Bill P.O.V:
Met een schuin oog kijk ik naar Dunya tijdens het interview. Ze kijkt nogal angstig. Dat doet ze sowieso vaak, maar nu is het wel extreem. Alles in mijn lijf zegt dat ze liever bij David, Michael en die meiden staat. Alles straalt er van af. Het leuke is nu ook wel van der af, voor de presentatrice dan. Die had natuurlijk op een dirtly Little secret zitten wachten. Ik ben er ondertussen ook wel klaar mee. Dunya zit gespannen naast Tom op het bankje. Ze heeft haar vingers in elkaar geslagen. Iets wat ze anders nooit doet. Ze probeert duidelijk haar armen buiten beeld te houden. Ondanks dat ze haar mauwen opgestroopt moet houden van de styliste.

Aan alles is te zien dat ze het liefst zo snel mogelijk weg is bij ons. Dit is helemaal niks voor haar. "Dunya, wat is jouw favoriete eten?" Want dit is een standaard vraag om maar een gesprekje gaande te houden. "De 4 p's. Pizza, patat, pannenkoeken of pasta. Gaat er meestal wel in." De vrouw moet even denken. Kijkt dan nog eens naar Dunya. "Oké, favoriete kleur?" Dunya krabt even in haar nek. Der hand gaat achter de bandana langs die zie over haar oren heeft geknoopt. "Zo lang het geen roze is." De presentatrice kijkt verbaasd haar kant uit. "Geen roze?" Dunya schud wild haar hoofd. Grijpt daarna de bank waar ze op zit vast met een hand de andere houdt haar hoofd vast. Tom begint te grinniken. "Ben je ook een soepkip." Giert hij uit. "Pas op he, ik kan jou ook gewoon door elkaar schudden." Lacht ze. Ik heb die gemeende lach gemist. Die is erg zeldzaam. "Laat dat!" Roept Tom. Hij staat op, gaat spontaan tussen mij en Gustav in zitten.

De presentatrice praat en vraagt nog over koetjes en kalfjes. Het interview is afgelopen. Snel sta ik op, Tom volgt mij en niet veel later zit alleen Dunya nog op het bankje. Afwezig kijkt ze voor zich uit. Haar ademhaling gaat onregelmatig op en neer. "Ohw, shit." Hoor ik Tom naast mij zeggen. Met een paar stappen staat hij voor haar. Onderzoekend kijkt hij in haar ogen. Ze kijkt dwars door hem heen. Alsof hij daar niet eens voor haar op zijn hurken zit. Alsof ze zelfs niet eens hier in de studio is. "Kom, even roken" Tom trekt haar zo onopvallend mogelijk aan haar arm omhoog en neemt haar mee naar buiten. David volgt ze.

Waarom is er altijd dat onopvallende en gesmoes tussen hun? Wat is dat toch steeds? Ik snap het gewoon niet? Ik snap sowieso weinig van Tom of Dunya. Laat staan de laatste tijd. Tom is geen open boek meer. Altijd wist ik wat er in zijn hoofd om ging. Altijd wist ik wat ik van hem kon verwachten. Hij is een gesloten boek. Alles draait om Dunya, hij vergeet zichzelf helemaal. Of, zo lijkt het in ieder geval. Hij is bot, afwezig. In eens heeft hij paniek aanvallen. Waarom? komt het omdat hij nu wel eens blowt? Of is hij ondertussen aan andere dingen begonnen? Komt dat dan door Dunya? Of neemt Michael hem daar in mee? Waarom praat hij niet meer tegen mij? Ik mis het. Ik mis het enorm.

Onbewust ben ik achter hen aangelopen. "Tom Relax, het is alleen een paniek aanval." David staat met zijn armen over elkaar geslagen naast Tom. "Jaja, dan had je der gister moeten zien. Ik heb er even geen vertrouwen in." David zucht. "Tom, als je zo vaag blijft kan ik je ook niet helpen. Wat was er gister dan? Want ik ben er niet bij geweest. Dit ziet er gewoon uit zo als jij er uit ziet als je een paniek aanval hebt" Hij zucht, die begint zijn geduld te verliezen. IK weet niet waarom ik het doe, maar ik schraap mijn keel. Tom verschiet er helemaal van. David draait zich snel om. "hey" Zegt hij zacht. Dunya kijkt voor zich uit. Totaal van de wereld. Helemaal op stand-by. Ze ademt snel, Tom zit op zijn hurken voor haar. "Wat Bill?" Ik weet niet wat ik moet doen, in haar ogen staat zo veel pijn, zo veel stress. Haar handen trillen helemaal. Waar komt dit vandaan?

Geen wonder dat Tom zich altijd zo bezighoudt met haar. Alles draait om haar. Echt alles. Daar zit ze dan, haar ademhaling zo ontzettend hoog, volledig in haar eigen wereld. Er is geen contact mogelijk. "Is ze niet warm?" "Nee!" Tom snauwt het naar me. Hij kijkt naar haar alsof hij op iets zit te wachten, het gebeurt alleen niet. "Kom op... kom op.." Hij wacht echt ergens op. Uit het niets valt ze om, der ogen dicht. Ademhaling stabiliseert. Ik sla mijn handen voor mijn mond. Wat was dat? Ik wil het uitgillen. Wat is dit? Waarom gebeurt dit? "Relax." Tom zijn stem is streng. Ik schrik er van. Is dit waar hij de afgelopen tijd mee moest dealen? Is dit het geen wat er voor zorgt dat hij niet meer met mij praat, dat ik mij zo alleen voel?

Dunya knippert met haar ogen, gaat rechtop zitten. Ze rolt met haar hoofd. Nog niet helemaal op planeet aarde. "You oké?" Vraag Tom, ze knikt. Ik wil wat zeggen, maar David schud zijn hoofd. "Wacht even." David is duidelijk en helder. Dunya moet echt landen. Ze schud haar hoofd. Draait zich ineens schichtig om. "Wat is er?" Ik kan niet meer. Ze kijkt van mij naar Tom en weer terug, draait haar hoofd dan nog eens om. "Niks, ik dacht dat ik wat voelde. Laat maar" Tom kijkt mij verbijsterd aan. "Wacht even, je haar zit vast hier aan." Ik haal haar haar voorzichtig los. Tom kijkt verbaasd naar mij. Dacht ze nu serieus dat iemand aan haar haar trok? Nee toch? Dat is raar, dat is echt serieus heel raar. Waarom zou ze dat denken. "Tanks" De bandana die ze om haar oren heeft verschuift iets. Een paarse plek komt net onder haar oor te voorschijn. Een band die hoog over haar keel loopt, net onder haar onderkin. "Wat heb jij gedaan?" Ik schrik er van. Wat heeft ze gedaan?

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen