Tom POV.

Na even krijgen we Gerdine weer terug en de verloskundige kijkt ons met een glimlach aan. "Ze doet het echt heel goed," laat ze ons weten en Bill en ik knikken, allebei opgelucht.

"Hoor je dat Gerdine," zeg ik tegen de kleine meid en ik streel zachtjes over d'r handje. Ik kan eigenlijk niet geloven dat ze echt van mij is. Ik weet dat het zo is, maar het is ook erg onwerkelijk allemaal.

"Wil jij haar ook vasthouden Tomi?" Vraagt Bill en ik knik waarna ik haar voorzichtig van Bill over pak.

"Ze lijkt nu al op je," zegt Bill en ik zie de glimlach op zijn gezicht ontstaan.

"Ook op jou," zeg ik.

"Dat zeg je maar," zegt Bill en ik lach even. Ik moet eerlijk bekennen dat het mij persoonlijk niet lukt om bij een baby al te zeggen op wie ze lijkt, maar als ze iets ouder wordt zal ik dat vast wel zien.



Twee dagen later.

Vandaag mag Gerdine al met ons mee naar huis. Sneller dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Wanneer we mijn kamer in lopen staan Emmanuel, Solange en Chantal al klaar om ons op te vangen en ik glimlach even. We hebben toch wel een super support group om ons heen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Ze hebben een super groepje samen!!
    Die steunen ze echt wel voor langere tijd!
    Als die stalker nu ook eens stopt

    2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen