Tom POV.

Wanneer mijn moeder komt binnen gelopen kijk ik haar verontschuldigend aan. "Jij kon er niks aan doen," zegt mijn moeder gelijk, want natuurlijk kent ze mijn blik uit duizenden.

"Misschien niet, maar ik wil niet dat mensen zich zorgen hoeven te maken," zeg ik en mijn moeder knikt.

"Dat snap ik, maar er is niks aan te doen. Het komt wel goed," zegt mijn moeder en ik knik even.

"Heb je de dokter al gesproken?" Vraag ik.

"Natuurlijk. Dat is het eerste wat ik heb gedaan toen ik hier aankwam. Zij kunnen mij waarschijnlijk beter vertellen wat jou mankeert dan jijzelf," zegt mijn moeder en ik knik even. Daar heeft ze wel een punt. Ik kijk even naar Bill die zich op dit moment wat afzijdig houdt, maar ook hem ben ik dankbaar dat hij er zo voor mij is. Ik snap dat hij niet weer iemand wilt verliezen, maar het lijkt erop dat zijn vertrouwen groot is dat, dat niet gebeurt, dus dat neemt bij mij toch iets van spanning weg voor de operatie.



Inmiddels is het bijna zover. "Jij belt wanneer de operatie gedaan is he?" Vraagt mijn moeder aan Bill.

"Natuurlijk. Ik houd u op de hoogte," laat Bill weten.

"Dank je lieverd," zegt mijn moeder en ze drukt een kus op Bill z'n wang waarna ze naar mij toe komt. "En met jou komt het wel goed. Even die arm weer netjes zetten, de komende weken herstellen en dan zal je weer de oude zijn," zegt mijn moeder en ik knik even waarna zij mij ook een kus geeft om daarna te vertrekken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw
    Die moeder is echt een schat!!

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen