Tom POV.

Een uur later is Eduardo nog steeds niet terug met Igor, dus nu begint de stress echt hard toe te nemen. "Bill, wat moeten we nu doen? Het duurt veel te lang," zeg ik in complete paniek.

"Ik heb Eduardo al gebeld, maar ik krijg geen gehoor. Z'n telefoon gaat zelfs helemaal niet over, ik, we bellen de dichtstbijzijnde ziekenhuizen af. Gewoon om te zien of er iemand met een baby is binnengebracht," zegt Bill en ik knik even waarna we in actie overgaan.



"Ik heb een lead," zegt Bill ineens, maar ik zie dat Bill z'n ogen op zorgelijk staan.

"Wat dan? Er is toch niks met Igor?" Vraag ik gelijk.

"Nee, Igor is okay, althans, als het ze echt zijn. Blijkbaar had hij de kinderwagen op tijd aan de kant geduwd. Als het inderdaad om Eduardo gaat, hij is er niet zo best aan toe," zegt Bill zachtjes.

"Maar hij leeft nog, toch?" Vraag ik en Bill knikt zachtjes. "We bellen de oppas en gaan erheen," zeg ik en Bill knikt.


In het ziekenhuis lopen we gelijk naar de receptie waarna de vrouw ons meeneemt. Wanneer ik de kinderwagen zie ren ik er gelijk heen en ik pak mijn zoon eruit. "Wat ben ik blij dat je okay bent," zeg ik en Bill slaat ook z'n armen om ons heen, maar ik weet dat zijn zorgen om Eduardo groot zijn. "Kom, we gaan wachten op nieuws," zeg ik en Bill knikt langzaam waarna we naar de wachtkamer lopen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god
    De jongens hebben wel goed gehandeld!!!

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen