Tom POV.

De rest van de dag bestaat uit wachten, wachten en nog eens wachten. "Meneer Kaulitz?" Wordt er ineens gevraagd en gelijk staan Bill en ik op.

"De kinderen zijn inmiddels stabiel, we hopen dat de situatie zich zo doorgaat, dan kunnen ze aan het eind van de week naar huis," zegt de dokter.

"En in het ergste scenario?" Vraagt Bill onzeker.

"Dan krijgen ze complicaties met mogelijk de dood als gevolg, maar er zijn geen aanwijzingen dat, dat zou gebeuren," zegt de dokter.

"Okay," zeggen Bill en ik gelijk waarna ik Bill z'n hand in die van mij neem.

"Wel raad ik jullie aan wat rust te pakken en morgen terug te komen. De kinderen zullen ook niet wakker zijn voor de morgen," zegt de dokter waarna Bill en ik knikken en ook al willen we het misschien niet, we lopen toch naar de uitgang.

"We gaan morgenochtend wel gelijk naar hier he?" Vraagt Bill.

"Zeker weten," zeg ik. Hij moet toch weten dat ik het liefst vannacht terug was gegaan.



Eenmaal thuis zitten Tao en Wilco uitgeput op de bank. "Sorry dat we jullie dit aandoen," zegt Bill.

"Het is okay. We snappen jullie andere zorgen," zegt Tao en ik knik even.

"Gaan jullie maar slapen, dan checken wij nog wel even bij de kinderen en gaan wij ook slapen," zegt Bill, ook al weet ik niet of ik echt in slaap ga kunnen komen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Die gaan hazenslaapjes hebben
    En de telefoon in de gaten houden
    Hoop dat ze geen complicaties krijgen

    1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen