Tom POV.

Ik probeer niet in paniek te raken, wetend dat paniek zelden iets oplost. Ik blijf heen en weer lopen terwijl ik wacht totdat ik iets doorkrijg van waarom ze hier niet meer zitten.

Een hele tijd heeft het geduurd, maar dan komt Bill teruggelopen. "Waar was je nu!? Weet je hoe ongerust ik was!" Roep ik.

"S.Sorry," stottert Bill.

"Waar is Noah?" Vraag ik in paniek.

"Hij is ook opgenomen," zegt Bill zachtjes waarna ik met mijn handen in het haar op een stoel ga zitten.

"Zo snel? Ineens?" Vraag ik en Bill komt naast mij zitten.

"Ja, hij werd ineens zo beroerd en niet in de zin wat normaal is bij zieke kinderen," zegt Bill zachtjes en ik knuffel hem.

"Het komt wel goed, toch? Het komt toch wel goed?" Vraag ik bezorgd.

"Ik hoop het. Het is niet leuk om je kinderen weer in het ziekenhuis te moeten zien," zegt Bill zachtjes en ik knik even. Het is zeker niet leuk. Ook elke keer weer opnieuw die stress, de kinderen thuis die gerustgesteld moeten worden.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Het is niet anders
    Ze zijn gelukkig al in ziekenhuis
    Nu wachten tot beter nieuws

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen