Tom POV.

In het ziekenhuis neem ik Bill z'n hand vast en ik ben niet van plan hem nog los te laten tot de baby er is. Al krijg ik er een lamme arm van, het maakt mij niet uit.

"Fuck Tom, het doet zo'n pijn," kreunt Bill pijnlijk.

"Ik weet het liefje. Nog twee centimeter zei de dokter. Hoelang had je in Godsnaam al weeën?" Vraag ik.

"Nu ik erover nadenk, sinds vannacht," zegt Bill en ik schud even met mijn hoofd. Echt typisch Bill om dat dan niet aan mij te laten weten. Ook al geef ik mijzelf ergens ook de schuld, want ik had het door moeten hebben. Je hebt het toch door wanneer je geliefde pijn heeft? "Waar hoop jij op? Een jongen of een meisje?" Vraagt Bill.

"Ik hoop op een gezond kindje. Dat is alles wat telt," zeg ik en Bill knikt even waarna de volgende wee alweer volgt.



Die avond is het tijd voor Bill om te persen. "Ik kan niet meer Tom," zegt Bill en ik druk een kus op z'n voorhoofd.

"Je kan dit. Je bent sterk genoeg. Het is je met Tess ook gelukt," zeg ik en Bill knikt even en gelijk lijkt Bill nieuwe krachten te hebben gevonden.

Even later is ons dochtertje, Ayana, dan ook geboren. Gezond en wel. En d'r stembanden doen het beter dan goed.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw zo lief
    Sterk team samen
    Stembanden werkeenheid Hihi

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen