Als ik die avond op mijn kamer zit, voelen al mijn ledematen zwaar, maar in mijn hoofd is er eindelijk wat rust, en ruimte om helder na te denken. Hoe intens mijn tweede trainingsdag ook was, nu ik eindelijk tot stilstand kom, lijkt alles op zijn plek te vallen. Ik ga vooruit en word steeds beter, en ik leer dingen die me daadwerkelijk van pas kunnen komen tijdens de Spelen. Hoewel ik betwijfel of de kennis over bijlen erg nuttig gaat blijken, ben ik in ieder geval blij dat ik heb kunnen ervaren hoe een gevecht tegen meerdere tegenstanders kan verlopen, en waar ik op moet letten. Het meest nuttige echter, zijn de vaardigheden die Bo me geleerd heeft. In de stilte van mijn kamer ga ik nog een keer door alle bewegingen heen - de stoten, het draaien. Mijn voeten raken nauwelijks de grond, en waar ze dat wel doen, is het alleen maar om mezelf af te zetten. Het is alsof ik dans, en deze keer heb ik de leiding.

Pas als ik me besef dat ik muziek hoor, besef ik me dat ik eigenlijk écht aan het dansen ben: ik beweeg op het ritme van het geruis van de regen tegen de ruiten, en adem mee met de zachte, vage klanken van een viool. Snel kom ik tot stilstand en kijk mijn kamer rond. Hopelijk hangen er geen camera’s hier, maar aangezien deze flat eigenlijk gewoon een hele chique gevangenis is, vrees ik van wel. Ik zucht diep. Ik kan alleen maar hopen dat degene die de bewakingsbeelden bekijkt mijn privacy enigszins respecteert.

Ik loop naar de woonkamer, half verwachtend daar Celese te zien die mediteert op de relatief intense vioolklanken, maar de begeleidster zit in kleermakerszit op de bank, in een groene pyjama met een ingewikkeld bloemetjespatroon. In haar handen heeft ze een kop thee, waar ze rustig stoom vanaf blaast. Vanaf de televisie vertelt een zelfs naar Capitool-maatstaven extra uitziend persoon in een heel zwaar accent over de inspiratiebronnen achter zijn nieuwe mode-collectie: kolibries. Als Celese me ziet, kijkt ze vragend op. “Ah, Christian. Ik denk dat je dit heel interessant vind. Aurelius Dawntide presenteert vanavond zijn herfstcollectie. Kom je meekijken?”

Ik glimlach zwakjes. “Misschien straks,” zeg ik. “Ik vroeg me alleen af waar de muziek vandaan kwam. Ik dacht dat het misschien van jou was.”

Celese knippert verbaasd met haar ogen. “Weet je dat niet?” vraagt ze. Dan knikt ze bedenkelijk. “Ik dacht dat ze thuis oefende, maar dat zal dan wel niet. Luna is aan het spelen - op haar kamer, denk ik. Ze is best goed, hè?”

“Luna?” Ik frons en kijk Celese verward aan. Luna speelt geen viool. Ze kan wel noten lezen en heeft gevoel voor muziek, maar haar fluit heeft ze het afgelopen jaar niet aangeraakt, en over een viool heb ik haar nog nooit gehoord. Het kan niet dat ze ineens speelt alsof ze het al maanden doet, zonder dat ik daar ooit iets van gehoord heb. Misschien is het gewoon een opname, gewoon wat achtergrondgeluid terwijl ze aan het werk is. Ik draai me om, loop richting Luna’s kamer en duw zachtjes de deur een stukje open.

Het eerste wat me opvalt, zijn de wind en de kou. Het raam van de kamer staat wagenwijd open, waardoor het naar binnen regent en de gordijnen alle kanten op wapperen. Het is geen opname die speelt. Luna staat voor het raam, in de regen en wind, met haar ogen gesloten en in haar handen een viool. De muziek die van de snaren vloeit, is verre van gestructureerd en heel eerlijk gezegd ook verre van mooi - het is een chaotische mix van verschillende tonen, lang niet altijd even zuiver, in het hectische tempo van de storm die buiten woedt. Maar hoewel het niet bijzonder aangenaam is om naar te luisteren, voel ik de tranen achter mijn ogen branden. De muziek ademt rauwe, keiharde emotie, en slokt me er bijna volledig in op.

Ineens stopt de muziek en draait Luna zich om naar mij. “Chris,” mompelt ze. Ze is doorweekt, en het water druipt van haar gezicht en haren af, op haar vest en pyjamabroek. Ze laat de viool en strijkstok zakken, en wendt haar blik weer af, naar het raam. “Regen is eigenlijk heel slecht voor het instrument.”

“En voor jou. Als je zo doorgaat word je verkouden.” Ik loop de kamer in en trek het raam dicht. Het geroffel van de regen wordt gedempt, en de wind verdwijnt, hoewel de kou blijft hangen. “Waarom doe je zoiets dan ook?”

Luna slaat haar ogen neer, pakt een doek en begint de viool voorzichtig af te drogen. “Ik weet het niet,” zegt ze zacht. “Ik denk dat ik gewoon…” Ze haalt haar schouders op. “Ik denk dat ik gewoon even écht alles wilde voelen. Ik denk dat ik gewoon even zeker wilde weten dat ik echt leef.” Ze legt de viool voorzichtig neer en kijkt uit het raam. “Dat dit allemaal echt gebeurt, en dat dit echt mijn leven is.”

“Zou het niet beter zijn als het allemaal niet echt zou zijn?” Ik ga op de rand van haar bed zitten en trek mijn inmiddels natte sokken uit, waarna ik mijn knieën optrek en mijn kin erop laat rusten. “Als we morgen gewoon wakker zouden worden op de dag van de Boete voor de 58e Hongerspelen, en er dan een totaal ander meisje getrokken zou worden. Als het allemaal niet echt zou zijn.”

Even is Luna stil, maar dan schudt ze haar hoofd. “Er zijn teveel mensen voor mij doodgegaan. Doen alsof het allemaal maar een nachtmerrie is, of zelfs wensen dat dat het geval was, voelt als zeggen alle beloften die in de arena gemaakt zijn en alle offers die de tributen gebracht hebben, er eigenlijk niet toe doen.” Ze tast met haar hand naar de ring om haar vingers - het districtsaandenken van haar overleden bondgenote. “Ik had Abby misschien kunnen redden. Ze leefde nog toen ik haar vond, en ik had spullen die konden helpen. Maar in plaats van dat ze het me liet proberen, gaf ze me haar spullen en haar aandenken, vroeg me om een verhaaltje te vertellen en liet me beloven dat ik zou winnen.” Ze wrijft lang haar ogen. “Het slaat nergens op. In een arena vol vreemdelingen leek iedereen constant maar bezig te zijn om mijn leven te redden. Terwijl als die arena gevuld zou zijn met mensen die me kenden, mensen van school of van de boomgaarden, ik het bloedbad niet zou hebben overleefd.” Een holle, bittere lach rolt over haar lippen, en ze schudt opnieuw haar hoofd. “De enige manier om de offers die zij gemaakt hebben te erkennen, is door te doen wat ze me ervoor in ruil vroegen: winnen. Leven.” Ze zucht zacht, en komt dan naast me op de rand van het bed zitten. “Soms weet ik alleen even niet meer hoe dat moet. Dit helpt. Als ik muziek maak en wereld om me heen kan voelen, weet ik dat ik er écht nog ben. Dat ik nog leef, écht leef. Dat ik meer doe dan alleen maar ademen.”

“Hoelang… Hoelang doe je dit al?” Ondanks alles, laat de gedachte dat ik haar nooit eerder heb horen spelen me niet los. Dit is iets dat ik zou moeten weten. Het is iets dat ik gemerkt zou moeten hebben.

“Weet je nog, die keer dat ik opgetrommeld werd voor die interviews in het Capitool, een maand of drie voor de Zegetoer begon? Er waren nog meer oud-winnaars daar. Ik was heel slecht op mijn gemak daar, en toen heeft de mentor van District 6, Luc, me onder zijn hoede genomen. Het was zijn idee. Ik heb best veel geoefend sindsdien en…” Luna zucht zacht. “Ik weet dat het niet echt concertwaardig is, maar het helpt en daar gaat het om.” Ze strijkt voorzichtig over de ring om haar vinger.


In mijn hoofd tel ik de maanden terug, en slik. Die interviews waren ruim negen maanden geleden. "Hoe kan het dat ik dit nu pas voor het eerst hoor?" vraag ik dan.

Even is Luna stil, maar dan trekt ook zij haar knieën op. "Nou… Je kwam eigenlijk alleen maar in de winnaarswijk om te eten en slapen," zegt ze zacht. "Je was gewoon altijd buiten aan het trainen enzo als ik aan het oefenen was. Het was niet dat ik het geheim probeerde te houden, als je dat soms denkt."

"Waarom heb je dan niets verteld?" Hoewel ik het probeer te onderdrukken, voel ik hoe mijn stem begint te trillen, als de frustratie binnen sluipt.

"Je hebt er nooit naar gevraagd." Luna haalt haar schouders op, maar de beschuldigende ondertoon in haar stem is niet te missen.

Ik kijk naar haar, maar ze ontwijkt mijn blik. Langzaam begint het tot me door te dringen dat ze het niet alleen over het vioolspelen heeft - dit gaat over zoveel meer. Dit gaat over het hele afgelopen jaar, over alle dagen dat ik haar alleen heb gelaten in dat gigantische huis, en over alle keren dat ik had kunnen vragen hoe het ging en wat ze die dag gedaan had, maar het niet gedaan heb. Het voelt alsof mijn maag zich omdraait, als ik me realiseer dat ik exact hetzelfde gedaan heb als waar ik mijn vader tijdens het afscheid van heb beschuldigd: ik heb Luna genegeerd op de momenten waarop ze me het meest nodig had. In plaats van haar te helpen en te ondersteunen, ben ik weggelopen van moeilijke gesprekken en pijnlijke herinneringen, door me volledig op mijn eigen werk te storten - mijn trainingen. Nu zijn we een jaar verder, en alles wat ik bereikt heb, is dat ik de scheuren in haar leven heb laten groeien. Het is te laat om alles op te lossen met excuses. Maar andere woorden kan ik niet vinden, en dus zeg ik niets.

"We hadden allebei ruimte nodig, denk ik," zegt Luna na een tijdje. "Jij hebt net zo goed een moeilijk jaar gehad, Chris. Dat weet ik ook wel."

"Dat maakt het niet oké," antwoord ik, en ik bal mijn handen tot vuisten.

"Dat zeg ik ook niet." Ze zucht zacht, en kijkt me dan aan. Haar ogen zijn rood, maar ze huilt niet meer. "Maar het is goed genoeg voor nu. In ieder geval voor mij." Ze staat op, loopt naar het raam en trekt de gordijnen dicht, voordat ze haar gezicht droog veegt aan haar mouw. "Hopelijk is dat ook genoeg voor jou."

Ik bijt op mijn lip, maar knik dan. Het voelt niet als genoeg, maar ik weet heel goed dat we nu niet veel meer kunnen doen dan accepteren dat het fout gegaan is. Als ik het afgelopen jaar over zou kunnen doen, als ik meer tijd zou hebben, dan zou ik alles anders doen. Maar de Spelen beginnen over een paar dagen, en het enige wat ik kan doen om mezelf de tijd te geven die ik nodig heb om dit goed te maken, is zorgen dat ik die overleef.

"Eigenlijk moest ik je nog wat vertellen," mompelt Luna. "En ik denk dat het een welkome afleiding is. Ik wil even niet meer denken aan het afgelopen jaar." Ze veegt haar natte haren uit haar gezicht en haalt diep adem. "Ik heb met de mentor van District 7 gepraat, eerder vandaag. Ze leek er niet erg enthousiast over, maar ze heeft ingestemd met een formeel bondgenootschap, als je dat nog steeds wilt. Zolang jullie in de Spelen samenwerken, is het sponsorgeld dat één van jullie binnenhaalt dus voor jullie allebei." Ze kijkt me recht aan en glimlacht kleintjes. "In andere woorden, jij en Daniel zijn nu officieel bondgenoten."

Reacties (2)

  • Incidium

    “Regen is eigenlijk heel slecht voor het instrument.”
    joh echt waar Luna? haha. En het klinkt ook echt niet fatsoenlijk als de snaren en de strijkstok nat zijn, geen wonder dat het vals is. Het beeld is wel zeker dramatisch.
    Celese en haar 3 zinnen waren prachtig. Ooit een keer kan Chris zich niet meer door gesprekken met haar over mode heen bluffen, en ik kijk naar dat moment uit.
    Luna's leven is wel echt rot... survivors guilt is niet leuk. Aan de andere kant is Chris ook een tiener waarvan je niet kan verwachten dat hij alles doorheeft, maar natuurlijk voelt hij zich ook schuldig nu. Wat een zooitje

    Happy 50!:D

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Jep het is niet een van haar meest rationele beslissingen, maar hé, zelfs Luna kan niet altijd maar logisch blijven nadenken
      Chris' web van leugens is nu al een puinhoop, dit kan niet lang goed gaan
      Alles in Luna's leven is en gigantische puinhoop, en Chris is een groot deel van die puinhoop, whoops - en er is niet echt tijd om het op te lossen helaas

      3 weken geleden
  • Duendes

    Chris die aan het oefenen is en beseft dat het zo soepel gaat als een dans en dan ineens van "wacht er is muziek dus ik ben écht aan het dansen??" En dan meteen stopt - I LOVE THAT OHMYGOSH dat is zó in character en wat een kneus HAHAHAH awhhh
    En gosh dat gesprek met Luna is echt wel kinda pijnlijk shit awh want hij kan het nu onmogelijk nog allemaal inhalen van een jaar en gosh oef ohno
    En YES BONDGENOTEN WOOHOO

    3 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris is zo'n enorme kneus, maar hij heeft een kwetsbaar ego dus als hij zich beseft wat er gebeurt, stopt hij meteenxD
      Jep de enige manier om die tijd in te halen is als hij het na de Spelen zou kunnen doen

      3 weken geleden
    • Duendes

      Yepp ohmygosh en hij gaat daarna ook nog oprecht denken over de optie dat iemand de beelden ziet en hem ziet dansen en hem uitlacht en is meteen van ohno en het is adorable man
      En yepp gosh en tbh zelfs dat is anders want like dat kan, maar het verandert niet dat hij er het afgelopen jaar niet is geweest awh gosh pijnlijk

      3 weken geleden
    • Samanthablaze

      I mean de kans bestaat. Er zijn overal camera's probably
      Precies hij kan dit niet goedmaken en well het enige waar hij aan vast kan houden is dat het hem in ieder geval spijt

      3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen