Bill POV.

De volgende ochtend is opnieuw het eerste wat ik doe overgeven en ik laat mij daarna met een zucht op de grond zakken. Dit is echt niet leuk meer. Bij Michiel was de misselijkheid vervelend en kon ik er nog wel mee dealen, maar dit is echt next level.

"Papa, Tomi!" Hoor ik Michiel roepen waarna ik opsta om naar Michiel te lopen.

"Tomi is er niet lieverd. Dat weet je toch," zeg ik en ik til Michiel op en hij kijkt mij even aan waarna hij z'n hoofdje op mijn schouder legt en hij begint weer te huilen. Ik dacht altijd dat kinderen het in zulke gevallen even moeilijk hebben en dan weer doorgaan, maar het ligt toch anders dan ik dacht. Zelf ben ik natuurlijk ook best wel een emotioneel persoon. Trey is dat dan weer niet, maar als Michiel dat emotionele van mij heeft meegekregen kan ik ook wel begrijpen dat hij z'n emoties niet onder controle heeft.

"Tomi," snikt hij en ik wrijf over z'n ruggetje.

"Het is okay lieverd," zeg ik en de hele dag blijft Michiel huilerig totdat het aan het eind van de middag lukt om contact met Tom te leggen.

"Tomi!" Roept Michiel, nu wel weer vrolijk.

"Hey lieverd," zegt Tom en hij zwaait even waarna Michiel ook wat zwaait en ik glimlach even. In ieder geval is Michiel voor nu even blij. Tom zei dat hij een uur de tijd heeft, dus hopelijk werkt de verbinding mee zodat we dit keer echt wat langer met hem kunnen spreken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw arme boys
    Gelukkig nu wel even tijdje met tom

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen