Day, bij de Beroeps. Mijn groene smoothie ligt ineens nog zwaarder op de maag. Het is niet dat de ruzie hebben, of dat ze hem aan het pesten of aan het bedreigen zijn. Het is niet zoals toen ik met Aderyn praatte, of met Samuel. Day lijkt op zijn gemak te zijn, met gewoon nog altijd die vriendelijke glimlach op zijn gezicht. Het is alsof hij met zijn bondgenoten staat te praten, of zelfs met wat vrienden. Alles hieraan is verkeerd. Dit kan niet echt zijn.

Natuurlijk is het echt. Ik ben afstandelijk geweest, heb hem iedere keer weggeduwd en heb keer op keer bewezen dat ik de slechtst mogelijke bondgenoot zou zijn. Day kan iedereen als bondgenoot krijgen die hij maar wil, inclusief de Beroeps. Het is niet dat ik nooit een kans gemaakt heb - ik heb mijn kansen zelf verspeeld.

Net als ik hem de rug toe wil keren, de zaal uit wil lopen naar ik-weet-niet-waarheen, lopen de Beroeps weg bij Day, naar de verschillende trainingsonderdelen. Hun zorgeloze uitdrukking heeft plaats gemaakt voor ergernis, maar ik krijg niet lang de kans om daar bij stil te staan. Mijn blik kruist die van Day, en hij glimlacht en zwaait naar me, terwijl hij op me af loopt. Meteen is het alsof er een last van mijn schouders glijdt. Misschien heb ik toch nog niet alles verpest. Ietwat aarzelend zwaai ik terug, en loop zijn kant op. Ondanks zijn lach, voel ik me nog niet helemaal goed. Hij lachte net zo goed naar de Beroeps - hoe kan ik weten welke daarvan echt was?

"Klaar om met een bijl te gaan zwaaien?" Hij glimlacht scheef naar me, alsof zijn gesprek van net niet heeft plaatsgevonden, en hij in plaats daarvan hier gewoon op me heeft staan wachten.

"Ik-” begi ik, maar dan schud ik mijn hoofd, en kijk over zijn schouder naar Aderyn, die inmiddels bij de zwaarden staat te sparren met haar districtsgenoot. Hoewel de tributen er nog niet eens allemaal zijn, lijkt ze zich nu al te staan uit te sloven, met die stomme techniek van haar. “Wat moesten zij van je?” vraag ik, met een vaag gebaar hun kant op.

Even knippert Day verbaasd met zijn ogen, maar dan volgt hij mijn blik en ontspant hij. "Niet zoveel." Hij haalt zijn schouders op en glimlacht weer. "Ze vroegen of ik deze ochtend mee zou willen trainen, maar ik heb al een andere afspraak staan."

Met mij. "Oh," weet ik uit te brengen, en ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. Ja, de Beroeps willen Day er misschien bij, maar in plaats van op hun verzoek in te gaan, is hij naar mij gekomen. Zijn afspraak met mij is belangrijker voor hem dan het aanbod van de Beroeps - een aanbod dat de Spelen voor hem volledig had kunnen veranderen. Hij had zich bij hen aan kunnen sluiten, maar in plaats daarvan wil hij met bijlen gaan stuntelen. Met mij. Een golf van ontspanning spoelt over me heen, en ik schiet in de lach. "Natuurlijk. Zullen we dan maar snel beginnen? Want ik denk dat ik er wel klaar voor ben." Ik zwaai met mijn armen in een soort hakbeweging, waardoor Day onmiddellijk in de lach schiet.

Hij knikt. "Ik ben benieuwd," zegt hij, terwijl hij naar het onderdeel loopt en een bijl uit het rek pakt die zonder twijfel zwaarder en groter is dan wat ik kan hanteren. Terwijl ik op zoek ga naar een exemplaar dat ik wél kan tillen, staart hij naar de dummies, die een eindje verderop staan te wachten op de strijd.

"Dus," zeg ik, als ik eindelijk een relatief klein en licht exemplaar gevonden heb. Ik probeer er mee te zwaaien, maar het gaat helaas aanzienlijk minder soepel dan met het zwaard van gisteren. "Hoe beginnen we?"

"Nou, het deel waar we vechten met bijlen heb ik ook weinig verstand van, maar je bijl goed vasthouden lijkt me een goed punt om te starten." Hij kijkt me even bedenkelijk aan, maar grijnst dan en knikt naar mijn bijl. "Wij mochten er thuis echt niet zo mee zwaaien. Met twee handen vasthouden zou een goed begin zijn, zo kun je meer kracht zetten."

Ik grijp de steel van de bijl stevig met beide handen beet, maar het ding voelt alleen maar onhandig aan. Het is niet licht en wendbaar genoeg. Dit is een wapen voor kracht, geen finesse. Ik denk niet dat ik hier echt een natuurtalent in blijk te zijn. "Zoiets?"

"Probeer je handen iets dichter bij elkaar te houden." Hij kijkt naar mijn handen en glimlacht. "En wat te ontspannen."

"Ik doe mijn best.” Ik schuif mijn handen verder naar elkaar toe, naar het uiteinde van de steel, waardoor de bijl nog zwaarder voelt. Hoewel ik hem zo beter kan bewegen, voelt het niet echt veel beter.

"Je komt in de buurt." Met nog een bemoedigende glimlach legt hij zijn eigen bijl aan de kant. Het volgende moment staat hij naast me, en legt hij zijn handen op die van mij. Het is alsof een deel van de spanning die ik gisteravond voelde weer terug is, maar deze keer maakt het me niet misselijk. Days handen zijn warm, en terwijl hij de mijne stuurt, kan ik de oneffenheden van eelt en kleine littekens voelen. Het zijn de handen van iemand die jarenlang keihard gewerkt heeft, en hoewel ik weet hoe sterk Day is, laat hij daar niets van merken. "Probeer je handen meer zo te houden.” Als ik zijn adem tegen mijn wang voel, trekt er een rilling over mijn ruggengraat. Hij is heel dichtbij me, en tot mijn verbazing is er niets in me dat schreeuwt om hem weg te duwen. Ik voel me warm en veilig. “Snap je wat ik bedoel? Op deze manier heb je meer grip en kun je je kracht goed gebruiken."

"Uh-huh," stamel ik. Days woorden dringen nauwelijks tot me door, totdat hij me loslaat, achteruit stapt, en me de ruimte geeft om mijn bewegingen uit te proberen. Ineens voelt de ruimte om me heen leeg, maar ik schudt de gedachte snel van me af en maak een paar zwaaibewegingen.

"Goed, dit is goed genoeg om wat meer te proberen. Wil je meteen proberen te vechten of eerst gewoon hakken?" vraagt hij lachend. Hij gebaart naar de hakblokken en dummies, terwijl hij met zijn andere hand zijn bijl weer oppakt.

Ik zwaai nog een paar keer met de bijl, en hoewel ik merk dat het gewicht van het wapen me meesleept, merk ik ook dat ik er nu meer controle over heb. Ik mag dan geen natuurtalent zijn hiermee, er zit in ieder geval vooruitgang in. "Ik denk dat ik het best wel onder controle heb." Ik grijnst, en maak nog een demonstratief gebaar met mijn bijl. "Kom maar op."

Day zet snel nog een stap naar achteren, zodat hij zeker uit het bereik van mijn wapen staat, en grinnikt. "Laten we maar beginnen bij het hakblok."

"Durf je niet meer één op één tegen mij?" Ik werk hem een uitdagende grijns toe, maar volg hem wel naar de hakblokken.

"Niet als je zulke bewegingen maakt, nee,” kaatst hij terug. "Eerst maar even een warming-up, maar als je denkt dat het gaat lukken-" Hij maakt een groots handgebaar naar het blok en stapt dan aan de kant. "-dan wil ik graag een demonstratie."

"Tuurlijk. Kijk en leer." Ik ben vanmorgen al twaalf verdiepingen aan trappen afgedaald - geen warming-up meer nodig. Ik haal even diep adem, hef de bijl dan met beide handen boven mijn hoofd, en laat hem zo hard mogelijk neerkomen. Helaas gaat dat minder soepel dan gehoopt. Het gewicht van het metaal trekt me door de snelheid en kracht van de zwaai uit mijn balans, waardoor ik voorover begin te hellen.

Ik bereid me voor op de klap, maar een sterke hand op mijn schouder voorkomt dat ik echt val. Zodra ik weer stevig met beide benen op de grond sta, stapt Day weer achteruit. In zijn ogen glinsteren de sterren. "Dat is een goed begin. Probeer de volgende keer alleen zelf niet mee te zwaaien." Hij grinnikt, maar dan gebaart hij naar mijn voeten, en wordt zijn toon weer wat serieuzer. "Je moet ook op je benen letten als je met een bijl werkt: zorg ervoor dat je stevig en stabiel staat." Hij geeft zelf het goede voorbeeld, wat ik enigszins onhandig probeer te kopiëren.

"Oké, dus..." Terwijl ik zijn houding na probeer te doen, probeer ik me sterke, stabiele dingen voor de geest te halen. Rotsen, bergen, maar uiteindelijk keer ik telkens terug naar Day, en naar het bladerdek in zijn ogen. "... als een soort boom? Down to earth, enzo."

"Ja, precies. Dat ziet er al een stuk beter uit." Hij knikt. "En als je nu wil gaan zwaaien, hoef je niet de hele tijd kracht te zetten. Maak het jezelf niet onnodig zwaar en laat de zwaartekracht het werk doen." Hij lacht, en laat meteen zien wat hij bedoelt. De kracht waarmee zijn bijl het hakblok raakt, laat alles even trillen, waardoor ik niet anders kan dan een kleine stap achteruit zetten. Dit is hoe sterk hij écht is. Het is geen wonder dat de Beroeps hem erbij wilden hebben, maar het feit dat hij in plaats daarvan naast mij staat, is des te wonderbaarlijker. Hij draait zich weer naar mij en tikt zacht tegen mijn vingers. "Let op je handen."

Ik knik en doe nog een poging. Hoewel ik opnieuw verrast word door het momentum, sta ik dit keer sterk genoeg op mijn benen om niet voorover te vallen. Het is niet veel, maar het is vooruitgang: met iedere poging wordt het een klein beetje beter, tot het uiteindelijk ergens op begint te lijken.

"Dit gaat super, dus ik denk dat het wel tijd is voor de volgende stap," zegt Day na een tijdje. Hij glimlacht en kijkt me verwachtingsvol aan.

Ik laat mijn bijl nogmaals neerkomen en grijns. "Gaan we nu duelleren?" vraag ik, met een uitdagend gebaar.

"Eerlijk gezegd weet ik ook niet hoe dat precies werkt - op een veilige manier, bedoel ik," lacht hij toegeeflijk. "Dus het leek me een beter plan om eerst even een instructeur om hulp te vragen en daarna eens te duelleren, goed?"

"Hm,” mompel ik. Tot nu zijn de instructeurs en ik geen goede combinatie gebleken, maar ik moet toegeven dat het in de meeste gevallen niet aan hen lag, en ik vermoed dat dit geen onderdeel is waarbij ik er zelf wel uit kom. “Oké."

"Gelukkig. Gisteren bijna geraakt worden door een zwaard was wel genoeg - daar maak ik liever geen gewoonte van." Hij grijnst breed, en richt zich dan tot de instructeur, die al een tijdje van een afstandje een oogje in het zeil hield. "Zou u misschien kunnen uitleggen hoe we bijlen kunnen gebruiken in een echt gevecht?" Hoewel Days stem vriendelijk blijft, is de toon ineens volledig anders. Het is formeel, beleefd en het voelt vreemd - alsof hij een ander persoon is, maar tegelijkertijd zo hetzelfde lijkt.

De instructeur begint zijn uitleg te geven, maar zijn woorden en gebaren dringen nauwelijks tot me door. Pas als Day de woorden even later rustig herhaalt, lijken ze echt binnen te komen, en ik besef me dat ik voor het eerst niet mezelf alles aan het leren ben. Het is niet zoals de trainingen thuis, of zoals gisteren. Voor één keer doe ik het niet allemaal zelf.

Op het moment dat de simulaties van oud-tributen die ik me nog maar half herinner zich om me heen beginnen te vormen, voel ik me sterker dan ooit. De bijl voelt nog steeds vreemd aan in mijn handen, maar ik heb de controle, en ik kan iedere beweging die ik met het wapen maak laten gelden. Met mijn voeten stevig op de grond van de ring, zwaai ik de bijl om me heen, door de silhouetten heen. Erg lang duurt het niet. Als ik twee tributen af heb weten te weren, merk ik hoe zwaar mijn armen voelen, en dat mijn handen beginnen te trillen. Het level is nog maar net begonnen, maar ik begin al moe te worden, en mijn hoofd voelt nog altijd wazig.

Als ik vanuit mijn ooghoeken de glinstering van een pijlpunt zie, de gespannen pees en de tribuut die vanaf een afstand op mij richt, stop ik met nadenken. Mijn hoofd gaat op zwart, en als mijn bewustzijn terugkeert, realiseer ik me dat ik het hout niet meer tussen mijn vingers voel. Mijn bijl vliegt door de lucht, langs de tribuut af, en valt met een harde klap op de grond. En dan pas dringt het tot me door dat ik nu met lege handen sta.

Reacties (2)

  • Incidium

    oei Chris dat is een hele hoop jaloezie op basis van één glimlach van Day richting iemand anders damn.
    Ik maak me zorgen om Day tho. Hij laat een grote kans op overleven zomaar voorbijschieten zonder dat hij er (voor Chris zichtbaar) zorgen over heeft. Is alles goed met hem? Ilse?

    Het volgende moment staat hij naast me, en legt hij zijn handen op die van mij
    NATUURLIJK natuurlijk gebeurt dit, hoe zou het ook anders kunnen. Ik las het en moest even deze regel kopieren en erover schreeuwen. Zo, nu kan ik verder lezen.
    "... als een soort boom? Down to earth, enzo."
    nawh Chris

    Chris: doet iets stoms
    Ook Chris:
    En dan pas dringt het tot me door dat ik nu met lege handen sta
    Een samenvatting van Me against the world.

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Zie je mr. doet-nog-geen-vlieg-kwaad al bij de Beroeps tho? Ze zouden zich probably vrij snel realiseren dat deze dude hoogstens nuttig is tegen mutilanten. Te sterk moreel kompas, whoops
      Chris is een gay panic puinhoop die vol zit van hele slechte ideeën en impulsieve beslissingen, yay

      1 maand geleden
    • Incidium

      Day bij de Beroeps zou sws een ramp zijn, true.

      1 maand geleden
    • Duendes

      Maar alles is absoluut niet helemaal goed met hem:9~

      1 maand geleden
  • Duendes

    Mijnhemel ik hou zoveel van Chris boii de bijl zomaar door de lucht yeeten is zo'n slecht idee Maar Also kinda cute love him
    Also zoveel panic AWH intense rollercoaster much oef adorable

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Zeker omdat dat hem ook echt wel kracht kost, dan had hij net zo goed door kunnen gaan
      Jep emoties zijn ingewikkeld

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen