Hoewel ik weet dat het maar een simulatie is, voelt het gevaar echt. Er zijn wapens op me gericht, tributen die me willen vermoorden, en ik heb niets om me te verdedigen. Nee, wacht. Ik heb geen wapens, maar dat betekent niet dat ik mezelf niet kan beschermen. Ik bal mijn vuisten en neem een verdedigende positie in, terwijl ik de pijl die op me af vliegt probeer te ontwijken. De punt schampt mijn arm, en ik voel een kleine elektrische schok door mijn trainingspak gaan. Als dit een echt duel geweest was, had dit me een best diepe wond opgeleverd. Niet aan denken. Ik haal uit naar de simulatie van een meisje met een mes, maar hoewel mijn vuist contact maakt en het beeld verdwijnt, levert het me nogmaals een schok op, dit keer in mijn schouder - gevaarlijk dicht bij mijn hals. Dit gaat niet zoals gehoopt.

"Wat ben je aan het doen, Chris?” klinkt Days stem van buiten de ring. “Smeet je nou bewust je bijl tegen de muur en is alles oké?"

"Ik improviseer," weet ik hijgend uit te brengen. Ik krijg echter niet de kans om meer te zeggen, omdat de volgende tribuut alweer naar me uithaalt. Ik duik snel opzij en land op mijn knieën op de grond, terwijl zijn zwaard over me heen vliegt. "Ik, eh, heb het onder controle," mompel ik, in de hoop dat het waar wordt zodra ik het hardop uitspreek, maar dat lijkt niet het geval te zijn.

"Ik zie het." Day grinnikt, maar dan klimt hij met zijn bijl de ring in. "Vind je het goed als ik wel even mee kom doen?"

"Graag-” zeg ik, terwijl ik mezelf overeind probeer te hijsen. Mijn armen voelen zwaar en ik wil eigenlijk gewoon terug naar bed, of zelfs gewoon maar op de vloer gaan liggen en niet meer overeind komen voorlopig, maar ook al gaat het niet zoals gepland, toegeven dat ik hulp nodig heb, voelt niet goed. Zijn hulp niet accepteren voelt echter nog veel slechter, aangezien ik vrij zeker weet dat ik deze simulatie anders ga verliezen. “Ik bedoel, eh, als je erop staat." Ik probeer nogmaals met mijn vuist uit te halen naar de jongen met het zwaard, maar hij ontwijkt en heft opnieuw zijn wapen.

Op het moment dat hij hem laat neerkomen, steekt Day zijn bijl tussen mij en het zwaard, en weert hij de slag af. Snel maak ik gebruik van de dekking die hij me geeft om mijn bijl weer op te rapen, waarna ik me terug in de strijd stort. Nu Day me meehelpt, gaat het een heel stuk makkelijker, wat nog steeds niet erg makkelijk is, maar we komen in ieder geval door het level heen. Als de simulatie van de laatste tribuut verdwijnt, hef ik triomfantelijk mijn bijl in de lucht. Het ging niet zoals gepland, dat is waar, maar het resultaat is goed genoeg voor nu. We hebben het gehaald.

"Dat ging best oké." Day legt zijn bijl aan de kant en rekt zijn spieren. "Goed gedaan," lacht hij. "Gewoon even voor de zekerheid, maar welk level had je gekozen om mee te beginnen?"

Ik laat mijn bijl weer zakken en veeg wat zweet van mijn voorhoofd, terwijl ik weer genoeg op adem probeer te komen om te praten. "Gevorderd," geef ik toe, met een schaapachtige lach. Misschien niet mijn beste beslissing, achteraf gezien, maar ik was niet van plan om het bij het beginnersniveau te laten.

Heel even knippert Day verbaasd met zijn ogen, maar dan schiet hij in de lach en schudt zijn hoofd. "En dan besluit je ook nog eens aan het begin van het level je wapen weg te gooien?"

"Ik- nou- Het hakken werkte niet." Het bloed stijgt naar mijn wangen en ik kijk snel naar mijn wapen. Achteraf gezien had ik de pijl misschien beter af kunnen weren en mijn wapen vast kunnen houden, maar ik ken mezelf goed genoeg om te weten dat ik waarschijnlijk weer hetzelfde zou doen als ik opnieuw in zo’n situatie zou zitten. En hé, als ik raak zou gooien, was het best een goede zet geweest.

"Je begon zo goed, maar dit werkte ook." Hij glimlacht. "Soort van." Hij zet zijn bijl terug in het rek, en pakt ook de mijne aan, maar dan aarzelt hij. “Oh- sorry, wilde je eigenlijk nog door?" vraagt hij, met een gebaar naar de bijl. "Aangezien je hem had weggegooid dacht ik dat je misschien iets anders wilde doen, maar misschien-"

"Dat was de bedoeling," zeg ik snel, maar dan zucht ik. Het gooien was nauwelijks een plan, en als het al een plan was, was het zeker niet mijn beste. "Maar- misschien." Ik haal mijn schouders op. "Ik denk dat we misschien beter iets wat meer ontspannends kunnen gaan doen."

Day grinnikt. "Dat klinkt als een plan. Heb je een voorkeur?"

Ik kijk de zaal rond, waar inmiddels vrijwel iedereen bezig lijkt te zijn. De wapens vallen af, de eetbare planten lijken me niet het nuttigste onderdeel voor ons. We komen uit de bomendistricten, we weten echt wel welke planten eetbaar zijn. Ik ben al helemaal niet van plan om naar het wonden verzorgen te gaan, dus dan blijven het vuur maken, het knopen en het klimmen over. Als ik naar dat laatste onderdeel kijk, zie ik Jade staan, en glimlach ik. Meer gezelschap dat geen hekel aan me lijkt te hebben is zeker een pluspunt, en daarnaast heb ik het gevoel dat ik na mijn niet-zo-geweldige ervaring in de simulatie weer even moet laten zien dat er ook dingen zijn die ik wél goed kan. "Wat dacht je van wat oefenen met klimmen?"

Day volgt mijn blik en glimlacht als hij zijn districtsgenote ziet. "Klinkt als een plan," zegt hij, terwijl hij ook mijn bijl opbergt en haar kant op loopt.

"Jade!" roep ik door de zaal, naar het meisje dat zich inmiddels al een flink eind naar boven gewerkt heeft, en ik volg Day naar het onderdeel. "Goedemorgen."

Jade kijkt op, grijnst en zwaait terug, terwijl ze zich met één hand aan de touwen vast blijft houden. "Goedemorgen, Chris!" voor ons landt. "Waren de bijlen een beetje een succes?"

"Uiteraard. Ik ben toch een natuurtalent?" Ik grijns naar haar, en gebaar dan naar Day, die hoofdschuddend glimlacht. "Maar Danny deed het ook best goed."

"Een heus multitalent, dat is wel duidelijk. En kom je nu even flexen met klimmen?" ze grinnikt en kijkt me uitdagend aan, met een gebaar naar de touwen.

"Zo zou ik het niet willen noemen.” Het is meer een demonstratie, of een antwoord op haar uitdaging. Snel grijp ik de touwen beet en hijs mezelf omhoog. Het is anders dan klimmen in een boom, maar ook dit is iets waar ik bij de gymlessen op school altijd goed in geweest ben. Hoe verder ik van de grond af kom, hoe beter ik me voel. Ik kan een grijns niet onderdrukken. Excelsior - alsmaar hoger en beter, omhoog en vooruit. Iedere centimeter dichter bij de zon voelt als een overwinning, en met mijn handen stevig om de touwen, weet ik zeker dat ik niet ga vallen. Niet nog een keer.

Jade volgt meteen zijn voorbeeld, en in een paar seconden schiet ze me voorbij, waarna ze grijnzend over haar schouder kijkt, omlaag, naar mij. "Hoe dan wel? Je komt tot nu toe niet over als het type voor valse bescheidenheid."

"Jullie allebei niet, stelletje opscheppers," antwoordt Day vanaf de grond, voor ook hij de touwen beetpakt en rustig, maar stabiel achter ons aan klimt.

"Geen zorgen, Danny. Jij bent bijna net zo goed als wij." Ik knipoog naar hem en wacht tot hij me heeft ingehaald.

Day kijkt me verontwaardigd aan, maar voert dan zijn tempo op. "Ik zal mijn best doen om jullie niet op te houden,” zegt hij, maar dan lacht hij. Hij is nog altijd een stuk sneller en behendiger dan de meeste tributen in deze zaal, hoogstwaarschijnlijk. Dat hij ons misschien op zou houden met klimmen, is wel het laatste van onze zorgen.

“Je houdt vooral Chris op, maar daarmee wordt het alleen maar makkelijker voor mij." Jade, die ondertussen al een heel stuk verder geklommen is, werpt me een uitdagende grijns toe. "Ik dacht eindelijk een beetje concurrentie gevonden te hebben."

"Hé!" Ik haal diep adem en begin zo snel mogelijk aan mijn inhaalslag. Uitdaging geaccepteerd, Jade. "Kom maar op." Nek aan nek racen we omhoog, en hoe meer vaart ik maak, hoe minder ik de touwen raak. Het is een automatisme: ik hoef niet te kijken waar ik mijn handen en voeten neerzet, ze vinden zelf hun weg omhoog en vooruit. Ik sluit mijn ogen, en voor even ben ik in een van de hoogste bomen in ons district, met de zon op mijn gezicht. Voor even kan ik de hemel aanraken.

Als we even later alledrie weer met beide benen op de grond staan, zit mijn hoofd nog steeds half in de wolken. Pas als ik merk dat Days gezicht betrekt, voel ik mezelf landen. Niet hard, deze keer, maar genoeg om me pijnlijk bewust te maken van het feit dat de zwaartekracht nog altijd aan me trekt. Tot zover mijn pogingen om te vliegen.

"Wacht- ik moet... Ik ga even-" Day kijkt langs me af, met een bezorgde frons op zijn gezicht, en als ik omkijk, zie ik dat hij gebaart naar de jongste tribuut van deze Spelen, Alan, die in zijn eentje weggedoken zit in een hoekje van de zaal. "Tot zo.” Hoewel hij glimlacht, kijkt hij me niet recht aan. Zijn blik is op de kleine jongen gericht, en zonder verder nog iets te zeggen, loopt hij op hem af.

"Oh." Ik kijk hem na en frons. Hoewel ik Luna beloofd heb om in de jongen uit District 12 te geloven, merk ik dat het me niet lukt als ik hem zo zie zitten. Hij heeft niets aan mijn geloof, en hij heeft niets aan Days medelijden. Het enige waar hij iets aan heeft, is een manier om hem uit de Spelen te krijgen, maar of dat echt genade zou zijn, weet ik niet. Day denkt er duidelijk heel anders over, want hij knielt naast het kind neer, en begint tegen hem te praten. Een duidelijker signaal dat ons gezamenlijke trainen over is, had hij niet kunnen geven. "Nou, als hij niet terugkomt..." mompel ik tegen Jade. Ineens duikt de donkere gedachte op dat hij het aanbod van de Beroeps alleen maar heeft afgewezen omdat hij al een andere afspraak had, en dat het niet uitmaakt dat die afspraak met mij was. Dat hij hetzelfde gedaan zou hebben als hij een afspraak had met dit kind, of met ieder ander. Het maakt mij niet bijzonder - het maakt hem alleen maar de meest gewilde bondgenoot. Hij kan iedereen kiezen die hij wil, en op dit moment blijkt hij liever bij een kind van twaalf te zijn dan bij mij. "Ik ga wel lunchen, ofzo.” Ik probeer mijn stem zo rustig en stabiel mogelijk te houden, maar hij slaat over en trilt. Ik wil hier gewoon weg, weg uit dit ondergrondse hol, hoe groot het ook lijkt. Ik wil terug naar bed en terug naar District 11, en eigenlijk maakt het me niet meer uit waar ik ben. Als het maar niet hier is. “Tot later.”

"Ik denk dat Day je straks wel weer op zal zoeken." Jade glimlacht geruststellend, maar het gewenste effect heeft het niet. "Eet smakelijk en zie je later."

Jades woorden voelen nep, als een valse belofte. Ik ga hier niet staan toekijken. Ik ga niet op Day wachten, in de hoop dat hij toch weer terugkomt. Ik ga niet het risico lopen om toe te kijken hoe hij straks naar een andere tribuut loopt, of naar de Beroeps, en met hen gaat trainen. Ik knik naar Jade, maar dan keer ik haar en Day de rug toe en loop ik weg van dit alles.

Reacties (2)

  • Incidium

    Jeez en nu is Chris jaloers op een kind van 12. Prioriteiten dude.
    'Ik improviseer' is een enorme mood.

    Dit zijn wel een hoop updates wow, you're on a roll! Ik geniet:D

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris is een puinhoop en Day praat met zoveel mensen dat Chris niet het gevoel heeft dat het met hem anders is, oeps
      En jep, ik heb even een weekje rust, dus een kans om heel veel te schrijven voor ik me op tentamens moet gaan focussen, oef

      3 weken geleden
  • Megaeraaa

    Prachtig dit

    Ik improviseer
    Ik hoor het hem zo zeggen
    MEER JADE!!!!(yeah)
    Een beetje oefening zodat ze niet uit hun boom gaan vallen komt altijd wel van pasxD

    Ik knipoog naar hem
    subtiel...

    Niet zo negatief, Chris(N)
    Neemt hij nu de trap ook al is hij doodmoe of gaat hij voor de paniekaanval in de lift?
    AAAAAAAAAAAAAAA IK WORD ER GEK VAN DAT JE EEN STORY MAAR 1 KUDO PER DAG KAN GEVEN!!!! JE HEBT VANDAAG AL 3 GEWELDIGE HOOFDSTUKKEN GESCHREVEN EN IK KAN ZE NIET KUDO'EN:(
    Ik gebruik te veel SPOILERS en emojis

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Hij neemt de lift want hij is te moe om de trap omhoog te nemen en te salty om in paniek te rakenxD

      3 weken geleden
    • Megaeraaa

      *claustrofobie time*

      3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Het is niet echt claustrofobie, het is meer een beetje oncomfortabel en dat gaat niet zo goed als hij behoorlijk aangeschoten erg emotioneel is

      3 weken geleden
    • Megaeraaa

      Oké ja dat is inderdaad geen al te beste combinatiexD
      Ik had dat er denk ik van gemaakt

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen