Tegen mijn zin in, maar op nadrukkelijk aandringen van Luna, sta ik een uur later gewoon weer beneden. Tot mijn opluchting blijkt de zaal voor een groot deel verlaten, nu de meeste tributen zelf ook aan hun lunchpauze begonnen zijn. De Beroeps zijn nergens te bekennen, tot mijn opluchting, en ook Day en Jade zie ik nergens. Misschien is dat nu ook even het beste. Ik moet gewoon even mijn hoofd leeg maken.

Ik loop naar het onderdeel met training in man-tot-man gevechten - als ik in de arena stomme beslissingen ga nemen zoals aan het begin van een gevecht mijn wapen wegsmijten, kan ik daar maar beter op voorbereid zijn. Een van de weinige tributen in de zaal, die op een dummy aan het trainen was, kijkt op als ik aan kom lopen. Het is de jongen uit District 10, wiens naam ik me niet herinner. Tegen de tijd dat zijn Boete in beeld kwam, was ik mijn aandacht grotendeels kwijt, waardoor ik me alleen maar herinner dat hij iets ouder is dan ik, en een mogelijk gevaar. Hoewel best een stuk groter dan ik, komt hij niet echt heel gevaarlijk over. Hij trekt zijn handschoenen uit en steekt zijn hand naar me uit. “Eh, hoi,” zegt hij. “We hebben elkaar nog niet gesproken, toch? Ik bedoel, ik weet dat-” Hij schudt zijn hoofd en glimlacht. “Ik ben Bo.”

“Chris. Aangenaam.” Ik schud zijn hand en glimlach terug. “Sorry, het was niet mijn bedoeling om je training te onderbreken. Ga vooral verder.”

“Wil je misschien meedoen?” vraagt hij, terwijl hij zijn handschoenen weer vast probeert te maken. “Ik bedoel, ehm, dummies slaan niet terug, dus echt trainen is het niet, in je eentje. Maar de meeste anderen zijn nog aan het lunchen- Niet dat ik liever met iemand anders zou trainen, maar- Sorry, ik…ik heb geen idee wat ik allemaal aan het zeggen ben. Praten is ingewikkeld.” Hij zucht diep en wendt zijn blik af.

“Vertel mij wat. Ik heb meestal geen flauw idee wat ik allemaal uitkraam.” Ik pak een set handschoenen uit het rek, en begin ze vast te maken. “Maar ik zou graag samen trainen. Ik kan wel wat adrenaline gebruiken, en ik denk niet dat ik dat veel krijg van tegen een dummy of boksbal slaan.”

“Ehm, in dat geval…” Met een schaapachtige lach op zijn gezicht, steekt Bo zijn handen vooruit. “Zou je, ehm, me misschien kunnen helpen met mijn handschoenen? Ik krijg ze niet meer vast.”

“Als jij me zo ook met de mijne wil helpen, want met hoe succesvol ik tot nu toe in de meeste dingen ben, denk ik niet dat het mij wel in mijn eentje gaat lukken.” Ik wacht zijn antwoord niet af, maar stap vooruit en maak zijn handschoenen vast.

“Dat valt best mee, volgens mij,” zegt hij. Hij kijkt even naar zijn eigen handschoenen, en maakt dan de mijne vast. “Ik heb je vanmorgen zien klimmen, en dat leek best goed te gaan- wacht, dat klinkt stalkerig. Ik bedoel dat ik gewoon gezien heb dat je boven in de touwen zat en ik denk niet dat ik dat ooit zou kunnen.”

“District 11, hè.” Ik haal mijn schouders op. “Ik zou een hele matige inwoner van een bomendistrict zijn als ik niet zou kunnen klimmen. En ik ben al impopulair genoeg, volgens mij, dus dan moet ik maar op z’n minst een beetje laten zien dat we nuttige talenten hebben. Een beetje onze reputatie hooghouden.”

“Jullie hebben tenminste een reputatie. Ik bedoel, mijn district heeft al ruim een decennium de Spelen niet gewonnen, en, nou ja, de laatste keer dat we in de buurt kwamen- Ik bedoel, je weet wel-” Hij zucht. Twee jaar geleden had zijn district wel degelijk een kanshebber, in de vorm van een jongen genaamd Raikon. In het laatste gevecht werd hij echter per ongeluk geraakt door de pijl van zijn bondgenote - een meisje uit mijn eigen district - waaraan hij overleed, vlak voor zijn bondgenote zelf ook vermoord werd, en de laatst overgebleven tribuut tot de winnaar van de 57e Hongerspelen werd uitgeroepen. Het was een van de pijnlijkste eindes van de Spelen die ik ooit gezien heb. Bo schudt zijn hoofd, en gebaart naar de ring. “Ehm, zullen we maar snel beginnen, alsjeblieft? Ik ga nu teveel nadenken en dat wil ik liever niet.”

“Over onze eigen verdoemenis?” flap ik eruit. Meteen wens ik dat ik dat niet gedaan had, want Bo trekt wit weg. “Sorry, dat is gewoon waar mijn gedachten af en toe ineens heen schieten,” zeg ik snel. “Je hebt gelijk. Praten en nadenken zijn moeilijk, dus kunnen we maar beter gewoon gaan slaan, of zoiets.” Ik klim snel de ring in, en neem een verdedigende positie in.

Bo haalt even diep adem, maar dan glimlacht hij aarzelend en stapt ook de ring in. “Ik weet niet of ik hier echt goed in ben, maar ik heb al wel wat geoefend, dus- Ik hoop dat-”

“Hou je vooral niet in.” Ik geef hem een uitdagend gebaar. “Ik moet niet de kans krijgen om alsnog te gaan denken.”

“Oké dan.” Bijna meteen heb ik spijt dat ik hem het eerst aan zet gelaten heb. Voor ik doorheb dat we begonnen zijn, haalt hij uit naar mijn gezicht, en hoewel ik zijn vuist weet te ontwijken, ben ik meteen uit mijn balans gebracht. De kans om mezelf te herstellen krijg ik niet, want een fractie van een seconde later haakt zijn voet achter die van mij en beland ik met een klap op je grond. Bo kijkt even verbaasd op me neer, alsof hij zelf niet verwacht had dat dat zou werken. Dan glimlacht hij, en steekt zijn hand naar me uit. “Het helpt als je je dekking hoog houdt,” zegt hij. “Iemand in zijn gezicht slaan is, ehm, meestal erg effectief, dus dat is waar de meeste mensen voor zullen gaan, denk ik. Probeer je gezicht te beschermen.”

“Bedankt,” mompel ik, terwijl ik me door hem overeind laat helpen. “Ik, eh, was er gewoon nog niet helemaal klaar voor.” Snel ga ik weer in mijn positie staan, en deze keer hou ik mijn handen hoger, om de volgende stoot naar mijn kaak af te kunnen weren. “Nu wel. Kom maar op.”

Meteen schiet Bo weer naar voren, maar deze keer ben ik beter voorbereid. Ik sla zijn ene hand weg, en spring opzij om de volgende te ontwijken. Snel draai ik om hem heen, in een poging om achter hem te komen en toe te kunnen slaan waar hij het niet verwacht, maar hij draait zich vliegensvlug om, vang mijn vuist op en draait mijn arm op mijn rug, waarna hij me omlaag duwt. Voordat het echter echt pijn gaat doen, laat hij me weer los. “Je bent lichtvoetig,” merkt hij op. “En snel. Ik denk dat je het beste kunt proberen de kracht van je tegenstander tegen hem te gebruiken.” Hij aarzelt even, maar gebaart dan dat ik hem aan mag vallen. Zodra ik echter een poging doe om zijn gezicht te raken, stapt hij opzij. Op het moment dat ik voorover begin te hellen door het momentum van mijn zwaai, besef ik wat hij van plan is. Maar voor ik er iets aan kan doen, duwt zijn hand tegen mijn rug, en val ik voorover op de grond. Bo knielt naast me neer, met een knalrood hoofd. “Sorry, ik wilde niet- dat was een stuk harder dan de bedoeling was.”

“Het is oké, het gaat wel.” Ik kreun en ga zitten. “Weet je zeker dat je niet toevallig een bokser bent thuis?”

“Nee, gewoon een schaapherder. Daar komt meestal niet heel veel geweld aan te pas. Dat deel doen de honden wel, als het nodig is, maar dat is niet zo vaak.” Hij lacht, en gaat in kleermakerszit naast me zitten op de mat. Met zijn hand reikt hij naar zijn hals, waar een simpel, lang, leren koord omheen hangt, met een klein bronzen ringetje eraan - zijn districtsaandenken, hoogstwaarschijnlijk. Onder mijn trainingsshirt, kan ik ook het koude metaal van mijn eigen aandenken voelen, en hoewel het Luna’s medaillon is en zij gewoon nog bij me is, roept het gevoel een vlaag van heimwee op. We willen hier allebei niet zijn, Bo en ik. En toch besef ik me dat ik blij ben dat ik naar Luna heb geluisterd en weer ben gaan trainen - dat ik op een worstelmat in een ring zit, in plaats van op mijn bed. “Ik heb hier gewoon gisteren al wat mee geoefend, en... Ik weet het niet, maar ik denk dat ik het best leuk vind. Is dat raar? Het klinkt raar. Plezier hebben in de aanloop naar de Spelen- en dan ook nog in vechtsport. Dat is best vreemd, of niet?”

Ik schud mijn hoofd. “Ik vind het ook best leuk. Behalve het deel waar ik steeds gevloerd word - dat is wat minder. Maar hopelijk kan ik dat straks zoveel mogelijk voorkomen.”

Bo lacht. “Eigenlijk vind ik dat je, nou ja, dat je het best wel goed doet al. Het is niet perfect, maar…” Hij haalt zijn schouders op. “Je gaat vooruit in een hele korte tijd. Dat is best indrukwekkend.”

“Bedankt.” Ik glimlach naar hem. “Jij kan er anders ook wat van. Zelfs Aderyn deed er langer over om me te vloeren.” Ik grimas en wrijf even over de blauwe plekken die de Beroeps heeft achtergelaten. Hoewel het best mee valt, kan ik de klappen van mijn gevecht tegen haar nog steeds voelen, en soms als ik mijn ogen sluit, is het alsof de punt van haar zwaard nog steeds op mijn keel ligt. “Ik ben wel blij dat je me in ieder geval nog een beetje heel laat. Ik heb zo het vermoeden dat ik er minder goed vanaf zou komen als we…” Mijn stem sterft weg, als ik denk aan de arena, aan de Hoorn, en aan het feit dat vanaf het moment dat het startsein klinkt, ik nooit meer een moment als deze kan hebben. Als we tegenover elkaar zouden komen te staan in de arena, zou er geen plaats meer zijn voor advies en complimenten - alleen nog maar voor bloed en kanonschoten.

Bo staat op en trekt me overeind. “Niet denken, weet je nog? We kunnen beter gewoon- Ik bedoel…” Hij heft zijn vuisten op en plant zijn voeten stevig op de grond. “Wat dacht je van een herkansing? ”

Ik glimlach en volg zijn voorbeeld. Mijn gedachten verdwijnen naar de achtergrond, en even bestaat er geen wereld meer buiten de ring. “Heel graag.”

Reacties (3)

  • Duendes

    Gosh ik hou van Chris en Bo samen like ze zijn adorable kneuzen en love die vriendschap YES en het feit dat Chris iedere keer op zijn muil gaat maar nog niet wil stoppen zegt wel genoeg awh het is zo cute

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Precies awh Adey hoefde hem maar 1 keer te verslaan en hij was de rest van de dag salty en chagrijnig maar Bo vloert hem echt heel vaak en hij kan het hebben
      Ze zijn echt cute samen

      4 weken geleden
    • Duendes

      Maar Adey maakte hem duidelijk belachelijk terwijl zijn zeker niet crush ofzo stond toe te kijken en Bo is lief en er is minder publiek yeah

      4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ja precies en hij helpt hem tenminste ook weer overeind en voelt zich er kinda schuldig over en Adey niet, oef

      4 weken geleden
  • Megaeraaa

    het laatste gevecht werd hij echter per ongeluk geraakt door de pijl van zijn bondgenote
    Daarvoor moest je dat dus wetenxD
    Eigenlijk is het best erg dat ik hier om moet lachen
    Ik ga nu teveel nadenken en dat wil ik liever niet.
    herkenbaar
    Niet denken is de boodschap

    Weer een prachtig hoofdstuk. De chaos. De ongemakkelijkheid. De versprekingen. De nederlaag.

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Yeah en ik bedenk me nu ineens dat dat een harde spoiler is voor jou. Oeps
      Vooral niet denken maar doen, want dat is altijd een succes! Toch?
      Ik hou van Bo want hij is cute en zit zo vol goede bedoelingen. En de dynamiek die hij en Chris hebben is echt heel chill om te schrijven

      4 weken geleden
  • Incidium

    Bo en Chris bonden over ongemakkelijk zijn haha
    fysiek vechten om niet na te denken lijkt me een heel slecht coping mechanism maar goed. Het zijn de Spelen, Chris doet zn best.

    4 weken geleden
    • Samanthablaze

      Ze moeten iets, en praten over hun gevoelens is weinig succesvol tot nu toe. Dus fuck it, dan maar geweld

      4 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen