“Je moet me alles vertellen.” Als ik de volgende ochtend met heel veel hoofdpijn en tegenzin een groene smoothie en een kom met yoghurt naar binnen probeer te werken, komt Celese, die duidelijk veel beter geslapen heeft, direct tegenover me zitten. Ze kijkt me verwachtingsvol aan, terwijl ze een gulzige slok neemt van haar eigen groene smoothie. “Marlo organiseert de beste feesten en buffetten. Ik durf te wedden dat het een waar spektakel was.” Ze slaakt een verlangende zucht. “Je hebt toch wel een beetje op de outfits gelet? Ik bedoel- natuurlijk heb je dat. Dat is wat modeliefhebbers doen. Het is gewoon- feestjes zoals deze zijn waar nieuwe trends gezet worden enzo, en ik wil die boot niet missen, snap je?”

Ik knik half, en probeer me de gekleurde menigte weer voor de geest te halen, voordat iedereen onder de taart zat. “Ik, ehm, ik ben natuurlijk geen expert op het gebied van mode in het Capitool, maar…” Het enige concrete beeld dat er in me naar boven komt, is het paars van Samuels schoenen, dat zich om een of andere reden diep in mijn brein genesteld heeft. De rest is een misselijkmakende regenboog van te veel felle kleuren en te veel glitters. “Ik weet het natuurlijk niet zeker, maar ik heb zo het vermoeden dat auberginepaars weer helemaal terug gaat komen. Paars is het nieuwe zwart, zegmaar. En over het algemeen denk ik dat een zoete uitstraling binnenkort helemaal in gaat zijn. En veel krullen, misschien.” Ieder woord kost me moeite, en ik heb geen idee of wat ik zeg ook maar ergens op slaat, maar dat is nu even niet mijn grootste zorg.

Celese knikt bedenkelijk. “Dat klinkt wel als iets voor Marlo,” verzucht ze. “Oh, ik had het zo graag met mijn eigen ogen gezien.’” Ze staat op en draait dromerig een rondje om haar as, waardoor haar rok alle kanten op wervelt. “Er gaan geruchten dat Pubert van District 2 erheen gegaan is. Ik dacht dat begeleiders niet uitgenodigd waren, en hij is zo-” Ze wordt rood. “Niet dat ik hem niet mag, hoor. Hij is een zeer gewaardeerde collega, maar hij is- Laat ook maar. Ik bedoel, hij staat voor een hoger district natuurlijk, dus technisch gezien staat hij boven me. Ik mag zulke dingen echt niet zeggen over een collega.” Ze gaat weer zitten en neemt een slok. “Maar ik zou District 2 ook best kunnen begeleiden,” mompelt ze dan. “Zo moeilijk kan het toch niet zijn. Ik bedoel, de tributen zijn daar zelfs vaak bijna militair getraind. Die hebben vast allemaal goede manieren. Dan hoef je nauwelijks iets te doen. Niet dat ik niets wil doen, maar een positie in District 2… Ik durf te wedden dat hij allemaal privileges krijgt. Uitnodigingen voor alle feestjes, enzo. Misschien dat de begeleiders van de Beroepsdistricten wel samen filmavonden houden. Dan zit hij- Met Lilith.” Ze schudt snel haar hoofd en sluit haar ogen. “Positief blijven, Celly,” mompelt ze, voor ze mij weer aankijkt en glimlacht. “Was zij er ook? Lilith?”

“Ik, eh, ik weet het niet,” zeg ik naar waarheid. “Het was heel erg druk. Maar ik heb haar in ieder geval niet met de begeleider van District 2 zien praten.” Tenminste, dat denk ik. Ik weet eigenlijk niet meer zeker hoe de begeleidster uit District 1 eruit ziet, en zelfs als ik dat zou weten, bestaat er in het Capitool altijd de mogelijkheid dat iemands uiterlijk in een dag volledig verandert.

Meteen vormt er een triomfantelijke blik op haar gezicht. “Ik moet echt een keer proberen om met haar te gaan praten. Ik mag dan geen begeleider uit een Beroepsdistrict zijn, maar ik ben wel de begeleidster van een winnares. Dat is ook wat waard. Ik zal de andere begeleiders en de president eens wat laten zien. Misschien word ik volgend jaar dan wel gepromoveerd.”

“De volgende keer dat ik uitgenodigd word voor een feest, mag je met me mee,” zeg ik, hoewel ik eigenlijk wel weet dat dat een heel onwaarschijnlijk scenario is, zelfs als ik de Spelen zou overleven. “Beloofd.”

Celese straalt helemaal, en even denk ik dat ze in een wolk van glitter gaat exploderen. “Bedankt, Christian,” zegt ze dan. “Weet je, ik ben blij dat je getrokken ben voor de Spelen. Ik heb nog nooit zo met een tribuut kunnen praten over, nou ja, alles eigenlijk.” Ze glimlacht naar me, legt een hand op mijn schouder en kijkt me indringend aan. “Als je maar weet dat jij ook alles tegen mij kunt zeggen, als je wilt. Ik zal echt niets doorvertellen.”

“Komt goed.” Ik glimlach terug, maar vanbinnen voel ik me schuldig. Hoe onhandig ze het net ook verwoord heeft, volgens mij mag Celese me echt graag, terwijl ik alleen maar probeer de schijn hoog te houden, zonder verstrikt te raken in het web van mijn eigen leugens. Ik weet ook wel dat ze niet beter weet dan een wereld waarin de Spelen een spektakel zijn en waar het volgen van trends een eindeloos levensdoel is. Capitool of niet, ze verdient beter. Ze verdient die droombaan, uitnodigingen voor alle feestjes en haar droomprinses. Maar als ik nu alles op zou biechten en eerlijk zou zijn, zou dat ons allebei niets opleveren. Het maakt haar dromen niet ineens waar, en ik zou weer iemand toe moeten voegen aan de lange lijst van mensen die me haten. Dus ik gebaar alleen maar naar de klok, terwijl ik met moeite de laatste slok van de smoothie doorslik. Ook al is het vieze, groene prut, het lijkt wel enigszins te helpen tegen de hoofdpijn. “Maar ik geloof dat ik zo naar de trainingszaal moet. Ik heb met iemand afgesproken.”

Ze trekt haar wenkbrauw naar me op, maar vraagt gelukkig niet verder. “Dat lijkt me een goed idee. Ik moet ook weer aan het werk.” Ze knikt naar het nog onaangetaste, volle bord van Ada. De broodjes zijn inmiddels allang koud, net als de thee, maar van mijn districtsgenote is geen spoor. “Ada komt haar kamer niet uit. Ik ga nog een keer kijken of ik haar kan overtuigen, maar anders laat ik de avoxen wel wat te eten naar haar kamer brengen. Ze moet echt beter gaan eten. Het arme kind is lijkbleek en graatmager, en de Hongerspelen zijn nog niet eens begonnen.”

“Succes.” Ik vermoed dat Ada me aan het ontlopen is, maar dat vind ik eigenlijk alleen maar prettig. Ik heb geen zin om haar gezicht te zien en haar stem te horen, ook al is het maar in mijn hoofd. “Tot vanmiddag dan.” Ik sta op en loop richting de lift, aarzel even, maar neem dan de brandtrap. Ik denk niet dat ik er al klaar voor ben om weer alleen met mijn gedachten in een kleine ruimte te zijn. Daarnaast is het vast een goede warming-up.

Een verdieping of vijf later begin ik daar spijt van te krijgen, en tegen de tijd dat ik beneden aankom wil ik eigenlijk alleen maar terug naar bed - wat ik misschien ook wel gedaan zou hebben, als ik dan niet weer twaalf verdiepingen omhoog had gemoeten.

Ik veeg wat zweet van mijn voorhoofd af en laat mijn blik door de zaal glijden. Hoewel ik niet extreem vroeg ben, zijn er nog niet veel mensen aanwezig, en zijn er nog veel minder mensen aan het trainen. Ook de beide tributen uit District 6 zijn al aanwezig, maar waar het meisje bezig is met krachttraining, zit de jongen aan de andere kant van de zaal, waar hij een speer aan het uitzoeken is. Een aantal andere tributen staat in kleine groepjes met elkaar te praten, zoals het meisjes uit District 10, dat in gesprek lijkt te zijn met Jade.

Als Jade er is, betekent dat dat Day er waarschijnlijk ook al moet zijn. Ik loop wat verder de trainingszaal in, op zoek naar hem, maar als ik hem zie, voel ik mijn hart zinken. Luna had gelijk - ik heb mijn kansen verspeeld. Day staat te praten met de Beroeps.

Reacties (3)

  • Incidium

    Het enige concrete beeld dat er in me naar boven komt, is het paars van Samuels schoenen, dat zich om een of andere reden diep in mijn brein genesteld heeft
    HAHAHAHAHAH
    Die hebben vast allemaal goede manieren
    pff Celese is hopeloos optimistisch, heeft ze al twee seconden naar Naeve gekeken.
    maar neem dan de brandtrap
    de meest relatable zin uit dit hele verhaal
    Een verdieping of vijf later begin ik daar spijt van te krijgen
    een valide tweede kandidaat.

    Chris vreest meteen het ergste... can't blame him. Day is te beleefd om nee te zeggen tegen een gesprek:|.
    De mood van Chris zijn ochtend is wel prachtig. Alsof hij op letterlijk elke andere plek liever zou zijn. Ik kan me zo voorstellen dat als hij geen date trainingsafspraak met Day had, hij de hele ochtend in bed was blijven liggen doemdenken.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Je moet ergens op focussen, en in Chris geval ging hij voor de schoenen, questionable, maar waarschijnlijk minder intens dan vrijwel alles op dat feest
      Oh nope, zeker niet. Als ze ooit gepromoveerd zou worden, zou ze flink teleurgesteld worden
      Yeah de arme jongen had een vrije dag verdiend, maar nope, hij krijgt alleen maar een nieuwe dag van emotionele rollercoasters en anxiety

      1 maand geleden
  • Megaeraaa

    O nee, Chris gaat een nieuwe mode uitvinden. Arme capitoolbewoners.

    Weet je, ik ben blij dat je getrokken ben voor de Spelen.
    Au. Het is goed bedoelt, maar LET OP JE WOORDKEUZE, CELESTE!!!

    Geen zorgen, Day probeert waarschijnlijk de beroeps uit te leggen dat ze niet moeten vechtenxD

    1 maand geleden
    • Megaeraaa

      Samuels paarse schoenen worden nog mode zo

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Ze komt uit het Capitool - ze weet niet echt beter
      En jep, Chris zogenaamde modekennis begint steeds meer invloed te krijgen, en dat is voor iedereen een probleem

      1 maand geleden
  • Duendes

    Awh Celeste is echt wel kinda cute tbh wat adorable en ergens moet ik stiekem lachen om de gedachte van Chris die de verstandige keuze maakt niet weer een paniekaanval te doen en te lopen om dan te zijn van IK ZAT OP DE ELFDE VERDIEPING OHJA
    En ohgosh Chris neeee

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      "Screw this ik ga niet weer die lift in" *vijf verdiepingen later* "well fuck"
      Hij is een puinhoop

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen