Foto bij 1

"Ben je er klaar voor?" Glimlachend kijk ik naar de makelaar voor mij, die de sleutel in het slot steekt. De man, Vincent, is denk ik achter in 50. Hij moet zien hoe nerveus en spannend ik dit vind, want hij knikt mij nog eens bemoedigend toe. Hij draait de sleutel om en zwaait dan de deur open, achter de al perfecte deur, zie ik mijn grootste droom werkelijkheid worden.
Vincent stapt naar binnen en nodigt mij uit, om de zenuwen te bedwingen pers ik mijn lippen even hard op elkaar en stap dan de drempel over van de boerderij.
Ik kom binnen in een prachtige welkomst hal, met een oude marmeren vloer en glas in lood deuren die de hal afscheiden van de rest.
"Dit gezin had het goed voor elkaar, het huis is nog prachtig onderhouden en is voorzien van veel sfeervolle elementen." Begint Vincent zijn verhaal, terwijl hij verder loopt en dan de andere kamers doorloopt. Er is er opkamer, voorkamer, achterkamer, keuken, grote bijkeuken, kelder, noem het maar op. En Vincent overdrijft niet, het huis is prachtig, vol karakter en schreeuwt om de liefde die het ooit kreeg.
Voor mijn ogen flitsen al de kleuren, meubels en andere wensen die heb. Er is zo veel mogelijk met dit prachtige huis, elk hoekje, opstapje, oude muren en vloeren bieden perspectief.
Boven zijn er op de ruime overloop, 4 deuren. 4 slaapkamers, met prachtig uitkijk op de landerijen eromheen. Er heeft er 1 een balkon, dat is ook de grootste kamer. "Hier is de ingang naar zolder," er is nog een deur verstopt achter een wandkleed wat is blijven hangen.
"Klaar om de tuin te bewonderen?" Ik knik, nog steeds mijn best doen zakelijk te blijven en niet gillend door het huis te rennen. De tuin is ruim, rondom de boerderij. Ik ben enthousiast over de omvang, oké stiekem had het nog groter gemogen. Dan zou ik meerdere schaapjes kunnen nemen, of zelfs een paard. Maar goed, ik ben alleen, rustig aan El.

'Hoezo je bent alleen? Je hebt een vriend, Florian. Hoe kun je die nu vergeten? Shame on you.'

Ik wordt door Vincent uit mijn gedachten getrokken, "hoorde je mij?" Ik schud snel mijn hoofd en bied mij excuses aan, focus mij op zijn uitleg.
"De buitenkant heeft nog wel wat werk te doen, de voegen zijn niet meer geweldig. Ik weet niet of je het rieten dak zou willen behouden, maar dat is aan vervanging toe. Dat zijn dure grapjes en daar moet je misschien goed over na denken."

'Bedankt voor de goed bedoelde advies met een ondertoontje Vincent, maar ik ben prima in staat dit te betalen.'

Als ik een tijdje door de tuin hen gedwaald, de ruime schuur heb bekeken en het hek, is het klaar.
"Het is veel werk, maar kan iets prachtigs worden. Je moet wel rekening houden met hoe de boerderij ligt, het is toch wel afgelegen, niet iedereen kan daar tegen. Je buurman heeft hier achter je schuur nog een stuk grond, daar lopen in de lente en zomer de dieren op."
Ik knik, ik heb genoeg gehoord en gezien. Ik moet dit hebben, wat het ook kost.

Hij legt mij de procedure uit van het bieden, de tijd die het in beslag neemt en dat ik er goed over na moet denken. Maar ik weet dat ik er niet over na hoeft te denken, ik bied de vraagprijs, wel meteen. Vincent lijkt erg tevreden en knikt blij, "ik neem het bod mee. Ik laat van mij horen, ik krijg namelijk nog van iemand een bod." Een steek gaat door mijn lichaam als hij dat zegt, maar ik probeer het te negeren en rustig te blijven.

Nadat ik afscheid heb genomen reis ik terug naar het appartement van Florian, dat appartement ligt tegen het centrum van London aan en staat in een mooie wijk. Maar ik heb mijzelf er nooit echt thuis gevoelt, wat Florian niet snap. Hij wil het niet snappen ook, na 5 jaar in een relatie met hem te zitten. Hij is koppig en behoorlijk verwend, hij ziet de wereld vaak alleen door zijn ogen, dat begint mij mateloos te irriteren. Daarom heb ik ervoor gekozen om ook eens te doen wat ik wil.
Want ik wil niet in dat appartement wonen, ik wil niet in de stad wonen. Ik wil dieren om mij heen, groen, ruimte.
Ik hoop, als hij hoort dat ik echt gegaan ben, dat hij eindelijk eens ziet dat ik echt meen.

Als ik binnenloop zie ik hem zitten op de bank, met zijn voeten op de salontafel en zijn ogen gericht op de tv. Hij is dol op golf, wat dan ook nu opstaat. Ik snap er niks van en het boeit mij eerlijk gezegd ook heel weinig. Net als elke sport eigenlijk, ik ben er gewoon geen fan van. Ik heb 2 linker benen, met een slecht evenwicht. Wat wil je dan...

"Hey, ik ben weer thuis." Florian draait zich om, een glimlach verschijnt op zijn gezicht. "Hey Lief, waar ben je geweest? Maar belangrijker nog, wat kook je? Ik heb trek, dus ik hoopte al dat je snel thuis zou komen." Ik rol met mijn ogen en ik voel mijn humeur meteen slechter worden.
"Wel, als je zo'n trek hebt, daar is de keuken." Ik wijs naar links, waar de zwarte glimmende keuken staat. Ik zie dat mijn toon hem niet aanstaat en hij komt van de bank af, "wat is er met jou?"
Ik ga aan tafel zitten en wijs naar de stoel tegen over mij, "we moeten praten." Ik zie dat hij met tegenzin gaat zitten en met zijn rug naar de tv gaat zitten. Helaas, voor ik kan beginnen, gaat mijn telefoon af. Florian draait zich meteen weer terug naar de tv, zodat hij geen overige secondes kan missen.

"Hallo? Met Eloise?"
"Hallo Eloise, het is Vincent, de makelaar. Ik heb een bod gekregen, hij is hoger dan de jouwe. Mijn vraag is of je een nieuw bod wilt doen? Ik kan je niet zeggen hoeveel, maar ik zag aan je hoeveel en wil je nog een kans geven." Ik slik en knik, terwijl de zenuwen door mijn lichaam gieren. "Ik bied 25.000 meer, dan mijn huidige bod." Ik zie hoe Florian zic omdraait en zijn bruine ogen zich vernauwen tot spleetjes.
"Geweldig, maar hou rekening ermee dat je alsnog overboden kan worden."

Als ik heb opgehangen zie ik Florian met zijn vingers woest door zijn blonde haar gaan, hij probeert zich in te houden. "Je bent naar dat krot gegaan vandaag of niet?"
Ik knik, dat is blijkbaar het enige wat er voor nodig is om Florian te laten ontploffen.
"Hoe kun je? Je hebt er al op geboden, dat hoorde ik net. Heb je wel aan mij gedacht? Hoe ik dit vind? Want ik ga echt niet in the middle of nowhere wonen El!"
"Ik heb je al vaak genoeg gezegd wat ik er van vind om in de stad te wonen, jij geeft daar niet om. Dus jammer jo, ik ben voor mijzelf opgekomen. Ik wil niet in de stad wonen, dat weet je. Dat wist je al toen we elkaar ontmoeten, ik wil dit niet. Een stom appartement, we hebben niet eens een balkon. Ik woon hier al 3 jaar met je, jij denkt niet om mij!"
Dreigend komt hij dichterbij over tafel "als je het zo erg vind, waarom ben je hier dan nog?" Woedend kijk ik hem aan, "om jou, idioot." Snauw ik geïrriteerd naar hem toe, terwijl ik mijn stoel naar achter schuif.
Hij kalmeert een beetje, nadat ik tegen hem heb gezegd dat ik hier nog ben voor hem. "Ik wil dat je dat bod terug trekt el." Ik pers mijn lippen op elkaar, "ik wil dat je stopt mij 'el' te noemen."
"Als je dat bod niet intrekt, vertrek ik naar mijn ouders voor vanavond." Ik sla mijn handen in 1, "prima. Ga alsjeblieft, dan heeft mammie vast al gekookt en kun je daar uithuilen. Maar ik heb er genoeg van om mij te laten rond bevelen door jou!" Florian staat zo snel op, dat de stoel op de grond klapt. Hij grijpt zijn beurs en sleutels van de tafel en draait zich nog even om naar mij, terwijl hij met een boze stem en een dreigend vingertje naar mij wijst. "Je mocht katten en een hond van mij, maar nee, dat was zo zielig, beesten in een appartement. Ik heb geen idee wat er mis met jou is de laatste tijd, maar ik raad je aan snel de oude te worden. Ik wil mijn vriendin terug, die zachte, lieve en zorgzame Eloise." Met deze woorden draait hij zich om en slaat hard de deur achter hem dicht.

En ik wil dat het op deze zomermiddag hard gaat regenen, want zijn jas hangt hier nog. Maar we kunnen niet alles hebben.

Ik probeer zijn woorden te negeren in mijn hoofd, maar het lukt slecht. Ik blijf maar denken aan hoe ik normaal gesproken ben, ik durfde vroeger niks, nu nog steeds niet echt. Ik zou nooit eten terug sturen in een restaurant, ik zeg nooit nee, ik doe wat mensen van mij verachten en ik doe vooral wat Florian van mij verwacht. Ik was bezig zijn perfecte vrouw te worden, zorgde dat mijn roosten op hem was afgestemd. Als ik 's avonds moet werken, kook ik 's middags voor hem. Ik doe zijn was, strijk, hou het huis schoon, ga verdomme iedere zondag naar zijn ouders! Die altijd wel iets op te merken hebben, mijn manier van kleding, het feit dat ik zeker een maar L aan moet en geen XS zoals iedereen bij hun in de familie.

Boos begin ik aan het avond eten, het is al half 8 en ik krijg nu echt trek. De groentes ga ik boos te lijf, want ik ben nog steeds van slag. Het enige wat mij een beetje troost bied, is dat mijn familie wel achter mij staat. Althans, slim zullen ze mijn actie nooit vinden, maar ze zullen mij vast steunen.
Als ik de noedels bij de groentes heb gelegd, gaat de bel. Ik doe mijn schort af en loop naar de deur, misschien is Florian er alweer en is hij vergeten dat hij zijn sleutels mee heeft.
"Hey, kan ik jullie helpen?" Ik glimlach naar de 2 mannen voor mij, als ik de deur opentrek.

Misschien een gym abonnement? Die zitten duidelijk niet stil......

"We hebben een simpele vraag voor je, van een vriend van ons." Ik frons mijn wenkbrauwen als 1 van de mannen tegen de deurpost aanleunt en er hiervoor zorgt dat ik de deur nu niet dicht kan doen.
"Stop met bieden op het huis."
Ik voel hoe ik stilval, wat zei hij nou net? Ik verzamel al mijn moed en kijk de man tegen mijn deurpost recht aan. "Dat is geen vraag, maar ik zal doen alsof je een vraag stelde. Nee, ik stop niet. Zeg maar tegen je vriend, dat als hij er problemen mee heeft, zelf moet stoppen. Ga nu alsjeblieft weg, mijn eten bakt aan."
De man achter de gene die tegen de deurpost leunt grinnikt, hij is net iets groter en heeft een intimiderende blik. Ik wil de deur dicht duwen, maar 1 grote hand houdt dat tegen. "Laten we het nog 1 keer proberen sweethart." Hij stapt langs de andere man naar binnen, en wat doe ik? Ik deins geschokt naar achteren.
De man krult zijn vingers met een glimlach om mijn kin en tilt mijn hoofd omhoog, "stom met bieden. De baas wil het verdomde huis, don't piss him off."
De vingers om mijn kin krullen er harder omheen en ze dwingen een antwoord, ik zou moeten zeggen dat hij het huis mag hebben. Dan wordt mijn relatie met Florian beter, krijg ik geen enge mannen aan mijn deur en kan ik veilig terug keren in mijn levensbubbel die ik altijd gehad heb. Dat is nu net, waar ik nu zo tegen strijd. Dus ik antwoord verkeerd, met een zachte, fluisterende "nee."
Voor ik het door heb, slaat de sfeer in een klap om. 1 van de mannen vloekt geïrriteerd en trekt mij mee mijn eigen huis in, terwijl ik mij hopeloos probeer los te trekken. Zijn hand zit pijnlijk om mijn bovenarm, hij trekt mij mee tot we aan de keukentafel staan. De tranen prikken nu in mijn ogen en ik kijk angstig naar de mannen, de ene man houdt mij in bedwang, de andere loopt de keuken in.

"We probeerde het nog zo vriendelijk, maar blijkbaar ben je een eigenwijs meisje. Onze opdracht was een duidelijke boodschap achter te laten, dus dat gaan we doen schatje. Ben je er klaar voor?" Ik snap niks van zijn woorden, maar als mijn ogen de andere man in de gaten krijgen, stopt mijn hart even met kloppen. De man heeft 1 van mijn messen uit het messenblok vast, daar kunnen ze nooit iets goeds mee van plan zijn. Een soort oerkracht borrelt in mij op en ik begin de gillen, ik sla, stoot en krab om mij heen. "Laat mij los, nee, alsjeblieft. Stop!!"



"De duivel breekt los uit dit kleine kreng, hou haar goed vast." Met een harde klap wordt ik met mijn bovenlichaam op de tafel gesmeten, ik voel hoe een hand om mijn nek ligt en een andere hard op mijn schouder duwt. Door de klap zie ik even niks en heb ik het gevoel dat ik geen adem krijg, het gevoel duurt niet lang en al snel heb ik weer beeld. Maar de grip om mijn nek zorgt ervoor dat ik bijna geen geluid kan maken en ik lig hopeloos huilend op de tafel.
"Je krijgt de groeten van Harry Styles Sweethart, hij houdt niet van het antwoord nee. Dus je kunt hier maar beter van leren, we zullen zorgen dat het snel over is." De spot en plezier die in de stem zit, maakt me misselijk. Maar dan komt de man met het mes in beeld en zet de punt van het mes in de binnenkant van mijn onderarm. Vanaf dan kan ik het gevoel amper beseffen, het mes snijd in mijn huid en ik trap met mijn benen en probeer mij met alle kracht in mijn lichaam los te trekken. Maar ik zit vast en kan alleen maar huilend toekijken hoe het mes in mijn huid snijd. Ik sluit mijn ogen en huil, terwijl de mannen hun werk doen. Ik open mijn ogen pas als ik voel dat ik los gelaten word en ik hoor hoe het mes wordt weggesmeten.
"Laat dit je wakker geschud hebben, blijf uit de buurt van dat huis, Sweethart." Huilend kijk ik naar mijn arm, waar 2 bloederige, grote letters in staan.

H S



Welkom iedereen, super lief dat jullie weer mee gaan lezen(H)

Reacties (2)

  • AmorAmor

    Heftig hoofdstuk, maar erg goed!

    1 week geleden
  • LeLouisx3

    Wooow!! My mind is blown! 🤯 Wat gebeurt er allemaal?
    Snel een nieuw hoofdstukje, please! *puppy-oogjes*

    1 week geleden
    • bels

      Aahhh ja ik weet het, zoveel!
      Ik ga mijn best doen(H)

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen