Als we met z’n tweeën de eetkamer van mijn verdieping binnen stappen, kijkt Luna, die aan tafel zat te werken, verrast op van haar papierwerk en tablet. "Oh, goedemiddag," zegt ze. Ze kijkt even van mij naar Day, maar glimlacht dan.

"Hoi, Luna." Hij glimlacht terug naar haar, en loopt verder de kamer in. "Is het goed dat we hier komen lunchen of ben je ergens mee bezig?"

"Niets dat niet kan wachten." Ze legt de stapels aan de kant en draait zich om richting de keuken. "Celese? Zou je kunnen doorgeven dat er iemand mee-eet vanmiddag?"

"Natuurlijk," roept de stem van mijn districtsbegeleidster terug, in haar sterke Capitoolaccent. Ze steekt haar hoofd om de hoek van de deur, en als ze Day ziet, verschijnt er een warme lach op haar gezicht. "Daniel, wat leuk dat je er bent." Ze knipoogt naar hem en werpt mij een vlugge grijns toe, waarmee ze duidelijk iets wil zeggen, maar niet iets dat ik kan volgen. "Wil je ook een smoothie?" vraagt ze dan.

Ik krijg niet voldoende tijd om Day te waarschuwen voor de walgelijke horror die de groene smoothies van Luna en Celese zijn, want de jongen knikt meteen. Ik denk niet dat ik hem daar nu nog uit kan redden - beleefdheidsnormen gaan hem zo ooit nog eens in de problemen brengen. "Graag, dank je wel," zegt Day. Hij gaat aan de tafel zitten en kijkt naar de stapel papier die mijn zusje aan het opruimen is. "Dat is een hoop papierwerk."

"Het lijkt erop dat jullie in ieder geval iets van indruk maken." Ze draait de stapel snel van mijn nieuwsgierige blik af, waardoor ik niet veel meer te zien krijg dan mijn naam en een hoop getallen. "Het zijn de opties voor sponsordeals,” zegt ze alleen maar. Dan kijkt ze even onderzoekend van mij naar Day, en blijft haar blik hanen op de tekeningen op mijn armen. "Zijn jullie bij camouflage geweest?"

"Dan doen we toch iets goed," mompelt Day, met zijn hoofd nog bij de sponsoren, wat ik hem niet kwalijk kan nemen. Het is echt een enorme opluchting dat we er op een of andere manier voor gezorgd hebben dat mensen ons een beetje mogen. Waarschijnlijk hebben we dat grotendeels aan Day te danken, want zó goed zag ik er nou ook weer niet uit in mijn parade-outfit, en op het feest van eergisteren heb ik het eigenlijk ook veel te bont gemaakt. Day daarentegen leek het best goed met de andere gasten te kunnen vinden, en ook tijdens de parade heeft hij waarschijnlijk best veel indruk gemaakt, in dat ontzettend, eh, modieuze, doorzichtige shirt van hem. Dan grijnst Day, knikt naar Luna en steekt zijn arm uit om mijn schildering te laten zien. "Ja, onder andere. Wat vind je van Chris' boom?" vraagt hij. Zijn ogen fonkelen weer, en ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen. De tekeningen laten zitten was één ding, maar als hij ze zo trots aan Luna gaat presenteren, word ik toch een beetje nerveus. In de trainingszaal was het allemaal heel grappig, maar ik betwijfel of mijn zus en mentor waardeert dat we onze trainingstijd zo gespendeerd hebben.

Luna fronst en trekt even een wenkbrauw naar me op, maar tot mijn opluchting blijft het daar bij. Ze kijkt weer naar de schildering, en dan naar Day. "Hij heeft echt zijn best gedaan,” zegt ze, waarmee ze keihard al mijn eerdere kunstwerken bekritiseert en als ‘op een of andere wonderbaarlijke wijze nog slechter dan dit’ bestempelt. Ik moet mijn best doen om niet te verontwaardigd te kijken, wat mijn zus ineens een stuk makkelijker maakt, door Day te wijzen op de verf op zijn wang. “Heeft hij ook die vlek op je gezicht gemaakt?"

Day knippert even verbaasd met zijn ogen en reikt met zijn hand naar zijn wang, voordat hij rood wordt. "Voor zover ik weet niet," zegt hij, terwijl hij over zijn gezicht wrijft en zich omdraait naar mij. "Dat had je best eerder mogen zeggen, Chris,” snuift hij, quasi-verontwaardigd, maar dan tovert hij een zwakke glimlach op zijn gezicht. "Is het heel erg?"

Ik ga naast hem aan tafel zitten en grijns. "Wat?” zeg ik, zo onschuldig mogelijk. “Groen staat je goed."

Celese, die met een dienblad vol groene smoothies en één niet-groene smoothie de kamer weer inloopt, kijkt even naar Day en knikt dan. "Het kleurt goed bij je ogen,” zegt ze, terwijl ze me de niet-groene smoothie toeschuift en naar me knipoogt. “Chris heeft echt oog voor dit soort dingen."

Luna, die duidelijk erg veel moeite moet doen om niet met haar ogen te rollen, werpt me een waarschuwende blik toe en neemt dan snel een slok van haar wel-groene - en dus vieze - smoothie. Ik reageer op haar door wél met mijn ogen te rollen en te grijnzen, en ontwijk haar voet, die onder de tafel mijn kant op schiet.

Day kijkt even bedenkelijk van mij naar Celese, maar zucht dan zacht en pakt met een verslagen gebaar zijn vieze smoothie aan. "Een waarschuwing was toch fijn geweest. Groene verf op mijn gezicht is een mode statement waar ik me liever wel bewust van ben." Hij glimlacht hoofdschuddend en neemt een slok van de smoothie, die hij wonder boven wonder binnen weet te houden.

"Ik zal het onthouden," zeg ik. Ondertussen dienen de avoxen de lunch op, en negeer ik nog een oordelende blik van Luna terwijl ik een chocoladebroodje pak.

Luna zucht zacht, maar richt zich dan weer tot Day. "Wat hebben jullie nog meer gedaan, naast... dat?" Ze knikt naar de kinder-kunstwerken op onze handen en hoewel ze haar best doet om haar serieuze mentor-gezicht vast te houden, vormen haar mondhoeken zich tot een kleine glimlach.

"Dat is ook een pijnlijk verhaal - letterlijk.” Day grijnst en haalt een hand door zijn haar. “Ik heb er flink van langs gekregen bij man-tot-man gevechten." Hij werpt me een beschuldigende blik toe, waardoor ik meteen weer excuses eruit wil flappen, maar dan zie ik dat zijn ogen twinkelen en slaak ik een opgeluchte zucht. Het was misschien niet de handigste actie om mijn bondgenoot meteen mee te slepen naar een onderdeel waar ik hem in elkaar kon slaan, maar Day lijkt er in ieder geval niet erg bitter over te zijn.

"Serieus?" Luna, die net een slok van haar smoothie wilde nemen, zet het glas neer en kijkt vragend, maar duidelijk verward naar mij.

"Kun je proberen iets minder verbaasd te klinken?" mompel ik, terwijl ik een stukje onderuit zak op mijn stoel. Hallo, Luna, ik doe nogal mijn best hier om cool en nonchalant over te komen en je draagt daar niet bijzonder aan bij als je zo verrast reageert als ik ook een keer iets blijk te kunnen.

"Ik verdiende het wel een beetje. Ik had hem onderschat en dat heb ik geweten." Lachend wrijft Day over de plek waar ik hem geraakt heb, en hij werpt me een grijns toe. "En dat blijf ik ook nog wel even weten, denk ik."

Deze keer weet ik Luna’s trap niet te ontwijken. Ze zucht diep en kijkt verontschuldigend naar Day. "Sorry voor hem."

"Hé!" Ik sla mijn armen over elkaar, laat me nog wat verder onderuit zakken en neem een grote, demonstratieve hap van mijn chocoladebroodje. Ik heb even helemaal geen zin in Luna en haar stomme ideeën over een gezonde levensstijl - het is niet alsof het er nog echt lang toe doet wat ik eet en hoeveel ik beweeg en slaap - en haar constante gezeur over mijn overlevingskansen. Oké, het was niet mijn beste keuze om Day vanmorgen uit te dagen tot een gevecht, maar het heeft relatief goed uitgepakt. Ik heb het wel even gehad met alsmaar denken over mijn tijd in het Capitool als een constante opmars naar de Hongerspelen. Al zou ik nog zo hard trainen, iedere minuut dat ik de kans krijg, en steeds gezond eten en de meest strategische keuzes maken wat mijn bondgenootschap en mijn relatie tot de andere tributen betreft, het zou geen garantie zijn dat wanneer over een week of twee het volkslied klinkt, ik degene ben die nog overeind staat. Het zou net zo goed kunnen veroorzaken dat vlak voor mijn kanon klinkt, ik me besef dat ik de laatste dagen die ik had niet eens écht geleefd heb.

Het liefste zou ik opstaan en weglopen, maar Day werpt me een geruststellende lach toe. "Het geeft niet,” zegt hij met een knipoog. "Hij heeft trouwens zelf zijn excuses ook al aangeboden, dus geen zorgen."

Luna lijkt echter nog niet tevreden gesteld, en werpt me nog een veroordelende blik toe. "Heb je nog steeds hoofdpijn?” vraagt ze scherp.

Ik trek een lelijk gezicht naar haar. "Als ik 'ja' zeg, laat je me nog zo'n smoothie drinken," mompel ik, maar de woorden verlaten mijn mond een stuk nijdiger dan de bedoeling was. Mijn hoofdpijn lijkt gelukkig wat afgenomen te zijn, maar het is nog niet helemaal weg. Ik weet alleen wel beter dan dat aan haar toe te geven.

"Eigen schuld." Luna neemt zelf nog een slok, maar de ergernis druipt van haar gezicht af. Het is in ieder geval wederzijds.

"Wat is er mis met de smoothies?" Day kijkt even lichtelijk verontrust naar zijn glas, en trekt dan een wenkbrauw naar me op. "En hoofdpijn?"

"Ze zijn gezond,” antwoordt mijn mentor meteen, waarna ze demonstratief haar glas leegdrinkt.

"Ze zijn vies,” kaats ik terug, en ik trek mijn neus op, voor ik me weer tot Day richt. "En het is niets," zeg ik over de hoofdpijn. Het is misschien beter als hij de details niet weet van de puinhoop die ik de afgelopen dagen hier geweest ben. Het is waarschijnlijk niet alleen maar de schuld van stomme beslissingen op het feest geweest dat ik me zo waardeloos voel, hoewel dat zeker een grote rol gespeeld heeft.

"Alleen maar koekjes is helaas niet genoeg." Day lacht hoofdschuddend, en werpt mijn zus dan een warme glimlach toe die ze nergens aan verdient heeft. "Ik vind ze wel lekker, hoor," zegt Day, waardoor er meteen een triomfantelijke glimlach op Luna’s gezicht verschijnt en ik niet anders kan dan nogmaals met mijn ogen rollen. "Het is een welkome afwisseling met alle heftige zoetigheid van het Capitoolvoedsel.” Zodra de woorden zijn mond verlaten hebben, werpt hij een vlugge blik op Celese, die opkijkt van haar kommetje aardbeienyoghurt. "- dat ook heel lekker is, natuurlijk, maar wel heftig als je het niet gewend bent," voegt hij er snel aan toe, maar Celese knikt meteen instemmend.

"Weet je, dat zeg ik nou ook altijd,” verzucht ze, wat haar een verbaasde blik van Day oplevert, die meteen maar instemmend knikt.. “Zoveel suiker! Zoete dingen zijn lekker, natuurlijk, maar wat meer balans kan geen kwaad."

"Jammer dat 'balans' ongeveer hetzelfde betekent als niet te eten'," mompel ik, terwijl ik een walgende blik werp op de bak salade die op tafel staat en in plaats daarvan nog een chocoladebroodje pak.

Luna werpt me een sceptische blik toe. "Jij hebt geen idee wat wel en niet eetbaar is."

"Dat is niet waar," snauw ik terug, maar ik weet meteen dat het verre van overtuigend overkomt, wat bevestigd wordt als Luna een wenkbrauw naar me optrekt.

"Noem een plant die je kunt eten," zegt ze uitdagend.

Ik staar haar even aan, maar hoe meer ik naar een antwoord probeer te zoeken, hoe meer verdwaald in mijn hoofd ik me voel. Waar ik een uurtje geleden nog een hoop wetenschappelijke namen kende, lukt het me nu überhaupt niet meer om me de naam van een plant te herinneren, laat staan de naam van een plant waarvan ik weet dat hij eetbaar is. Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen, als ik mijn blik over de tafel laat glijden, op zoek naar een aanknopingspunt. Het is al veel te lang stil. "Een... plant die in de koelkast ligt?” hoor ik mezelf uitkramen, op het moment dat mijn blik op Celese’s yoghurt valt. “Fruit?"

De verbaasde blik van Day zorgt ervoor dat ik het liefste door de grond zou zakken, alle verdiepingen naar beneden en het liefste nog een heel stuk verder. Ik ben de grootste idioot op aarde. Serieus, welke sukkel antwoord er nou ‘een plant uit de koelkast’ als er serieus gevraagd wordt om een eetbare plant te noemen? "Hebben jullie thuis een moestuin in de koelkast of weet je gewoon niets van planten?" Day grinnikt zacht, waardoor ik al helemaal even wil stoppen met bestaan, of huilen, of allebei.

Maar helaas doe ik allebei niet, en reageer in plaats daarvan verdedigend op de woorden van mijn bondgenoot. "Ik weet heel veel van planten! Veel planten zijn heel nuttig, maar ik weet niet zeker of je ze kan eten, of of dat gekke hallucinaties en mogelijk dood veroorzaakt." Ik haal mijn schouders op de onderdruk de neiging om iets of iemand te schoppen. "Ik werk in de boomgaarden in de oogsttijd, daar gaat het gewoon om het fruit. Fruit is eetbaar."

Luna’s ogen vernauwen zich, als ze snel verder vraagt, nu ik eindelijk een half-acceptabel antwoord uit heb weten te kramen. "Ieder deel van iedere vrucht?"

Ik sla mijn armen over elkaar en probeer een antwoord op haar vraag te verzinnen, maar hoewel het als een strikvraag klinkt, weet je zoiets met Luna nooit zeker. "J... Nee."

Het lukt Day niet helemaal om zijn lachen in te houden, en dat kan ik hem niet eens kwalijk nemen. Ik ben weer eens de grote grap. "Dus als we op jouw plantenkennis rekenen, moeten we hopen op een fruitboom in de Arena - of een koelkast," lacht hij, maar hoewel ik weet dat hij niet echt serieus is, steken zijn woorden.

"Ik weet welke planten zouden kunnen helpen tegen kneuzingen,” kaats ik snel terug, en hoewel ik ieder woord dat ik uitkraam meteen terug zou willen nemen, blijf ik maar praten. Alles wat ik vanmorgen heb proberen te bewijzen - dat ik veel meer ben dan een incapabele sukkel met wat nuttige medische kennis - ben ik gewoon zelf weer aan het ondermijnen. “Die gaan misschien van pas komen, als je het nog een keer tegen me op wil nemen." Ik schrik van de aanvallende felheid in mijn stem, waardoor het me eindelijk lukt om mijn kiezen op elkaar te klemmen en te stoppen met ratelen.


"Ik denk dat ik het niet eens nog een keer tegen je op hoef te nemen om die planten te kunnen gebruiken,” zegt Day, die met een zwakke glimlach een hand in zijn nek legt. "Misschien kunnen we straks naar het planten onderdeel? Dan kun jij wat nuttige planten laten zien en dan vertel ik in ruil wat ik weet over eetbare planten. Alleen als je dat wil, natuurlijk."

Maar voor ik zijn idee af kan wijzen, heeft Luna het woord al genomen om in mijn plaats de beslissing te nemen - alweer. "Dat lijkt me een goed idee."

Ik zwijg en negeer het feit dat zowel Luna als Day oogcontact met me zoekt, terwijl ik probeer me op mijn broodje te focussen en mijn brein voor even uit te schakelen. De spanning in mijn spieren, die steeds groter wordt, maakt me gek - ik wil gewoon even om me heen slaan, adrenaline voelen, in plaats van dit alles. Maar ik blijf zitten en neem nog een hap, ook al smaakt de chocola allang niet lekker meer.

Opnieuw krijg ik een tik tegen mijn voet, maar dit keer is het een heel stuk zachter - Day. "Vind je dat oké?” vraagt hij. “Als je iets anders wil doen, is dat ook prima." Hij tovert een schaapachtige glimlach op zijn gezicht terwijl zijn toon luchtiger wordt. "Ik hoop alleen dat je niet nog meer technieken hebt geleerd gisteren."

Ik haal diep adem voordat ik antwoord geef, in de hoop dat ik dan mijn stem stabiel kan houden, maar de woorden die uit mijn mond komen trillen nog steeds, ook al klinken ze zwaar en diep. Het voelt als een dreigement, arrogant en afstandelijk. "Nog veel meer, maar aangezien ik nog niet al mijn geheimen prijs wil geven, denk ik dat we het maar op de planten moeten houden."

De aarzeling valt van Days gezicht af te lezen, maar hij knikt naar me. "Ik denk dat mijn spieren dat ook een betere optie vinden na vanochtend."

Meteen voel ik Luna’s oordelende blik weer branden, maar deze keer staar ik gewoon terug. Ik heb het even gehad met haar en haar pogingen om al mijn beslissingen in het Capitool te controleren. Dit is nog altijd mijn leven, zelfs als het mijn laatste dagen zijn. Ik heb het recht om fouten te maken en keihard op mijn gezicht te gaan. Als dit het is, dan wil ik eindelijk eens klaar zijn met al die verwachtingen, en voor even écht egoïstisch zijn. Luna kan daar van alles over vinden, maar uiteindelijk bepaalt zij niet wie ik ben en wat ik doe, net zomin als ieder ander, behalve ikzelf. Ik kies voor egoïsme, voor fouten, voor echt nog even leven. Ik kies voor mij. "Ik ga wel eerst even..." Ik maak een vaag gebaar, want er is niets om naar te wijzen en ik ben niemand een verantwoording verschuldigd. "Zo terug." Voor ik nog een oordelende blik kan krijgen, sta ik op en loop naar mijn kamer. Pas als ik de deur met een klap dicht smijt en alle donkere gedachten meteen de aanval inzetten, begin ik te twijfelen of ik me hierdoor wel echt beter voel.

Reacties (3)

  • Incidium

    pff Day die trots de tekeningen laat zien is cute

    Luna, die duidelijk erg veel moeite moet doen om niet met haar ogen te rollen
    Luna en Chris zijn duidelijk een tweeling, dit is basically telepatisch:D
    Ik houd van hoe geirriteerd Chris is dat Luna hem behandeld als haar broer, je weet wel, hoe ze hem al de hele tijd behandeld? Maar nu is Day erbij dus dat is anders
    Noem een plant die je kunt eten
    waarom vindt Chris dit moeilijk? Weet hij niet van aardappels en appelbomen ??? Of is zijn enige hersencel op vakantie wegens Day haha.
    Chris' daadwerkelijke antwoord is... fantastisch. De koelkast wut? Ik ben dood, ik ben gestikt omdat ik zo hard moest lachen.
    Chris verdient een knuffel. Day? Luna? Allebei? Zelfs Celese mag misschien meedoen, als ze haar smoothies achterwge laat.

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Luna heeft probably een blik voor 'ik moet zoveel moeite doen om niet met mijn ogen te rollen nu' en Chris kent die erg goed omdat hij hem erg vaak krijgt
      Hij was er eerder ook al een beetje geërgerd door maar nu Day erbij is voelt hij zich helemaal voor schut gezet
      Als het hem zo direct gevraagd wordt terwijl hij er iet op voorbereid was, is zijn brein ineens leeg. Whoops

      2 weken geleden
  • Megaeraaa

    Day lacht hoofdschuddend, en werpt mijn zus dan een warme glimlach toe die ze nergens aan verdient heeft.
    Ons laten kiezen tussen Lunay en Dis/Chray. DAT IS GEMEEN!xD

    Luna is hier echt weer zo'n queen, maar wel zielig voor Chris, hij doet zo zijn best

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Luna is eigenlijk echt wel een bitch hier en het is begrijpelijk want ze probeert te helpen maar Chris maakt vrij duidelijk dat hij dat niet wil en ze blijft maar doorgaan

      2 weken geleden
    • Megaeraaa

      Ja nogal (volgens mij wil Luna gewoon Day voor haar alleen)

      2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Hm ze wil eigenlijk vooral dat Chris niet zo dom doet en gewoon luistert

      2 weken geleden
  • Duendes

    beleefdheidsnormen gaan hem zo ooit nog eens in de problemen brengen.


    Foreshadowing 10/10 Day is veel te vriendelijk en beleefd duhu

    Maar ohgosh Chris honey het is zo begrijpelijk wel, want gosh hij hecht zoveel waarde aan zelf zijn keuzes maken en nu zet Luna hem kinda voor schut en maakt ook nog keuzes voor hem en AAAHH het is oprecht heel sneu oef en Day maakt een grapje en had niet door hoe erg Chris al op zijn grens zat awh gosh arme Chris

    2 weken geleden
    • Samanthablaze

      Jep whoops
      En Chris is een puinhoop dus die is gewoon helemaal klaar en gaat er dan maar gewoon boos vandoor

      2 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen