Bill POV.

Lydia is inmiddels weer vertrokken terwijl bij mij de misselijkheid weer terugkeert. "Stop," zeg ik geïrriteerd, ik word er soms echt gek van. Toen ik zwanger was van Michiel had ik er ook wel last van, maar tijdens deze zwangerschap is het op de meeste dagen erger dan toen.

"Papa, ik Tomi!" Roept Michiel ineens en ik kijk even naar mijn zoon en til hem op. Voor nu moet ik die misselijkheid maar proberen te negeren. Al doe ik het alleen voor Michiel.

"We zullen Tomi eens proberen te bellen. Dan kan je hem even zien," zeg ik tegen mijn zoon en ik zet mij op de bank en pak mijn gsm, maar het lukt mij niet om Tom te bereiken. "Sorry lieverd," zeg ik tegen Michiel.

"Ik Tomi!" Roept Michiel en hij begint te huilen en ik geef hem een paar kusjes.

"Het is okay lieverd," zeg ik tegen hem en druk een kus op z'n natte wangetje. "Sorry, papa is zo terug," zeg ik waarna ik opsta en ik zet Michiel op de grond waarna ik naar de wc ren om over te geven. Dit is dus zo niet leuk. Ik adem diep in en uit. Was Tom hier nu maar. Ik loop dan toch weer naar de woonkamer en pak Michiel weer op. "Laten we eens zien wat we kunnen doen om jou op te vrolijken," zeg ik en ik kijk om mij heen, maar ik kan zo snel niet iets proberen. "Weet je wat, we proberen Tom nog eens te bellen," zeg ik waarna ik mijn gsm weer pak, maar opnieuw geen gehoor.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw
    Arme Bill en Michel

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen