Tom POV.

Ik kijk verbaasd wanneer Bill z'n moeder de woonkamer in komt gelopen. "Hoi Tom," begroet ze mij, iets wat mij nog meer verbaasd, want ze heeft mij nog nooit echt begroet. Ik was voor haar meestal meer een soort insect, maar ik heb verder ook nooit de kans gekregen om haar echt te leren kennen, juist door haar gedrag.

"Kan ik u wat te drinken aanbieden?" Vraag ik dan beleefd, want het is mijn taak niet om tegen haar uit te vallen, zeker omdat ik niet weet wat ze komt doen en als Bill haar binnen laat heeft ze nog niks gemeens gezegd.

"Een colaatje, als jullie dat hebben," zegt ze.

"Welk soort?" Vraag ik.

"Oh, sorry, zero," zegt ze en ik knik even waarna ik die pak en inschenk om het glas dan voor haar te zetten.

"Zal ik jullie verder even alleen laten?" Vraag ik.

"Nee, ik vind dat jij dit ook moet horen," zegt Bill z'n moeder en ik knik even waarna ik mij naast Bill zet.

"Mijn gedrag, het spijt me ten zeerste. Tom, ik besef inmiddels dat jij er niks aan kan doen wat er in het verleden tussen jouw moeder en mij gebeurt is," zegt ze.

"Mam, meen je dit deze keer?" Vraagt Bill onzeker en ik zie z'n moeder knikken.

"Ik wil een deel van jullie leven worden," zegt ze.

"Okay, maar dan wel op momenten dat mijn moeder er niet is, neem ik aan?" Vraag ik en Bill z'n moeder knikt en ik neem Bill z'n hand vast. Ik hoop voor hem dat z'n moeder dit meent, want ondanks dat mijn moeder de rol van moeder soms op zich heeft genomen op momenten dat Bill ouderlijke raad nodig heeft, z'n echte moeder is altijd door z'n hoofd blijven spoken.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Beter laat dan nooit
    Al is Tom moeder een betere moeder voor ze geweest voor beide

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen