Mark POV.

Een paar dagen later zijn we allemaal terug thuis en papa Tom en papa Bill hebben voor nu ook de zorg voor Leentje op zich genomen. Het is raar dat Thomas eigenlijk al papa is. Of hij het beseft of niet maakt daarin niet uit.

"Hey Mark, ik wou net bij Leentje gaan kijken," zegt Thomas en hij legt z'n arm om mij heen.

"Dan loop ik mee. Papa Tom heeft haar net een flesje gegeven, dus ik denk dat ze slaapt," zeg ik.

"Dan moeten we stil zijn, niet?" Vraagt Thomas en hij drukt een kus op mijn neus waarna ik hem volg. Ik kijk toe hoe Thomas naar Leentje kijkt om daarna met z'n hand over d'r buikje te strelen. "Wat is ze klein he?" Vraagt Thomas en ik knik even. Wanneer Leentje dan toch weer wakker wordt begint ze niet gelijk te huilen. Ze kijkt Thomas gewoon aan. Het kleine meisje dat gewoon in Thomas z'n buik heeft gezeten. Het blijft raar. Bij papa Bill voelt het raar, maar in dit gevoel voelt het raarder. "Voel jij ook zo'n sterke connectie met jouw broertjes en zusjes?" Vraagt Thomas.

"Connectie?" Vraag ik verward.

"Een band," zegt Thomas.

"Oh, ja, ik heb wel een goede band met ze allemaal," zeg ik, ook al zou het voor Thomas anders kunnen voelen. Ik heb nog nooit iets over de hersenen geleerd op school, maar als ik dat ooit wel doe zal ik extra goed opletten.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Hihi lief maar snap dat Mark verwarrend vind

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen