Foto bij – 18 –

Tegelijkertijd gingen meerdere mobiele telefoons over tijdens de werkbespreking van maandagochtend. Blijkbaar kwam er een melding binnen, waarvoor men allemaal was aangemeld.
      Hugh keek geërgerd op, die gestoord werd tijdens zijn verhaal. ‘Waar was ik? De filmrechten,’ herinnerde hij het zich alweer zodra hij de vraag hardop uitsprak. ‘Zijn er hier mensen die–’
      ‘De Prins en Prinses van Wales gaan scheiden,’ bracht Sharon diepverontwaardigd uit, die ondertussen snel het bericht had gelezen. Het was dus een alarm voor “breaking news” geweest.
      Meteen keken de meesten rond de tafel mij vragend aan, alsof ik het uithangbord was voor het Verenigd Koninkrijk. Toch wist ik niet heel veel meer dan dat zij wisten en dat hield ik ook liever zo.
      Daarentegen wierp Mandy mij zelfs een beschuldigende blik toe. ‘Wat heb jij gedaan?’ wilde zij weten.
      ‘Is dat waarom de prins hier was, een maand geleden?’ vroeg Sharon, voordat zij haar aandacht weer richtte op het nieuwsbericht op haar mobiele telefoon. ‘Hier staat dat hij voorlopig terugverhuisd naar Buckingham Palace.’
      Mandy lachte spottend. ‘Dan ben jij prins van alles en verhuis je terug naar jouw ouders,’ grijnsde zij, de humor hier wel van inziend, voordat zij mij weer dwingend aankeek. ‘Wat weet jij hier van, Harry Alex?’
      ‘Zoals ik al zei, deze filmrechten kunnen ervoor zorgen dat jullie allemaal jullie baan weten te behouden,’ verhief Hugh lichtelijk zijn stem. ‘Heeft iemand daar problemen mee?’ Meteen hield iedereen weer stil en Sharon stopte snel haar mobiele telefoon weg. ‘Nogmaals de vraag, zijn hier mensen die mee willen werken aan het script? Het was namelijk het verzoek van de schrijfster dat het iemand van ons zou zijn, want zij wil het zo weinig mogelijk uit handen geven.’
      Het boek van Julia Carlsson. Waarvan de hoofdpersoon verliefd werd op een prins. Goed boek, slechte timing wat mij betreft.
      Vele handen schoten de lucht in. Toch bleef de blik van Hugh op mij rustten. ‘Alexander, ben jij hier klaar voor?’ vroeg hij mij uitdagend. ‘Ik denk van wel.’
      Mandy glimlachte groots. ‘Als iemand het waarheidsgetrouw kan houden, dan is Harlow het wel,’ knipoogde zij plagend.
      Nee. Gewoon nee. Dit wilde ik niet. Zeker niet nu, met dit verhaal. Maar zoiets kon ik niet maken om hardop te zeggen, wilde ik mijn baan behouden na alle ongein van de afgelopen maanden.
      ‘Kunnen wij op jouw medewerking rekenen?’ tilde Hugh afwachtend zijn kin iets omhoog.
      Zacht knikte ik. ‘Ja,’ antwoordde ik slechts. Toch voelde het niet als een bijzonder goede kans voor mij.


Bedolven onder het werk, was ik gewoon blij dat Elisabeth mij smeekte voor een paar dagen naar Londen te komen. Gewoon om even bij haar te zijn tijdens de laatste weken van haar zwangerschap. Sinds het nieuws van haar broer naar buiten was gekomen, was er een hoop drama rondom de koninklijke familie en ik bleef er het liefst zo ver mogelijk van weg. Toch was ik nu vergenoegd een goed excuus te hebben om een vrije dag op te nemen om mijn beste vriendin te zien tijdens een lang weekend.
      Hoe ironisch? Zowel op mijn werk als in mijn vorige leven ging het over koninklijken, paleizen en een hoop drama.
      Zo onopgemerkt mogelijk zuchtte ik uiterst diep. Natuurlijk zag ik Theodore eerder dan zijn zus, nadat ik uit de taxi was gestapt bij Kensington Palace. Wat deed hij hier nu weer?
      Vriendelijk knikte de man, die het bordes half afliep met zijn autosleutels in zijn hand. ‘Hé,’ groette hij sereen.
      ‘Hé,’ sprak ik terug, een hand ophoudend tegen de felle lentezon. Het leek al bijna zomer, en dat Londen.
      Theodore gebaarde naar zijn geparkeerde auto verderop. ‘Ik ben weg, hoor. Elise is volledig van jou nu,’ sprak hij met een waarschuwende ondertoon. ‘De laatste weken…’
      Glimlachend sloeg ik mijn blik neer. ‘Zo erg zal het toch niet zijn?’ kon ik mij dat haast niet voorstellen.
      De man lachte om mijn vertrouwen. ‘Jij was hier niet de vorige keer,’ was het enige dat hij hierover te zeggen had. Zijn lach verdween weer, terwijl hij mij net iets te lang aankeek. ‘Het is goed je weer te zien, Harry Alex.’
      ‘Wederzijds,’ ademde ik eigenlijk slechts uit.
      Theodore glimlachte ietwat ongemakkelijk, terwijl hij ook de laatste stappen van het bordes afkwam, om vlak voor mij te komen staan. ‘New York heeft mij echt goed gedaan,’ liet hij mij nog weten. ‘De simpelheid, de rust…’
      Ik lachte hartelijk. ‘Zo heb ik nog nooit iemand New York horen omschrijven,’ dacht ik hardop na.
      ‘Die mensen kennen de koninklijke familie niet,’ knipoogde de man.
      Waren dit mijn wanhopige gedachten of zocht Theodore daadwerkelijk toenadering? Hevig probeerde ik mijzelf eraan te blijven herinneren dat hij altijd flirtte. Met iedereen, werkelijk iedereen. Probeer jezelf eraan te herinneren, hij heeft jou de afgelopen weken niet meer gebeld. Niets te lezen tussen de regels hier, niets bijzonders te zien. Theodore is slechts charmant en vriendelijk.
      ‘Goed, laat mij je niet langer ophouden,’ kuchte de man en hij stapte weer een paar passen achteruit.
      Nee, houd mij op.
      Ongemerkt stapte ik uit mijzelf weer dichter naar hem toe. ‘Je blijft welkom in New York, Teddy,’ forceerde ik mijzelf iets aardigs te zeggen.
      Dankbaar knikte de man. ‘Wel, misschien dat ik Coney Island nog eens wil zien in de zomer, wanneer de echte kermis open is,’ glimlachte hij opperend.
      Uit het niets kwam hij weer dichter naar mij toe. Net zoals na het kerstbanket sloeg Theodore zijn armen om mij heen voor een omhelzing en drukte een kus op mijn voorhoofd, nadat hij mij weer losliet.
      Wat moest ik hiermee?
      ‘Ik ben blij dat je er bent,’ knikte Theodore, waarna hij naar zijn auto toeliep. Hij gebaarde nog verontschuldigend naar mijn Veiligheidsofficier in de volgauto, die even wat langer op hem had moeten wachten, voordat hij achter het stuur stapte.
      Hopeloos… Terwijl Theodore wegreed, geschaduwd door de volgauto, bleef ik compleet verward achter. Waarom kon ik hem niet gewoon vergeten? Deze man had zijn eigen leven, vol drama en wat niet, en ik woonde niet eens in hetzelfde land. Kon ik het gevoel maar uitzetten.
      ‘Oh, daar ben je dan eindelijk!’ sloot Elisabeth mij in haar armen, met haar bolle babybuik tussen ons in. ‘Je hebt Teddy net gemist… Echt, sinds hij in New York is geweest, kan hij niet meer stoppen om over jou te praten. Hij blijft jouw advies maar aanhalen.’
      Vragend keek ik de vrouw aan. ‘Hoe bedoel je?’ vroeg ik niet-begrijpend. ‘Zoveel heb ik hem niet gezegd.’
      ‘Maar hij jou blijkbaar wel,’ kwam Caspian de zitkamer binnengelopen, die blijkbaar het gesprek gehoord had. Hij sloeg een arm om mij heen en drukte een kus op mijn wang. ‘Fijn je weer te zien.’
      Kijk, bijna dezelfde handeling en opmerking als van Theodore. Toch nam ik de woorden van Caspian niet zoals de woorden van zijn beste vriend. Waarom? Hopeloos, wat maakte ik mijzelf hier moe mee.
      ‘Hij zei ons dat hij goed met jou heeft kunnen praten,’ beantwoordde Caspian mijn onuitgesproken vraag.
      Elisabeth knikte. ‘Hij is nu zelfs blij dat de scheiding in werking is gezet,’ haalde zij een schouder op. ‘Als hij maar gelukkig is, nietwaar? Persoonlijk zou ik het geduld er niet voor hebben.’ Waarschuwend keek zij haar man aan, die haar slechts een veelzeggende knipoog schonk. ‘Ik moet er echt niet aan denken.’
      ‘Ja, je beloofd elkaar toch eeuwige trouw,’ was ik het met mijn beste vriendin eens.
      Caspian snoof afkeurend. ‘Exact dat was het probleem,’ hielp hij ons herinneren. ‘In dat huwelijk was geen eeuwige trouw, dus wat is het dan nog waard? Goed, iemand iets te drinken?’ Lief gebaarde hij ons plaats te nemen, terwijl hij probeerde te verhullen dat hij het er niet alweer over wilde hebben. ‘Zal ik thee zetten?’
      Dankbaar keek Elisabeth haar man aan. ‘Ja, graag,’ zei zij, plaatsnemend op de sofa.
      Ik volgde het voorbeeld en nam rustig plaats. ‘Waar is Cathy?’ vroeg ik benieuwd.
      ‘Oh, die doet een middagdutje. Teddy heeft haar energiebron eindelijk aan kunnen tasten,’ lachte de moeder bijna verrukt. ‘Echt, ik weet niet waar zij het vandaan haalt, maar hij kreeg het voor elkaar. Hij had een spelletje bedacht en ik heb hen alleen maar horen lachen deze ochtend.’
      Vertederd stelde ik het mij als vanzelf voor en voor het eerst zag Elisabeth het. Zij keek mij net iets te lang aan met een ondoorgrondelijke blik. Geheel zeggen wat zij opmerkte kon zij duidelijk niet, maar zij kreeg een vermoeden voor het eerst in al die jaren. Wel, geheel geheim waren mijn gevoelens dan ook niet gebleven.
      Gauw begon mijn beste vriendin over iets anders. Tegen de tijd dat Caspian aankwam met de kopjes thee op een dienblad, leek zij het alweer vergeten. Hopelijk bleef het bij dit moment, want meer compliciteit kon ik niet gebruiken deze dagen.


Slechts anderhalve maand later zat ik opnieuw in het vliegtuig naar Londen. Elisabeth was bevallen van nog een prachtige dochter. De naam wilde zij mij nog niet vertellen over de telefoon, dus ik was nog meer nieuwsgierig geworden voor de eerste ontmoeting met de nieuwe prinses. Onvoorstelbaar dat er gewoon wederom een kleine kopie van Elisabeth was. Ik was zo blij voor hen. Caspian had werkelijk een mooi gezin met al zijn lieve, prachtige dames.
      Na zacht voor mij geklopt te hebben op de slaapkamerdeur, opende Caspian deze ook. ‘Bezoek,’ glimlachte hij naar zijn vrouw.
      Voorzichtig liep ik de slaapkamer binnen, maar Elisabeth en de baby waren allebei klaarwakker. Zij zat zelfs aangekleed boven op de dekens, alsof zij anderhalve dag geleden niet een lange bevalling had doorstaan om leven te geven aan een nieuw persoon. Deze vrouw bleef mij verbazen.
      ‘Oh, wat is ze schattig. Zo klein…’ fluisterde ik verrukt. Beschuldigend draaide ik mij om naar de man. ‘Ik zie wederom gelijk jouw prachtige haar terug.’
      Lief streek Elisabeth over het hoofdje van haar baby, die al behoorlijk veel hoofdhaartjes had. ‘Ze is perfect,’ sprak zij liefdevol, met een vol hart. Toereikend gebaarde zij mij bij haar op het bed te komen zitten. ‘Kom eens hier, ik wil je haar naam vertellen.’
      Afwachtend nam ik plaats op het bed. Ik werd alleen een beetje nerveus toen Caspian zich verplaatste naast de kant van het bed waar Elisabeth zat met de baby.
      ‘Wij hebben besloten haar Alexandra te noemen,’ vertelde Elisabeth mij met een warme glimlach. ‘Naar jou.’
      Zwart. Ik dacht werkelijk niets op dat moment.
      ‘Meen je dat?’ vroeg ik uiteindelijk overrompeld door de verrassing. ‘Weet je het zeker?’
      Caspian lachte. ‘Als wij ons nu nog bedenken, kunnen alle kranten opnieuw gedrukt worden,’ grijnsde hij naar zijn vrouw. ‘Natuurlijk zijn wij serieus, Harlow. Uiteindelijk hebben wij aan jou te danken dat wij samen zijn en sinds wij jou geen peetmoeder mogen maken…’
      ‘Jij bent hier wel blij mee, toch?’ vroeg Elisabeth ietwat angstig nu na het uitblijven van een echte reactie.
      Na het knipperen van mijn ogen rolden er al gelijk tranen over mijn wangen. ‘Ja, natuurlijk!’ Snel veegde ik de tranen weg, maar ik bleef geëmotioneerd. ‘Het is zo lief,’ sprak ik aangedaan, waarna ik gauw over het bed kroop om mijn beste vriendin voorzichtig te knuffelen.
      ‘Wil je haar even vasthouden?’ bood Elisabeth aan, die mij zo goed als zij kon terug knuffelde met één vrije arm.
      Zwijgend knikte ik, met nog altijd een hoge adem. ‘Lisl, ik kan niet geloven dat je dat deed…’ zei ik zacht, terwijl zij de baby aan mij overdroeg. De kleine Alexandra keek mij aan met haar prachtig bruine ogen en ik kon niet anders dan stom glimlachen. Wat was ze klein… ‘Hoi, kleine Alex. Mijn naam is Harry Alex en ik beloof een hele toffe tante te zijn als jij wat groter bent. Goed, ik woon dan wel helemaal in New York, maar anders dan jouw andere, lieve tantes kan ik ongezien over straat en jou alles leren dat jij niet mag weten.’
      Caspian stootte zijn vrouw aan. ‘Ted heeft gelijk. Zij is de corrupte van jullie twee,’ plaagde hij veelzeggend.
      Lachend keek ik op. ‘Ik heb Lisl niets geleerd dat zij nog niet wist,’ verweerde ik mijzelf.
      ‘Nee, Harry is duidelijk de brave van ons twee,’ moest Elisabeth haar man verbeteren. ‘Geen drugs, geen seks…’
      Fronsend keek ik op. ‘Ga jij mij nu ook vertellen dat ik geen leven heb?’ daagde ik mijn beste vriendin uit. ‘Volgens mij ga jij mijn naam lezen op het grote scherm volgend jaar.’ Meteen liet ik mijn schouders hangen. ‘Laat maar, dat is geen verweer. Jouw naam is overal.’
      Elisabeth lachte. ‘En ik ben trots op jou,’ liet zij mij desalniettemin weten.
      ‘Niet te vergeten, vanaf nu is er een kleintje naar jou vernoemd,’ knipoogde Caspian bemoedigend, voordat hij ons dames alleen achterliet om bij te kletsen in de slaapkamer.


Vanzelfsprekend kon Elisabeth niet mee, al vroeg ik mij af of zij sowieso ooit nog een keer mee uit zou gaan, maar zoals beloofd nam Alice graag de taak op zich. Samen met haar en Diana kleurden wij de stad tot in de late uren. Het was anders, zo zonder mijn beste vriendin, maar de tweeling herinnerde mij zoveel aan haar en ik kon net zoveel plezier met hen maken.
      Diana en ik hielpen Alice naar haar vertrek, omdat zij echt veel te veel gedronken had. Toch bleef zij praatjes houden voor tien. Lachend strompelden wij door de gangen van Buckingham Palace.
      ‘Shh!’ suste Diana zelf ook behoorlijk luid. ‘Je wilt toch niet dat pap jou zo ziet? Hij maakt ons af als hij weet dat jij weer dronken thuis bent gekomen op een doordeweekse dag.’
      Toch bleef Alice proberen haar jurk al open te krijgen, omdat deze volgens haar jeukte. ‘Pff, die slaapt toch allang…’ verzuchtte zij geërgerd.
      ‘Het is bijna zeven uur. Hij is al wakker,’ probeerde Diana tot haar zus door te dringen.
      Alice glimlachte slechts groots. ‘Goedemorgen!’ schreeuwde zij door de gang. Waarschijnlijk naar alle wachters, maar zoals te verwachten was kreeg zij geen reactie terug. ‘Ik wil koffie. En pizza… Ja, ik wil pizza naast mijn koffie, alsjeblieft.’
      Verveeld rolde Diana met haar ogen. ‘Ik red het wel vanaf hier,’ liet zij mij weten. Zijn knikte richting de gang aan de linkerkant van ons, voordat zij mij hielp herinneren waar ik mijn aangewezen vertrek kon vinden. ‘Aan het einde rechts.’
      ‘Bedankt. Weet je het zeker?’ vroeg ik, terwijl ik zelf mijn pumps uittrok, omdat ik mijn voeten niet meer kon voelen na zo’n lange avond. Diana knikte, waarna ik haar gauw een knuffel gaf. ‘Succes met die daar…’
      Nogmaals rolde Diana met haar ogen en schudde haar hoofd. ‘Het is iedere keer hetzelfde…’ was zij het blijkbaar wel gewend. ‘Slaap lekker, lieverd.’
      Begrijpend knikte ik. ‘Slaap lekker,’ groette ik terug, waarna ik de gang insloeg. Lachend luisterde ik naar het geluid van de twee zussen, die hevig verwikkeld in een discussie verderliepen.
      ‘Goedemorgen,’ stond Theodore daar ineens voor mij.
      Verdwaasd stopte ik abrupt mijn pas, waardoor ik bijna viel, keek geschrokken op en gilde luid. Razendsnel drukte hij zijn hand over mijn mond.
      ‘Shh!’ suste de man hard, al lachte hij geamuseerd, waarna hij zijn hand weer liet zakken. ‘Ik ben het maar… Oké, goed. Het was dus een leuke avond met de gestoorde tweeling, neem ik aan?’
      Doordat ik achteruit wilde stappen, viel ik weer bijna over mijn eigen voeten. ‘Ja, het was leuk,’ antwoordde ik, nog licht in mijn hoofd van mijn eigen gegil. ‘Wat doe jij hier?’
      ‘Ik woon hier,’ sprak de man de woorden uit alsof ik achterlijk was.
      Zuchtend liet ik mijn schouders hangen. ‘Dit uur van de dag, bedoel ik,’ verduidelijkte ik mijzelf.
      Theodore glimlachte, omdat hij best had geweten waarop ik had gedoeld. ‘Lange nacht, ik kon niet slapen. Wat vaker gebeurd de laatste tijd,’ dacht hij hardop na. ‘Maar goed, ik hoorde jullie, dus ik vroeg mij af of alles oké was.’
      Langzaam liep ik weer verder. ‘Dan had je met ons mee moeten gaan. Het was leuk,’ herhaalde ik onbedoeld nog eens. ‘Veel gedanst en veel gelachen.’
      ‘En veel gedronken, zo te zien,’ lachte de man veroordelend, terwijl hij naast mij kwam lopen. Nonchalant stak hij zijn handen in de broekzakken van zijn pantalon. ‘Ik ga ervanuit dat jullie het alle drie overleefd hebben? Daarnet was Alice te horen tot in mijn vertrek.’
      Cynisch keek ik op. ‘Want jij bent nog nooit dronken thuisgekomen?’ negeerde ik de rest. ‘Volgens mij dreigde mevrouw Chandler jou zelfs van school te trappen, omdat jij te vaak dronken was op schoolterrein. Bovendien, zo dronken ben ik niet. Hoogstens aangeschoten.’
      Theodore leunde dichter naar mij toe. ‘Je denkt misschien in een rechte lijn te lopen, maar dat valt vies tegen,’ fluisterde hij samenzweerderig.
      Aangedaan beet ik op mijn onderlip. ‘Oh, houd je mond,’ verzuchtte ik als mijn zwakke verweer. Bij de deur van mijn aangewezen vertrek draaide ik mij om. ‘Nou, welterusten.’
      Daarop schudde Theodore zijn hoofd. ‘Nee, ik ga nu niet meer slapen,’ liet hij mij weten.
      ‘Wat jij wilt. Fijne nacht nog dan,’ paste ik aan.
      Benieuwd keek Theodore naar de tijd op zijn horloge. ‘Vijf voor zeven. Dat noem ik ochtend,’ probeerde hij mijn geduld verder uit.
      Ongeduldig liet ik mijn schouders hangen, opende de deur en gooide precies naast de deurpost mijn pumps neer. ‘Fijne ochtend, Uwe Koninklijke Hoogheid,’ glimlachte ik cynisch.
      Theodore leunde in de deuropening. ‘Zal ik het vuur uitmaken?’ knikte hij richting het haardvuur dat brandde om de ruimte extra te verwarmen.
      Er niet zoveel om gevend, haalde ik mijn schouders op en stapte aan de kant. Als het al die tijd nog had gebrand, wat was dan nu nog het probleem? Of het moest aangedaan zijn omdat men verwachtte dat wij zo terug zouden keren.
      Ik sloot de deur achter ons en leunde tegen de achterkant van de sofa aan, terwijl Theodore simpel wat zand schepte over de houtblokken. Wel, dat had ik ook gekund…
      Nadat het haardvuur geheel uit was, stond Theodore weer recht en liep naar mij toe. ‘Verder nog wensen?’ vroeg hij retorisch.
      Jou.
      Zacht schudde ik mijn hoofd. ‘Nee, dank je,’ antwoordde ik ietwat heser dan bedoelt.
      Toch bleef Theodore staan waar hij stond. Voor tientallen seconden keken wij elkaar slechts aan. Kon ik maar weten wat hij dacht in dat moment, want hij benam mij vrijwel al mijn adem. Weeral maakte hij mij duizelig, al hoefde ik daarvoor nu niet eens te gillen.
      Om iets te doen te hebben, keek ik gauw weg en liep juist om de bank heen, om maar gewoon te gaan zitten. Echter liet de staar van de man mij niet los. Ik begon serieus te twijfelen of ik de gedachten, de “jou”, niet hardop had gezegd. Anders kon ik het niet verklaren.
      Na enige vertwijfeling liep Theodore recht op mij af, pakte mijn hand vast en trok mij omhoog, legde zijn hand in mijn nek en bracht mijn gezicht naar het zijne voor een kus. Het ging zo snel dat ik het niet geheel kon verwerken. Vertwijfeld wachtte hij mijn reactie af en rustte met zijn voorhoofd tegen het mijne.
      Weeral leek ik te weinig zuurstof te hebben, want ik kon mij niet voorstellen dat dit echt gebeurde. Maar echt of niet, ik deed hetgeen waar ik al zolang naar had verlangd.
      Aftastend kuste ik hem terug. Theodore sloot zijn ogen met een kleine glimlach en verdiepte al snel de zoen. Innig drukte hij mij met zorg dichter tegen zich aan. Het was zo gemakkelijk mijzelf te verliezen in dat moment.
      Met spijt trok ik mijzelf ademloos terug. Zwijgend keek de man mij vragend aan. ‘Nee, niet op deze manier,’ wist ik het helder te krijgen voor mijzelf. ‘Sorry, ik kan dit niet.’
      ‘Wat bedoel je?’ wilde Theodore weten, terwijl hij mij letterlijk de ruimte gaf door naar achteren te stappen.
      Oh, hij moest eens weten… ‘Zo wil ik jou niet. Niet op deze manier, terwijl jij nog getrouwd bent,’ probeerde ik duidelijk te zijn. ‘Ik kan dit niet.’
      Hoeveel of hoe weinig ik ook gedronken had de afgelopen uren, ik was dankbaar zo helder na te kunnen denken in dit moment. Theodore wist niet wat hij moest zeggen, dus liep ik maar weg naar de slaapkamer om de situatie te de-escaleren. Rustig, zonder drama, alsof er niets was gebeurd.

Reacties (1)

  • Sunnyrainbow

    WoW zo trots op Harlow!!! Ze had zo’n spijt gekregen anders!!

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen