Without labor, nothing prospers

Nou, laten we maar gaan dan, he!’ Zeg ik terwijl ik de laatste hap van mijn broodje in m’n mond stop. Iedereen staat zuchtend en kreunend op, nog met de spierpijn van gisteren en eergisteren in hun lijf. Ik denk dat de enige die ooit op dit niveau getraind heeft, Dominic is. Hij lijkt er dan ook vrij weinig last van te hebben in vergelijking met de rest. Als we de ontbijtzaal uitlopen splitsen we ons op, richting de zalen waar we moeten zijn. Als we de deur doorstappen naar de grote soort gymzaal, staat Thomas ons al meteen grijns op te wachten. Ik kijk de zaal rond en zie overal gigantische kussens liggen, maar ook lage muren, hogere muren, ramen. Tot nu toe is dit wel één van de onderdelen waar ik het meeste plezier aan beleef. Het leren van onze eigen stunts is ontzettend tof en voorlopig heeft gelukkig ook nog niemand zich zodanig bezeerd dat ze niet meer verder konden.
‘Goedemorgen dames en heren. Wat we vandaag gaan doen, is eigenlijk gewoon een verlengde van waar we gisteren mee bezig zijn geweest. We zullen vandaag alleen het tempo wat gaan opvoeren en hier en daar zal het misschien wat extremer zijn dan gisteren. Geen zorgen, ik of mijn collega Dean, die jullie waarschijnlijk nog niet eerder gezien hebben, zullen klaar staan om jullie te helpen en zonodig hier en daar op te vangen.’ Hij wijst naar de man die naast hem staat. Hij is een stuk ouder dan Thomas en ziet er uit als een echte professional. Aan zijn lichaamsbouw maar ook zijn littekens is af te zien dat het een stoere man is. Ik schat hem een jaar of 50. Ondanks de littekens over zijn hele lichaam en gezicht, ziet hij er vriendelijk uit.
‘Hi guys, ik ben Dean. Zoals Thomas al aangaf zal ik er vandaag bij zijn om jullie te helpen. Ik zal een klein beetje over mezelf vertellen. Ik ben vorige week achtenveertig geworden en doe dit werk al negenentwintig jaar. Op mijn negentiende ben ik begonnen als stuntdouble en ik heb in de afgelopen jaren al in heel wat films en series mogen meespelen. Dat doe ik nu nog maar zelden. Zoals je kan zien-‘ hij strekt z’n armen naar ons uit ‘- heeft dit werk de afgelopen jaren aardig zijn tol geeist. Stunts gaan niet altijd goed. Zo heb ik bijvoorbeeld als eens in brand gestaan en ben wel eens van een gebouw gesprongen naast het landingskussen. Ik doe nu dus nog vooral dit soort werk, andere mensen leren hoe ze veilig simpele stunts uit kunnen voeren. Het enige filmwerk wat ik nog doe is voor echt grote filmproducenten. Ik hoop dat ik jullie vandaag het een en ander bij kan leren. Als er vragen zijn, stel die ook gerust.’ Hij glimlacht vriendelijk naar ons en geeft het woord weer terug aan Thomas.
‘Matthew, David en Dominic, jullie mogen met Dean meelopen, Emeraude en Katherine, jullie zitten vandaag aan mij vast.’
‘Ja, dat zullen ze vast erg vinden.’ Fluister ik tegen Dom, die me een bevestigend knikje geeft.
We lopen achter Thomas aan naar het lage muurtje.
‘Als het goed is hebben jullie gisteren op een mat leren springen en door te rollen, toch?’
We knikken alle drie instemmend.
‘Oké, vandaag gaan we dat zelfde principe aanhouden, alleen springen we nu niet op de mat, maar over dit muurtje. Daarin voorzie ik weinig problemen. Als iedereen ‘m doorheeft, verhuizen we naar de hogere muur, so on and so forth.’

Om een uur of vijf lopen we allemaal moe, maar voldaan, terug richting de eetzaal. Het is heel de dag verrassend goed gegaan met de hulp van Dean. We hebben zelfs de hoogste muur getrotseerd. Degene die bij Serge vandaan komen, kijken allemaal een stuk minder vrolijk.
‘Mijn god, wat een beul is die vent.’
‘Pff, zeg dat. Die moet drilsergeant geweest zijn vroeger, dat kan niet anders.’
‘Ik ben kapot, ik denk niet dat ik morgen uberhaupt m’n bed nog uitkom.’
‘Hij heeft jullie flinke grazen gekomen, zo te horen?’ Lacht Dominic.
‘Ja lach maar, Dom. Dit is echt niet grappig meer. Ik ben morgen helemaal bont en blauw. Harry heeft me een aantal keer een flinke tik gegeven met die stok.’ Kreunt Alberto, terwijl hij over z’n pijnlijke arm wrijft.
‘Sorry, ik deed het echt niet expres!’
‘Nee, dat zeggen ze allemaal.’ Lach ik.
Harry z’n blik schiet mijn kant op, en alles in zijn gezichtsuitdrukking zegt ‘ik krijg jou nog wel.’ Ik steek m’n tong naar hem uit loop voor de rest uit de eetzaal in. Zuchtend en steunend trekken de meeste een stoel onder de tafel vandaan. ‘Waarom komen ze ons eten niet gewoon brengen? Ik wil niet meer opstaan...’ moppert Nicola.
‘Als jullie nou zeggen wat jullie willen hebben, dan gaan wij het wel voor jullie halen.’ Opper ik, terwijl ik naar Em, Kat, David en Dom gebaar.
‘Matthew, je bent een schatje.’ Antwoordt Harry knipogend.
Ik schenk ‘m hoofdschuddend een glimlach en probeer meteen van iedereen te onthouden wat ze willen eten. We lopen voor iedereen heen en weer naar de lange tafel waar vanochtend nog het ontbijtbuffet op stond, en tijdens het eten wordt er weinig gesproken. Het duurt dan ook niet lang voor iedereen uitgegeten is en de eerste al zijn opgestaan om terug te gaan naar hun trailer.
‘Slaap lekker jongens, ik hou het voor gezien vandaag.’ Nicola zwaait nog en dan is ze verdwenen.
Er ontstaat een mengelmoes van ‘Ja, ik ga ook-‘s, ‘Slaap lekker-‘s en ‘Tot morgen-‘s. alleen Harry en ik blijven nog over.
‘Nu kan jij de massage wel gebruiken zeker?’ Vraag ik als ik zeker weet dat iedereen weg is.
‘Dat zou ik echt heel prettig vinden.’
‘Nou, let’s go then. Blijf je slapen?’
‘Graag. Misschien moeten we morgenochtend wel iets eerder opstaan.’
‘Of... iets minder lang douchen?’ Lach ik.
‘Nah, ik sta liever eerder op.’ Grijnst hij, waarna we opstaan en richting mijn trailer lopen.



Harry zit op de rand van mijn bed. Het zonlicht in zijn rug, waardoor zijn prachtige silhouet nog beter zichtbaar is. Als ik het nu niet vraag, doe ik het nooit. Ik ga naast hem zitten, pak zijn handen en kijk hem aan.
‘Har, mag ik je wat vragen?’
‘Jij altijd, gorgeous.’
‘Dit,’ zeg ik terwijl ik met mijn hand tussen ons in gebaar ‘wat we hebben... zullen we dat officieel maken? Ik wil dit niet meer geheim houden, jou niet meer geheim houden. Wil je... mijn vriend zijn?’ Als ik de laatste woorden uitspreek, lijkt het alsof ik lichte paniek in zijn ogen zie.
Hij legt één van zijn handen op mijn wang en kijkt me aan.
‘Matthew, luister...’
Als hij die woorden uitspreekt, zakt mijn moed me niet in mijn schoenen, maar het stort ongeveer alle vijf de aardlagen naar beneden.
‘Heb ik iets verkeerd gedaan? Was dit te snel?’
‘Ja, ik bedoel nee. Matthew, alsjeblieft luister even naar me.’ Hij pakt mijn beide handen weer beet. ‘Je bent prachtig, Matthew. Zowel van binnen als van buiten. Puur, lief, onschuldig. Ik ga heel eerlijk zijn tegen je nu, en ik wil alvast mijn excuses aanbieden voor als ik je pijn ga doen. Weet je wat het is... serieus zijn is... niet mijn sterkste kant. Ik heb een verleden. Een verleden met vreemdgaan. Ik zou er nooit mee kunnen leven als ik jou dat aan zou doen, als ik je zo ontzettend veel pijn zou doen...’
Mijn hart is voor mijn gevoel gestopt met slaan. Ik weet niet of nou verdriet voel, of vooral boosheid. Ik trek mijn handen uit die van hem, en voel de tranen in mijn ogen staan.
‘En daar kom je nu mee? Nu, na al die dates?! Ik heb me vanaf onze eerste date compleet opengesteld! Je verteld hoe erg ik me schaamde voor het verleden dat ik NIET heb. Hoe vaak heb ik je al niet verteld dat wat ik voor je voel, compleet nieuw voor me is? Dat ik me nog nooit in éénendertig jaar zo heb gevoeld, zoals ik me voel bij jou? Ik ben head over heels verliefd op je Harry, je was zo veel eerste keren voor mij, en dat wéét je! Maar blijkbaar hield dat je niet tegen!’
‘Matthew, alsjeblieft... laat het me uitleggen. Ik heb nooit tegen je gelogen over mijn gevoelens voor je... Maar je bent zo veel meer waard, zo veel meer dan dat ik je kan bieden. Ik zou niks liever willen dan je vriend zijn, maar -’ Ik ben inmiddels opgestaan en ijsbeer door de trailer, Harry zit nog steeds op de rand van mijn bed als ik hem onderbreek.
‘Maar wat?!’ Schreeuw ik.
‘Maar... ik durf je niet te beloven dat ik trouw kan zijn aan je. Ik ken mezelf beter dan wie dan ook, en ik háát deze kant van mezelf, maar hij bestaat wel. Al de keren dat ik het heb geprobeerd weg te stoppen is het niet gelukt. Dat verdien je niet.’ Zijn stem is zacht, bijna fluisterend.
‘Weet je, ik verdien dit niet eens. Ik dacht dat die arrogante klootzak die ik de eerste dagen op de set leerde kennen een masker was, maar ik begin nu te geloven dat dat je ware aard is.’ Ik veeg boos de tranen van mijn gezicht en haal mijn neus op, voordat ik de deur van mijn trailer opengooi.
‘Alsjeblieft, ga... voor ik nog meer dingen zeg waar ik spijt van ga krijgen.’
‘Matthew, alsjeblieft...’
‘Je hoort me toch? Ik zei ga. Alsjeblieft, ga weg.’

Er zijn nog geen reacties.


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen