama? Jij verdient dit, je hebt het nodig om op je eigen benen te staan en mama zal dat ook wel gaan begrijpen.'
Ik knik en bijt op mijn onderlip terwijl ik de krop in mijn keel wegslik. Ik wil echt niet huilen nu, maar haar woorden raken me echt. Om de een of andere reden had ik nooit door dat mijn broer en zus zoveel om me geven. Lynn rijdt de oprijlaan van het hotel op. Er lopen alweer heel wat tieners rond in de omgeving van het hotelcomplex. De security agent houdt ons tegen en vraagt naar onze namen vooraleer hij de poort opent naar de parking aan de achterzijde van het hotel.
'Dit viel toch best mee?' stelt Lynn de retorische vraag.
Ik besluit toch te antwoorden. 'Klopt, maar het optreden is ook pas over enkele dagen, toen mama me kwam ophalen in Amsterdam stonden er honderden fans rond het hotel en maakte ze de fout om door die massa heen te willen lopen.
'Kan je toch verwachten? Het is momenteel de grootste boyband van de wereld.'
Ik haal mijn schouders op, stap uit de wagen en loop erom heen om mijn koffers te nemen. Lynn komt naast me staan om de auto af te sluiten. Wanneer ik me omdraai om samen met haar naar de ingang van het hotel te lopen zie ik Louis al staan in de deuropening. Hij draagt een wit T-shirt met daarop een denim hemd. Zijn hele gezicht licht op wanneer ik hem opmerk en ik kan zelf ook mijn glimlach niet tegenhouden.
'Ooh zie hoe schattig hij kijkt', fluistert Lynn.
'Waarom fluister je? Hij begrijpt ons toch niet.'
'Oh ja dat is waar!' grinnikt ze.
'Hi love', zegt Louis. Hij neemt mijn koffer over en drukt een kus op mijn lippen. Dan laat hij me los en begroet hij mijn zus.
'Zoé, niet vergeten wat ik je zei. Geniet ervan!' Ze omarmt me en ik begraaf mijn hoofd in haar nek.
'Hey, you're not leaving yet, are you? Have at least lunch with us. You drove for three hours, I'm not sending you home immediately after.'
'Would that be alright?'
'Of course! C'mon!' Louis loopt voor en brengt ons naar binnen. 'Maybe we can put your stuff in our room first and then we'll join the others for lunch. The crew isn't here, it'll be just the seven of us.'
'Sounds good!' We nemen de lift naar boven en Louis gaat ons voor naar de hotelkamer. Hij scant de hotelkaart en opent de deur zodat ik mijn spullen binnen kan zetten.
'Fancy!' merkt Lynn op.
'Hé dickhead, you coming down for lunch!' hoor ik de stem van Harry door de gang.
Ik kijk Louis aan en hij rolt met zijn ogen. 'Fuck off Styles!'
Lynn trekt grote ogen. 'They are like this all the time!' verklaar ik snel.
Harry komt ondertussen de kamer binnen. 'Zoé!' roept hij verrast, 'I thought you'd arrive near the evening.'
'Well here I am...' Hij komt naar me toe en voor ik het goed en wel besef tilt hij me op over zijn schouder en rent hij met me de kamer uit. Ik bengel nog steeds over zijn schouder, zijn armen strak om mijn benen. Ik spartel tegen maar ook niet te hard want ik wil niet dat hij me laat vallen. Hij drukt op de knop van de lift en stapt in zodra de deuren open gaan.
'Harry', klaag ik wanneer hij de lift weer uitstapt. Hij houdt me nog steeds over mijn schouder. Al mijn bloed zit wellicht in mijn hoofd op dit moment doordat hij me al de hele tijd ondersteboven vast houdt. Hij lacht alleen maar en loopt verder, me nog steeds stevig vasthoudend. Pas wanneer we in een zaaltje zijn waar Liam, Zayn en Niall al aan tafel zitten laat hij me los. Ik moet even bekomen en trek mijn kleren goed voor ik de anderen begroet.
'What was that for?' vraag ik aan Harry.
'I don't know, I just felt like doing it. Louis is gonna be so mad at me now.' Hij lacht en grijnst naar de anderen die ook lachen. Op dat moment komen Louis en Lynn de ruimte binnen. Ze zijn druk in gesprek.
'Or he won't, he has already taken another woman', zegt Liam.
'Dude that's my sister...'

Na de lunch hebben we nog een hele tijd gepraat. Het was echt fijn dat mijn zus kennis kon maken met de vijf jongens waar ik de komende tijd mee zal optrekken. Lynn staat op en neemt haar spullen.
'Time to go home. Amber will be waiting for me.' Ze neemt afscheid van de jongens en ik sta ook op om samen met haar naar buiten te gaan. Net buiten de deur geeft ze me een knuffel, haar armen omhelzen me helemaal en ze trekt me dicht tegen zich aan. Ik sluit mijn ogen en geniet van het moment. Ik ga haar missen, dankzij haar kan ik vertrekken. Hopelijk lukt het haar om mama's gedachten bij te sturen. Ook al was mijn zus haar eerste reactie tegenover Louis niet positief, al snel zag ze in dat de relatie toch kon gaan werken en er ook iets positief inzit voor mij.
'Je gaat het fantastisch doen. De jongens zijn echt leuk, vriendelijk en lief. Bel me als er iets is en draag zorg voor jezelf.'
'Jij ook, zus en ook voor...' Ik leg mijn hand op haar buik zodat ze meteen weet wat ik bedoel. Ik glimlach en maak me los uit haar omhelzing. Lynn glimlacht terug en legt haar hand op die van mij. 'Dat zal ik zeker doen.'

Reacties (1)

  • bels

    O zo leuk! Als ik dit lees, hoor ik Taylor dus zingen he, haha.

    Ik las laatst een verhaal waar Harry, Lou dood schoot. Wtf, waarom zou je dat doen, ze waren besties 😭

    Ik voel toch een kleine larry fibe hier, hihi. Love ittt ❤

    1 jaar geleden
    • LeLouisx3

      Welk verhaal was dat?

      1 jaar geleden
    • bels

      Cherry, maar dan op wattpad. Sorry voor de mega spoiler....

      1 jaar geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen