'Sarah! Doe jij tafel 6?' ik kijk op van het scherm van de kassa. Karin, de manager, loopt met een dienblad naar de bar en kijkt me vragend aan. 'Is goed.' zeg ik kort en pak mijn notitieboekje en pen en loop naar de tafel. Aan de tafel bevindt zich een groepje dames die druk op het menu aan het kijken is. 'Kan ik alvast iets voor jullie inschenken?' met een vriendelijke glimlach op mijn mond kijk ik ze aan. Een luide zucht van een van de dames volgt. 'We zijn nog niet klaar met bepalen wat we willen eten... Maar dat drankje mag wel ja. Duurt al lang genoeg.' geduldig neem ik de bestelling op. 'Ik breng het zo bij u.' en ik loop weg van de tafel. Bij de bar zucht ik diep. Het nadeel van een chique restaurant, zijn de klanten. Mensen met veel geld en een slecht karakter. Een voor een schenk ik de drankjes in die ik niet veel later uitserveer. Vervolgens neem ik de bestelling op voor het eten en stuur deze via het scherm door naar de keuken. Karin kijkt vanachter de bar naar tafel 6. 'Zijn ze een beetje uit te houden?' vraagt ze met medelijden in haar stem. Ik knik. 'Ze vinden het allemaal te lang duren.' Karin trekt een wenkbrauw op. 'Vast omdat ze insta waardige kiekjes willen maken.' ik grinnik. Nog geen half uur later serveer ik het eten en vraag ik of ik nog iets kan betekenen voor de dames aan tafel. 'Ja. We willen een groepsfoto voor op insta.' zegt een brunette en geeft me haar telefoon. 'Wel een beetje goede foto's maken wil je?' de dames schuiven dichter bij elkaar en tuiten allemaal de lippen. Braaf doe ik wat gevraagd wordt en schiet een paar foto's. Ik handig de telefoon over en loop vervolgens naar een andere tafel om deze af te ruimen. Het wordt echt tijd om eens iets anders te doen met mijn leven. Als ik nog langer moet serveren, word ik gek. Ik neem de lege borden mee naar de keuken en geef deze aan de afwashulp die druk staat te poetsen. 'Lukt het allemaal?' vraagt Peter vanachter een van de bakplaten. Peter is de chef, een man van een jaar of 40, met een bak aan ervaring in de keuken en een ongelooflijk goede smaak voor lekker eten. Ik knik. 'Zoals altijd.' Peter glimlacht. 'Je verdoet je talenten hier, meid. Je moet eens wat doen met die hobby van je. Onze personeelsfoto's van vorige week zijn ook prachtig geworden!' ik glimlach. 'Daar zit geen toekomst in.' Ja fotografie is leuk, maar levert niets op. Ik hoor mijn vader al mopperen als ik het hem zou vertellen. Kunstenaars zijn mensen die niets beters te doen hebben. ik grinnik. Hij bedoelt het goed, maar als harde zakenman weet hij niet beter. Ik loop de keuken uit en ga verder met het serveren en bedienen van de gasten.

Het is al laat als ik op mijn fiets door de stad fiets richting mijn appartement. Een van de weinige dingen die ik mijn vader heb laten regelen is het appartement. In Amsterdam ben je een godsvermogen kwijt. Zeker met de locatie waarop ik nu woon. Ik trap stevig door en na een tien minuten rijd ik de straat in. Ik parkeer mijn fiets bij de voordeur en doe hem op slot. Mijn appartement bevindt zich op de bovenste etage van de 3. Het is een jaren 30 pand in een rustige straat. Typisch Amsterdams. Eenmaal binnen maak ik me klaar en kruip snel mijn bed in. Morgen begint het weer van voor af aan. Ik doe het lampje op mijn nachtkastje uit en sluit mijn ogen.

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen