Twee weken later.

Tom POV.

Meer dan twee weken houd ik Bill nu al uit z'n slaap en hij zegt nog steeds dat het niet erg is. Zelfs in de nachten dat de jongste kinderen telkens wakker worden en ik hem wakker maak tijdens één van de weinige rustige nachten klaagt hij niet.

Hij ziet er steeds vermoeider uit. Wanneer hij thuis komt van z'n werk laat hij zich op de bank zakken en valt soms zelfs in slaap. Ik kan niet ontkennen dat ik mij nu echt zorgen begin te maken. Natuurlijk ben ik zelf ook moe, maar je maakt je toch eerder zorgen over de man van je dromen dan over jezelf. Ik toch wel.

"Bill, dit gaat zo niet langer," zeg ik daarom en Bill kijkt mij verbaasd aan.

"Tom, hoe vaak heb ik je al gezegd dat je, je niet schuldig hoeft te voelen. Ik doe dit graag," zegt Bill.

"Rouw je nog om de miskraam?" Vraag ik.

"Niet zoals het moet," zegt Bill zachtjes.

"Precies. Allemaal omdat je, je teveel met mij bezig moet houden. Ik slaap vanaf vannacht in de logeerkamer," zeg ik en ik zie dat Bill alweer wilt gaan protesteren. "Geen gemaar," waarschuw ik hem daarom en hij zucht even, maar besluit voor nu er even verder niks meer over te zeggen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Oh god
    Arme boys ze
    Hebben het niet makkelijk

    4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen