Tom POV.

De volgende dag voel ik mij nog altijd ellendig, maar ik ben allang blij dat Gerdine een beetje afleiding geeft en dat Bill er voor mij is, is ook meegenomen. Wanneer er op de deur wordt geklopt loop ik erheen om de deur te open. "Myrthe? Wat doe je hier? Ik wil jou nog altijd liever niet zien," zeg ik.

"Tom, ik wil contact met je houden. Ik wil er alles aan doen om onze vriendschap weer te herstellen. We kennen elkaar al sinds de kleuterschool," zegt Myrthe.

"Dan had je eerlijk moeten zijn," zeg ik en ik bijt in mijn lip.

"Het spijt me toch. Mijn ouders zeiden dat dit het beste was. Zelf had ik het wel met jou willen bespreken. Ik was vijftien en geloofde mijn ouders. Nu weet ik beter, maar het is gewoon te laat," zegt Myrthe.

"Bij welk adoptiebureau heb je het geregeld?" Vraag ik waarna Myrthe er een folder bij pakt.

"Deze was het," zegt ze en ik kijk de folder even door. "Maar als je ze belt, ze laten echt niks los," zegt Myrthe.

"Dus er is echt niks wat ik kan doen om het terug te draaien?" Vraag ik, maar Myrthe schudt d'r hoofd.

"Het spijt me echt Tom. Ik hoop dat je mij ooit kan vergeven," zegt ze waarna ze wegloopt en het erge is dat ik haar nog geloof ook, maar vergeven is het andere uiterste. Dat ga ik niet kunnen voordat er alsnog een oplossing komt.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Vergeven kost tijd
    En dat maakt de oude wond niet beter
    Gelukkig heeft Tom zijn vriendje en dochtertje

    1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen