Tom POV.

De volgende ochtend wanneer ik wakker ben kijk ik naar Bill die nog slaapt. Ik heb het hem deze nacht wel moeilijk gemaakt. "Sorry," fluister ik waarna ik opsta en zonder eerst naar de badkamer te gaan trek ik al nieuwe kleren aan waarna ik naar Kirsty d'r kamertje loopt waar Shane z'n zus stevig vast heeft. "Is alles okay met Shane?" Vraag ik, want ik besef dat ik mij gewoon weer met de kinderen moet gaan bemoeien. Mijn kinderen een dag negeren zou al te veel zijn.

"Hij is bang," zegt Kirsty en ik knik en ook al was het eerst dat ik er gewoon voor mijn zoon wou zijn, nu snap ik hem. Hoe moet ik ooit nog zonder angst boodschappen doen? Hoe moet ik überhaupt nog zonder angst het huis verlaten?

"Kom maar lieverd," zeg ik en Shane laat Kirsty los waarna hij z'n armen om mij heen slaan.

"Ik jou gemist papa," zegt Shane en ik bij even in mijn lip. Één middag en avond dat ik het niet over mijn hart kon verkrijgen om voor de kinderen te zorgen en Shane mist mij al. Het zou mij ook niks verbazen dat hij daar ook het meest onder heeft geleden.

"Ik ben er weer," zeg ik zachtjes en ik druk een kus op z'n wangetje waarna ik hem meeneem naar beneden. Nu ook nog de drie jongste beneden krijgen en dan is de kans groot dat Bill lang genoeg kan slapen om toch uitgerust te zijn na afgelopen nacht, want mij schuldig voelen doe ik.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw Tom niet doen
    Jij kan er niks aan doen

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen