De volgende ochtend sta ik als eerste in de trainingszaal, wat een goed idee leek, maar dat achteraf gezien totaal niet blijkt te zijn, aangezien ik me met iedere tribuut die binnen komt en gaat trainen nerveuzer begin te voelen. Even overweeg ik om vast te beginnen, maar om de een of andere reden voelt dat niet helemaal goed. Nu we een officieel bondgenootschap hebben, wil ik wel duidelijk maken dat ik er wel voor wil gaan - misschien wel om goed te maken dat er zoveel momenten geweest zijn waarop ik daaraan getwijfeld heb.

Gelukkig laat Day niet heel erg lang op zich wachten, maar als hij de zaal in stapt, besef ik me dat Jade bij hem is. Haar blik kruist die van mij en ze glimlacht, maar ik kom aarzelend tot stilstand. Ik mag Jade graag, maar het bondgenootschap dat gesloten is, gaat tussen mij en Day. Ik wil haar niet het gevoel geven dat ze het derde wiel is, of dat ze in de weg zit. Ze is slim en cool, en verdient beter dan dat, hoewel ik Luna niet zou vragen om haar bij het bondgenootschap te betrekken. Jade is aardig, maar ik zou haar niet met mijn leven vertrouwen - niet in de Hongerspelen. Tot mijn opluchting lijkt ze echter niet van plan om de hele dag samen met Day te trainen. Ze draait zich om naar haar districtsgenoot en zegt iets tegen hem, maar loopt dan naar een van de trainingsonderdelen en gaat aan de slag.

Ik glimlach naar Day en loop op hem af, terwijl ik in mijn hoofd probeer te bedenken hoe ik hem moet begroeten. Is dat anders, nu we bondgenoten zijn, in plaats van gewoon medetributen? Ik haal even diep adem en probeer de twijfels van me af te zetten. Gewoon niet nadenken, maar doen. Kom op, Chris - daar lijk je normaal zo goed in te zijn. "Goedemorgen," zeg ik tegen Day.

Dat lijkt goed genoeg te zijn, want Day glimlacht terug. "Goedemorgen," zegt hij, maar dan betrekt zijn gezicht tot een verontschuldigende blik. "Sorry dat ik gisteren zo lang wegbleef," mompelt hij, met een vaag gebaar naar niets in het bijzonder, maar ik weet dat hij op Alan, de kleine tribuut uit District 12 doelt. "Het was niet helemaal de bedoeling."

"Dat is..." Oké? Nee, dat is niet het goede woord. Het feit dat hij gisteren is weggelopen van onze training samen om bij een andere tribuut te gaan zitten, steekt nog steeds een beetje. Maar het doet er nu niet meer toe. Day heeft een officieel bondgenootschap met mij, en zal me dus niet zomaar de rug toekeren voor een andere tribuut. Hij kon een bondgenootschap met vrijwel iedereen krijgen, maar hij staat hier naast mij. Ik moet erop vertrouwen dat hij dat niet zo snel zou laten varen. Ik schud mijn hoofd. "Laat maar. Zullen we maar gaan trainen?"

"Ja, laten we dat gaan doen.” De opluchting is van zijn gezicht af te lezen, en meteen lijkt hij wat te ontspannen. “Wat wil je doen?"

"Ik kan je wel laten zien wat ik gisteren geleerd heb." Ik maak een paar boksbewegingen en glimlach, terwijl ik richting de ring van het man-tot-man-gevechten begin te lopen. Na mijn gestuntel de afgelopen dagen, wordt het hoog tijd dat ik iets laat zien waar ik écht in uit kan blinken. "En ik ben wel benieuwd hoe sterk jij nou eigenlijk echt bent."

Day kijkt verbaasd op, maar lacht. "Oké, ik ben benieuwd," zegt hij, terwijl hij me naar het trainingsonderdeel volgt.

Meteen pak ik een set handschoenen uit het rek en gooi er ook een naar Day. Helaas gaat het aantrekken van die dingen ongeveer net zo soepel als gisteren, wat wil zeggen dat ik er maar ééntje fatsoenlijk vast krijgt. Niet helemaal het ideale begin, gezien ik hier kwam om mezelf te bewijzen.

"Rustig aan, Chris.” Day grijnst. “Gaan we gewoon..." hij steekt de handschoenen omhoog en trekt een ongemakkelijk gezicht, "slaan?"

"Min of meer. En proberen niet geraakt te worden. Gewoon proberen elkaar te vloeren." Ik doe nog een verwoede poging om de tweede handschoen dicht te krijgen, maar zucht dan en steek met een schaapachtige grijns mijn hand uit. Misschien is het wel gewoon onmogelijk om deze handschoenen alleen aan te krijgen. "Zou je heel even een handje willen helpen, alsjeblieft?"

"Oké, goed, laten we het maar proberen." Day haalt diep adem en glimlacht, maar echt helemaal overtuigd lijkt hij niet. Hij steekt zijn handen uit en begint mijn handschoen vast te maken. "Natuurlijk. Als jij zo ook even helpt."

Ik knik, help hem zijn handschoenen vast te maken en klim dan meteen de ring in, waar ik een verdedigende houding aanneem. "Ik ben er klaar voor,” zeg ik, terwijl ook Day de ring in stapt. “Val me maar aan."

"Eh, oké?" zegt hij, maar hij aarzelt. Hoewel hij wel naar me uithaalt, komt zijn stoot niet bij me in de buurt, en als het dat wel gedaan had,had het waarschijnlijk nauwelijks zeer gedaan. Eén ding is zeker: dit is verre van zijn volle kracht.

Ik sla zijn hand opzij en kijk hem verontwaardigd aan. De technieken die ik van Bo geleerd heb, werken alleen als ik tegen iemand vecht die daadwerkelijk kracht in de strijd gooit - iets wat de meeste tributen in de Spelen zonder twijfel zouden doen, maar Day niet. Misschien dat hij bang is dat ik me niet tegen hem kan verdedigen als hij zijn volle kracht zou gebruiken, wat ik hem niet echt kwalijk zou kunnen nemen. Hij heeft me bezig gezien tegen Aderyn en bij de bijlen, wat bepaald niet mijn meest succesvolle momenten waren. Maar dat is exact de reden dat ik nu moet laten zien dat hij me niet mag onderschatten. Ik kan daadwerkelijk een hulp zijn, als bondgenoot. Het is misschien niet de medische kennis waar hij op gehoopt had, maar ik kan vechten en dat zal ik bewijzen. "Je moet je niet inhouden, Danny."

Day grinnikt, duidelijk ongemakkelijk, en haalt zijn schouders op. "Ik doe mijn best,” mompelt hij. “Het voelt gewoon onwennig." Opnieuw haalt hij naar me uit, maar hoewel er dit keer wat meer kracht achter zit, mikt hij op mijn schouder. Hij gaat niet voor mijn gezicht, zoals ieder ander waarschijnlijk zou doen. In andere woorden, hij probeert me nog steeds te sparen.

"Oh, kom op." Ik stap opzij, waardoor zijn arm me mist, en haal dan zelf maar naar hem uit. Als hij me blijft onderschatten, moet ik er zelf maar voor zorgen dat hij dat niet zomaar kan blijven doen. "Ik kan best wel wat hebben."

Verschikt blokkeert hij de plotselinge aanval met zijn armen, maar dan grijnst hij naar me. "Oké, duidelijk." En dan valt hij tot mijn verbazing écht aan, op dezelfde manier waarop ik dat daarnet probeerde, maar met heel wat meer kracht.

Ik weet de slag af te weren, maar heel veel scheelt het niet, en de stoot brengt me uit mijn evenwicht. Ik wankel achteruit, maar het lukt me om op mijn voeten te blijven staan. Als dit Bo geweest was, had ik inmiddels lang en breed op de grond gelegen door mijn slordigheidsfout, maar dit is Day, die na één stoot alweer achteruit gestapt is. "Kijk, dat lijkt er al meer op." Ik grijns naar hem, en gebaar dat hij het vooral nog eens moet proberen. Ik kan het hebben.

Day kijkt even verrast van zijn handen naar mij, maar inmiddels valt er al een stuk meer zelfvertrouwen op zijn gezicht af te lezen. Precies wat ik nodig had. "Als jij het zegt." Deze keer valt hij zonder twijfel aan, en deze keer ben ik voorbereid.

Snel stap ik opzij en laat de zwaartekracht en zijn eigen momentum Day omlaag trekken, waarna ik hard tegen zijn rug duw, om hem het laatste zetje te geven dat hij nodig had om voorover op de mat te vallen. En net zoals mij gisteren keer op keer gebeurd is, merkt Day pas wat er gebeurd als hij aan het vallen is. Een tevreden glimlach vormt zich op mijn gezicht. Dit is mijn bewijs dat ik sterk genoeg ben om zijn bondgenoot te zijn. Dit is mijn antwoord op de wereld, die me al dagen lijkt te vertellen dat ik nooit goed genoeg kan zijn. Dit is mijn antwoord op iedereen die me onderschat. Schaakmat - ik win.

Reacties (2)

  • Incidium

    Ik wil haar niet het gevoel geven dat ze het derde wiel is
    pff goeie poging chris.
    terwijl ik in mijn hoofd probeer te bedenken hoe ik hem moet begroeten. Is dat anders, nu we bondgenoten zijn
    dit is wel relatable tho. Goed dat hij er uiteindelijk toch uit komt:D
    En ik ben wel benieuwd hoe sterk jij nou eigenlijk echt bent.
    Famous last words. Of ja, dat waren ze geweest als Day niet Day was haha.
    Schaakmat - ik win.
    Damn Chris, hij gooit een keer Day op de grond en verklaart zichzelf tot winnaar? wat voor lage dunk heeft hij van alle andere tributen, hoe komt dat toch XD

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Chris heeft ongeveer net zoveel social skills als ik dus hij heeft geen idee hoe hij mensen aan moet spreken whoops.
      Hij heeft tot nu toe niet zoveel succes gehad, dus ieder puntje dat hij kan scoren ziet hij maar als een overwinning. Je moet iets, als blijkt dat je niet kan rekenen op de dingen waar je goed in dacht te zijn

      2 weken geleden
  • Duendes

    Dit hoofdstuk is like bijna 1500 woorden maar het voelde zo kort whut??? Chris is precious awh hij is ook echt van "kijk wat ik heb geleerd!!" om daarna Day op de grond te yeeten oeps awhhh

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Hij is zo desperate om te laten zien dat hij écht iets kan dat hij niet helemaal stilstaat bij het feit dat hij zijn crush bondgenoot aan het inmaken is, whoops

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen