Samuel dissociate een beetje aan het eind van dit hoofdstuk. So keep that in mind als je wil.



Het feest vindt plaats in een statig gebouw van witte pilaren en gele bloemen. Het is te herkennen aan de menigte media en journalisten die voor de gevel krioelen. Pubert wijst het gebouw meteen aan door het raam en lacht. “Daar is het! Ziet het er niet fantastisch uit? Ik kan niet wáchten.”

Wachten hoeft niet. Zodra de chauffeur recht voor de ingang heeft geparkeerd, openen twee in het geel geklede man de deuren van de auto. Samuel stapt uit en ervaart een sterk gevoel van déja vu. Cameraflitsen omringen hem ondersteunt door geschreeuwde verzoeken voor aandacht. Gewapend met zijn veelgebruikte norse gezichtsuitdrukking baant Samuel zich een weg naar de ingang, Pubert in zijn kielzog.

De feestruimte is gevuld met neonverlichting en de artificiële geur van bloemen. Een hoek wordt ingenomen door tafels met grote schalen. Enkele groepjes mensen praten onderling, anderen staren wantrouwend naar de dansvloer. Het lijkt erop dat de meeste gasten ervoor hebben gekozen om stijlvol te laat te komen.

Pubert kijkt rond met sterren in zijn ogen. “Is dat– Dat is Nira, haar muziek is– denk je dat ze mij een handtekening wil geven?

Samuel haalt zijn schouders op. “Er is maar één manier om daarachter te komen.”

Nira blijkt een in een wit geklede vrouw, omringt door mensen. Als Pubert haar aanspreekt, knoopt een ander uit de groep het gesprek aan met Samuel. Vier handdrukken, twee handtekeningen en een high-five later is Samuel door de groeiende menigte opgenomen en is hij Pubert uit het zicht verloren.

Samuel probeert de snelste weg naar de muur te vinden en faalt. Zijn richtingsgevoel wordt overspoeld door de felgekleurde gasten om hem heen. Als hij voor wat voelt als de achtste keer dezelfde schijnwerper in zijn ogen krijgt, spot hij een bekend figuur. Het is May, gekleed in een galajurk en een leren jack, met glitter in haar felrode haar. Ze praat met een man, op basis van de hoeveelheid franje aan zijn broek een capitoolbewoner.

Samuel vertrekt zijn gezicht tot zijn beste verontschuldigende blik en richt die op het gedeelte van de menigte wat naar hem kijkt. Hij knikt naar May. “Sorry, ik ben hier niet alleen om kennis te maken met jullie.” Zonder op antwoord te wachten loopt hij op haar af.

Zodra May hem ziet, trekt ze een wenkbrauw op. “Sorry Davian, maar Sam en ik moeten even in gesprek,” zegt ze tegen haar gesprekspartner.

Samuel fronst. De man lacht diep en knipoogt. “Geheime arenazaken? Dat wil ik absoluut niet missen. Ga alsjeblieft jullie gang, doe alsof ik er niet ben.” Gezien zijn glow-in-the-dark haar is dat geen optie.

“Ga weg, Davian. Dit gaat jou niet aan,” zegt May, duidelijk geïrriteerd.

“Ik zal het geheim houden, May, ik beloof het je.”

“Nee.”

Samuel onderbreekt. “Davian, was het? Geloof me, dit is een grote verrassing. Het laatste wat je wil is dat je ervaring door je ongeduld wordt verpest.” Hij draait zich om en keert de man de rug.

Samuel kijkt naar May, die de man met over elkaar geslagen handen aanstaart. Na een paar ongemakkelijke seconden geeft hij het op. Dan richt May haar blik op Samuel, en hij huivert. De woede in haar gezicht brengt het beeld van haar Alex-offensief omhoog.

De stilte duurt voort, en Samuel onderdrukt de neiging een hand door zijn haar te halen.

“Ik had het onder controle,” zegt May koeltjes.

“Daar twijfel ik niet aan,” zegt Samuel. Hij voelt een groeiende sensatie dat hij iets fout heeft gedaan. “Ik wilde alleen met je praten, weet je, zonder lift en zoenpartij.”

May zucht. Samuel is even bang voor ruzie, maar May lijkt de verandering van het onderwerp te accepteren. “Praat niet met me over de lift. Alex is een laffe hond en verdient mijn aandacht niet.”

Samuel knikt. “Het is wat, die tributen uit hogere districten en liften. Weet je dat die arrogante tribuut van een Chris me een hele liftreis lang heeft zitten beledigen?”

May lacht net te lang. Het gevoel dat ze hem aan het uitlachen is bekruipt Samuel, maar dan schudt ze met haar hoofd. “Soms vraag ik me af of we niet gewoon al het drama over kunnen slaan. Geen training, geen interviews, geen niks. In de arena hoef je niet te wachten om de mensen die je niet op te ruimen.”

Samuel maakt een instemmend geluid. “Ik ken het gevoel. Zeker nu ik de hele tijd verplicht met Naeve op een verdieping zit. Als ze nog één keer met haar ogen rolt…”

Mays gezicht betrekt. “Sean weet dat hij zijn gezicht niet moet laten zien.”

Samuel denkt terug aan Mays gewelddadige introductie tot de Spelen. Het is indrukwekkend hoeveel ze de afgelopen twee dagen heeft gevochten, voor een persoon die dat juist niet zou moeten kunnen. “Je les was inderdaad,” Samuel schraapt zijn keel, “indrukwekkend. Waarom sloeg je hem in zijn gezicht?”

“Mannen zijn nooit te vertrouwen,” zegt May, op de toon die mensen normaliter gebruiken voor uitspraken als ‘water is nat’.

Samuel maakt oogcontact en zet een stap achteruit. May grijnst

“Weet je, Sam, zo slecht ben je niet,” zegt May. Samuel probeert haar te onderbreken; die nickname wil hij niet. Maar May houdt een hand op en praat door. “Zolang je niet boos bent, bedoel ik. Jammer voor je dat Adey een zoveel betere zwaardvechter is.” May haalt haar schouders op. “Ik wens je een pijnloze dood toe.”

En ze verdwijnt in de mensenmassa. Samuel staart blind in haar richting. De tandwielen in zijn hersenen knarsen even. “Verdomme,” mompelt hij in zichzelf.

Hij draait zich om en loopt een willekeurige kant op. Uit niet meer dan puur geluk eindigt hij bij de muur. Samuel leunt er tegenaan, chagrijnig. Zijn besluit is: hij blijft hier tot hij Pubert vindt, en dan vertrekt hij.

Samuel probeert zijn avond een positieve draai te geven. Hij heeft in ieder geval contact gelegd met mogelijke sponsoren. Als een kleffe handdruk of een ongemakkelijke kus op zijn wang hem het leven makkelijker maakt in de arena, goed. Samuel hoopt dat deze mensen hem besluiten te supporten in plaats van Aderyn. Hij is ongetwijfeld niet de enige die haar hooghartige amusement haat.

May lijkt hem te mogen, en niet meer op hem neer te kijken dan ze op iedereen neerkijkt. Denkt hij. Samuel moet toegeven dat hij May niet helemaal begrijpt. Maar als May iemand niet mag, maakt ze dat duidelijk. Het was een succesvol gesprek.

Niemand heeft iets gezegd over zijn outfit. Dat betekent dat het pak niet te saai is en de schoenen niet te– tsja. Te paars.

De muziek is prettig en staat niet te hard. Niemand valt Samuel lastig. Hij begint langzaam te hopen dat deze avond al in al een goede besteding van zijn tijd was.

“Je bent nog een grotere klootzak dan ik al dacht!” galmt door de ruimte. Samuel kijkt verbaasd in de richting van het geluid, naar het buffet. Dan vliegt voedsel door de lucht.

Het begint klein, maar binnen de kortste keren is niemand veilig. Samuel schrikt als een karaf gevuld met een paarse vloeistof tegen de muur naast hem uiteen spat. Het glitteren van de scherven past bijna bij het decor, de zoete geur van het drankje mixt op misselijkmakende wijze met het overal aanwezige bloemenparfum.

De meest strategisch ingestelde mensen hebben dekking gezocht achter omgeduwde tafels. Samuel kijkt met een walgende blik naar de veldslag van taart. Het is zo’n rotzooi dat hij niet weg kan kijken.

Een paar minuten nadat Samuel had verwacht dat al het voedsel wel weggegooid zou zijn, komt Pubert ineens uit de menigte opdagen. Hij is niet bedekt met voedsel, gelukkig. “Is dit niet geweldig? Dat we hier bij mogen zijn! Dit is echt een happening die ik nooit had willen missen,” zegt Pubert enthousiast.

Samuel is er klaar mee. Zijn frustratie en afschuw breken door in zijn stem. “Ik weiger mee te doen aan dit soort kinderachtige onzin!” schreeuwt hij met onbedoeld volume.

Samuel ziet zorg op Pubert gezicht verschijnen, en dan een waarschuwing. “Samuel, daar–”

Op dat moment voelt Samuel iets lauwwarms en kleverigs tegen zijn benen smakken. Hij kijkt omlaag en ziet dat het paars van zijn schoenen grotendeels bedekt is door gele saus met champignons erin. De geur van kaas is overweldigend.

“Weet je, dat is een hele verbetering,” klinkt een helaas al te bekende stem. Samuel kijkt op en ontmoet het grijnzende gezicht van Chris. “Ik zou het zo laten, misschien dat je dan niet helemaal een modeflater slaat.”

Terwijl Pubert in de achtergrond begint te protesteren over de belediging tegen zijn stijl, richt Samuel zijn blik op de uitgang. Met een zucht roept hij, “Hier is niks wat mijn aandacht waard is,” hard genoeg zodat Chris het hoort. Hij begint richting de deur te lopen. “Ik ga ervando–”

Je zou kunnen zeggen dat mensen worden gedefinieerd door de keuzes die ze maken. De mensen waarmee ze een gesprek aangaan, de vrienden die ze maken. Als Samuel niet aan het eind van een lange dag in een volle lift was gestapt. Als hij niet naar Alex toe was gelopen tijdens de parade, alleen om hem te beledigen. Als hij niet met Aderyn in de ring was gestapt. Als hij die middag de trap had genomen. Dan had dat ongetwijfeld invloed gehad op zijn tijd in de arena.

Wat er nu gebeurd, is niet te vergelijken met zo’n moment. In de eerste plaats omdat het hem in de arena niet meer oplevert dan een vernederend opmerking, die in een andere wereld wel ergens anders over zou gaan. Maar vooral omdat hij er niet voor kiest.

Samuel stapt met zijn in saus gedrenkte schoen op iets glads. Het ronde object rolt weg en hij verliest zijn evenwicht. Met een klap raakt Samuel de grond met zijn handen en knieen. Verward staart hij naar de komkommer die zijn ondergang heeft ingeluid.

Waar de ruimte eerst gevuld was met gebak, klinkt nu gelach van alle kanten. Samuel staat op en loopt linea recta naar de deur.

Helaas komt hij langs een op zijn kant gelegen tafel, met daarachter Chris en zijn minder luidruchtige handlanger Daniel. “Is dat de hobby waar je voor gekozen hebt?” vraagt Chris door zijn lachen heen. Samuel doet alsof hij het niet hoort. “Van je voetstuk vallen en je ouders teleurstellen?”

Een vertrouwde woede stijgt in Samuel op en vult zijn hoofd. “Bek dicht,” snauwt hij richting Chris. Samuels linkervoet raakt de vloer met een nat geluid. Zijn rechtervoet volgt. De saus begint door de schoenen heen te sijpelen.

Pubert volgt hem op de voet. Achter in zijn hoofd is Samuel zich bewust van hem, maar het betekent niks in vergelijking met de nood om uit deze situatie te verdwijnen. Samuel balt zijn trillende handen tot vuisten.

“Is dat ook je plan voor de Spelen? Over een komkommer uitglijden en in je speer vallen?” Chris stem is een irritant insectengezoem, oneindig irritant en onmogelijk om te negeren. “Je moet iets, als ze je niet echt bij de Beroeps willen hebben.”

Eindelijk bereikt Samuel de deur. Hij duwt hem ruw open, en gooit hem met al zijn woede dicht. Hij probeert diep in en uit te ademen, maar slaagt er alleen in te hijgen alsof hij en Ethan een wedstrijd hebben gedaan wie de meeste speren in één minuut kan werpen.

De deur opent langzaam, en Pubert loopt naar buiten. “Samuel?” zegt hij zacht.

Samuel bedekt zijn gezicht met zijn hand. Tot zijn frustratie trilt hij nog steeds. “Heb je je handtekening gekregen?” vraagt hij. De lauwe saus dringt door tot Samuels sokken.

Het duurt even voordat Pubert antwoordt. “Ja.” Nog een stilte. “Kom, deze kant op, ik weet waar ons vervoer is.” Hij legt een hand op Samuels schouder en leidt hem naar de straat.

Samuel volgt. Pubert biedt zijn excuses aan aan de chauffeur voor de troep, maar Samuel luistert niet. Hij staart door het geblindeerde raam naar de lichten van nacht in het Capitool en wacht tot de avond voorbij is.

“Sorry,” zegt Samuel na een lange stilte als hij en Pubert in de lift stappen.

Pubert kijkt verbaasd. “Maak je geen zorgen om de schoenen. Ik heb gepraat met wat mensen in het vak, en, nou ja. Ze bleken iets te voortvarend.”

Samuel knikt en zakt terug in de stilte. Zijn hoofd is leeg, hij denkt niets. De volgende keer dat Samuel zich bewust is van zijn omgeving ligt hij in bed en probeert hij in slaap te vallen. Hij weet welke stappen hij moet hebben gezet om hier te komen, maar hij kan ze zich niet herinneren. Maar dat voelt even onbelangrijk als de rest van de gebeurtenissen van die dag.

Niet veel later zakt hij weg in een onrustige slaap.

Reacties (3)

  • Duendes

    Honestly het feit hoe sad kwaaf emotioneel Samuel reageert op het komkommer gedoe maakt wel echt dat ik me plaatsvervangend schuldig voel oeps awh gosh sorry Samuel awh
    Love de dynamic met Pubert so much damn Pubert is echt een held man i love him

    3 weken geleden
    • Incidium

      ja ehh... de komkommer moet zich schuldig voelen, niet jij. Misschien ik want het is mijn schuld oeps.
      Ik houd ook van Pubert, hij doet zo zijn best

      3 weken geleden
  • Megaeraaa

    “Ik wens je een pijnloze dood toe.”
    Wat zeggen we dan? - Bedankt, Ediline!
    Niemand heeft iets gezegd over zijn outfit.
    Ze durven niet

    *Drama!*
    Oh help, DE KOMKOMMER!xD

    3 weken geleden
    • Incidium

      pff ja May kennende is een pijnloze dood best gul haha
      ja uhh die schoenen zien we nooit meer terug dat kan ik je wel vertellen.
      De komkommer, well. Die is nog niet klaar met Samuel

      3 weken geleden
  • Samanthablaze

    Vier handdrukken, twee handtekeningen en een high-five later is Samuel door de groeiende menigte opgenomen en is hij Pubert uit het zicht verloren.
    Ik krijg plaatsvervangende social anxiety. Feestjes zijn eng - voor je het weet sta je met mensen te praten en worden er high-fives gegeven

    Zijn besluit is: hij blijft hier tot hij Pubert vindt, en dan vertrekt hij.
    Wat een mood

    Niemand heeft iets gezegd over zijn outfit. Dat betekent dat het pak niet te saai is en de schoenen niet te– tsja. Te paars.
    *distant evil laughter*

    Dit is zo heerlijk, het legendarische komkommer-moment. Sorry Samuel, hier kom je never, never nooit meer vanaf. Alsof deze avond voor hem niet al slecht genoeg is, awh

    De dynamiek met Pubert is echt wel heerlijk tho. Pubert is echt top en het is echt wel chill dat Samuel en hij echt wel kinda vriendschappelijk met elkaar omgaan, voor zover dat kan. Ik ga hem echt wel missen in de arena

    3 weken geleden
    • Incidium

      Ja het is maar goed dat Samuel geen social anxiety heeft, anders was dit al helemaal een hel. En zelfs zonder voelt hij zich al pittig ongemakkelijk tussen al die onbekende mensen.
      Het epische komkommermoment is episch. Ik hoop alleen dat het geen emotionele whiplash geeft met hoe serieus Samuel alles neemt :')
      Zonder Pubert zou dit verhaal veel te pessimistisch zijn imo. En ik ben best wel fan vast het cliche 'personage weigert toe te geven dat ze om ander personage geeft' sooooo. Ik heb gespeeld met de gedachte Pubert-perspectief te doen tijdens de arena maar not sure. Tegen die tijd zie ik wel

      3 weken geleden
    • Samanthablaze

      I mean die trope is ook gewoon leuk. I love it
      En oehh dat klinkt heel tof. Het gaat er in Puberts hoofd waarschijnlijk wel radicaal anders aan toe dan in dat van SamuelxD

      3 weken geleden
    • Incidium

      ja dat wordt zeker een uitdaging:D

      3 weken geleden
    • Duendes

      IK WIL EEN PUBERT-PERSPECTIEF

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen