Bill POV.

Wanneer ik de belangrijkste dingen heb geregeld gaat de bel en ik loop naar de deur. "Bill!" Roept Shelley gelijk en ze slaat d'r armen om mij heen en ik knuffel haar stevig terug. "Ik heb je gemist," zegt Shelley.

"Ik jou ook," zeg ik en dat meen ik ook echt. Ik kijk daarna weer naar de vrouw tegenover mij die een baby in haar armen heeft en ik slik even. Ik heb er nooit over nagedacht dat de baby, Gretha, nog zo klein zou zijn. "Geef haar maar hier," zeg ik met een glimlach en ik pak Gretha van de vrouw over.

"Het ziekenhuis neemt contact met u op wanneer de eerste ouder weer naar huis mag, vermoedelijk de vader, want die heeft minder ernstige verwondingen," laat de vrouw mij weten.

"Tom wordt toch wel helemaal de oude?" Vraag ik zachtjes.

"Dat vermoeden is er wel. De moeder waarschijnlijk ook," zegt ze en ik knik even en ik twijfel ergens of ik niet bij Tom op bezoek moet gaan, maar dan schud ik mijn hoofd. Hij heeft mijn naam dan misschien nooit weggehaald, hij zal nog altijd kwaad zijn. "Fijne middag en avond nog," zegt de vrouw en ik knik even waarna ze vertrekt en ik kijk naar Shelley en daarna naar Gretha.

"Je maakt je vast zorgen over papa en mama," zeg ik tegen Shelley.

"Ik weet dat alles goed komt," zegt Shelley en ik glimlach even. Wat fijn, een kind die zo positief denkt. Hopelijk blijft dat erin wanneer ze tiener is en later volwassen. Wanneer Gretha ineens begint te huilen loop ik met haar naar de keuken voor een flesje. Ik weet niet het schema die ze thuis had en Shelley is nog te jong om daarnaar te vragen, dus er zit niks anders op dan hier een eigen schema maken. En ergens in mijn achterhoofd zegt een stemmetje dat ik dit altijd wil, maar zonder liefde in mijn leven zal ik nog even geduld moeten hebben. De komende dagen zijn deze meiden in ieder geval hier, of misschien zelfs een paar weken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ahw
    Bill is wel super nu al

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen