Foto bij 2

Ik zit hier op de vloer van het appartement, met mijn mobiel naast mij op de grond. Verderop hangt de deur aan zijn scharnieren en liggen er splinters hout op de vloer. Ik zit in kleermakerszit met mijn arm op mijn schoot, emotieloos te kijken naar de hoeveelheid bloed wat eruit stroomt. Terwijl er 2 broeders binnenlopen, samen met de politie die meteen op mij afkomen. Ik voel hoe ze mijn arm pakken, mijn aandacht proberen te krijgen. Ik zie koffers open gaan, de politie rond lopen.
Mijn hoofd begint steeds meer te tollen, mijn oren beginnen harder te suizen.

'Mijn benen tintelen, wacht voel ik ze wel? Ik voel mij niet goed, ik denk dat ik.....'

"Ze zakt weg, snel pak...." De stem die ik hoor sterft weg en binnen een seconde wordt alles om mij heen zwart. Gewoon zwart, geen herrie, geen pijn en geen gevoelens.



"O lieverd, je hebt ons zo laten schrikken." Ik knipper langzaam mijn ogen open, als ik ze bijna open heb en ik mijn moeder lijk te zien, vallen ze weer dicht. Dit herhaalt zich een paar keer, voor ik er weer controle over heb en ze goed kan openen en mijn moeder en vader zie staan.
"Hey," ik zie ze lachen en mijn vader pakt glimlachend mijn hand en drukt er een kus op. "Alsof er niks aan de hand is, zegt ze 'hey', dat is mijn meisje."
Ik kijk om mij heen en zie dat ik blijkbaar in het ziekenhuis lig, aan mijn linkerhand waar mijn vader staat zit een infuus. Aan mijn rechterarm een groot verband aan de bovenkant van mijn onderarm, 'o ja, shit'.

"We schrokken zo toen we bericht kregen van de politie dat er bij je was ingebroken en je was aangevallen. Je hebt veel bloed verloren lieverd, maar gelukkig ben je verder helemaal oké. Je komt hier volgens de artsen zo weer boven op, je hebt alleen een beetje rust nodig."
Ik knik, pers een glimlach op mijn lippen, terwijl mijn hoofd de beelden weer naar voren haalt. De grote mannen zie ik voor mij, het mes dat ik mijn arm wordt gezet en de pijn aan mijn hoofd van de klap op de tafel. De pijn aan mijn arm nog niet genoemd te hebben....

"Ah, goede avond. Ik zie dat ze wakker is, heel goed." Ik kijk naar een dokter die binnen komt lopen, met een klembord in zijn hand en een vriendelijke glimlach om zijn lippen. "Je hebt je ouders goed laten schrikken Eloise, ik denk dat ik voor iedereen spreek dat we blij zijn dat je het alarmnummer hebt kunnen bellen."

'Heb ik dat? Geen idee dok.... maar schouderklopje voor mijzelf dan. Vertel nou maar hoe erg de schade is, als ik dat überhaupt wil weten.'

"Goed, Eloise." Ik richt mijn aandacht op de dokter, mijn gedachtes proberend onder controle te houden. "Ik ben je dokter vanavond, Rick. Ik ga je alles vertellen over wat je hebt opgelopen en over het verwachte beleid wat volgt. Begrijp je mij?"
Ik bedank mijn moeder met een liefdevolle blik als ze direct aan de dokter duidelijk maakt dat ik niet achterlijk ben, "ze werkt hier. Wel aan de andere kant van het ziekenhuis, maar ze werkt hier, dus ze snapt erg goed waar je het over hebt." Mijn moeder heeft een hekel als mensen neerbuigend of kleinerend praten, dus ook als je mij behandeld als een klein kind. Ik mag jonger lijken dan ik daadwerkelijk ben, soms wat te veel door het leven te fladderen, maar dat neemt niet weg dat er niks mis met mijn hersens is.

'Of ik nu net nock-out ben gegaan of niet.....'

De dokter schraapt zijn keel en knikt, "sorry. Ik herkende je niet, maar ik werk hier dan nog maar net. Maar dat scheelt weer een hoop uitleg dan. Je hebt een lichte hersenschudding, door dat je een klap op je hoofd hebt opgelopen. Rond je nek zitten blauwe plekken, het is niet gekneusd, gelukkig. Dan je arm, dit is minder goed nieuws. Je hebt aan je arm ongeveer 25 hechtingen zitten, misschien wat meer. Ze hebben je daar lelijk te pakken gehad, de wonden waren te diep om ze te plakken en we hebben de wonden afzonderlijk moeten hechten."
Ik geef hem een glimlach, niet goed wetende wat ik hier precies op moet zeggen. Mijn ouders lijken geschokt door het nieuws, ze hadden ze blijkbaar niet verteld wat ik allemaal mankeerde, voor ze hier binnenkwamen. Lekker dan.
"Het enige waar je rekening mee moet houden, omdat we niet- oplosbaar hechtingsmateriaal hebben gebruikt, is dat er waarschijnlijk meer littekenweefsel zal ontstaan. We waren bang dat oplosbare te snel zou oplossen en je dan opnieuw gehecht zou moeten worden, vandaar de keuze."
Mijn moeder is verward en ik zie aan haar dat de woorden van de dokter vragen bij haar oproepen, maar ze vraagt precies de vraag, waarvoor ik bang ben voor het antwoord.

"Waarom is dit minder goed nieuws? Haar wonden zitten dicht, wat is dan het probleem dokter?" Rick maakt zijn lippen nat met zijn tong en antwoord voorzichtig, terwijl hij mijn reactie polst.
"Er zijn letters in Eloise haar arm gesneden, ze zal een littekencorrectie moeten laten doen, om dit waarschijnlijk maar een beetje weg te kunnen laten werken." Ik heb het gevoel alsof ik kan overgeven nu, want ik was zo bang, dat dit het resultaat zou zijn. Naja bang, ik wist dat dit het resultaat zou zijn. Net zo als dat de mannen die het mij gegeven hebben, precies wisten wat het resultaat zou zijn.
Mijn vader klinkt woedend, als hij vraagt wat er in mijn arm is gezet. Maar ik ben de arts voor, ik moet dit zelf zeggen. "De H en de S, of niet?" Nog even voor de zekerheid kijk ik naar de dokter, die knikt.
"Er wachten ook 2 agenten in de hal, die zouden je er graag over willen spreken. Onder andere hoe dit is gebeurd en of je weet wat H.S. betekend, ze willen graag helpen. Maar ben je hier aan toe of nog niet?" Ik knik, ja hoor, dit kan er ook wel bij.
"Goed, wat ik nog wil zeggen is dat je een infuus hebt voor vocht en voor pijnmedicatie. Ik wil je vannacht hier houden en morgen, na wat onderzoeken, mag je waarschijnlijk weer naar huis. Nog vragen?" Ik schud mijn hoofd, het is duidelijk. "Oké, dan ga ik. De politie zal ik vertellen dat ze binnen mogen komen, de zusters zijn op de hoogte en komen straks. Ik wens je een goed herstel Eloise, goede avond."

Mijn ouders zijn nog bezig om over de schok heen te komen, van alle informatie die ze binnen hebben gekregen. Maar ik heb geen idee wat ik de politie ga vertellen, moet ik ze de waarheid vertellen? Mijn ouders zullen flippen en verbieden nog maar te denken aan het huis, ik weet zelf nog niet eens wat ik er van denk.
Durf ik tegen die Harry Styles in te gaan?
Maar ik heb geen tijd om een keuze te maken, want er komen 2 politieagenten binnen.
"Goede avond, sorry dat wij ook nog moeten storen, je zult wel moe zijn. Maar voor ons onderzoek is het belangrijk dat we je even te spreken krijgen." Ik knik, "natuurlijk."
"We hebben geconstateerd dat er geen rede lijkt op inbraak, klopt dat?" Ik knik opnieuw, voor ik antwoord geef. "Dat klopt, ik deed de deur zelf open, ze belde aan."
1 van de agenten schrijft dit op en de ander gaat door met het stellen van de vragen. Het zijn voornamelijk procedure vragen, maar uiteindelijk komen we bij de lastige vragen.
"Aan je verwondingen is te zien dat je een hersenschudding hebt, er is in je arm gesneden en je hebt blauwe plekken om je hals en keel. Kun je uitleggen hoe dit precies gebeurd is?"
Ik zie mijn ouders gepijnigd kijken, terwijl ik mijn verhaal doe, over wat er gebeurd is. De agent noteert alles wat ik vertel, maar als dan eindelijk de gevreesde vraag komt, ontken ik, haast zonder er bij na te denken.
"Heb je enig idee waarom dit gebeurd is en wat H. S. betekend?"
"Nee totaal niet, ik heb geen idee waarom dit gebeurd is. Jullie vertelde dat ze niks hebben mee genomen en dat er niks vernield is, ik denk dat ze misschien wel onder invloed waren van iets. Misschien hadden ze geen idee wat ze deden, of hadden ze de verkeerde. Ik heb geen idee."
Het valt stil, blijkbaar is het niet het antwoord waar ze op gehoopt hadden. Maar ik ben blij, als ze het uiteindelijk afronden en ze vertrekken. Nog wel duidelijk aangevend, als ik mij was belangenrijks herinner dat ik dan vooral moet bellen.

Nadat de Nadia, 1 van de verpleegsters op de afdeling is langs geweest, nemen mijn ouders afscheid. "Lieverd, voor we gaan, ik heb een vraag." Ik kijk naar mijn vader, die over mijn wang streelt. "Als eerste, we zijn zo trots op je, dat weet je he?" Ik knik met een glimlach naar hem, terwijl hij verder praat. "Maar we maken ons een beetje zorgen, waarom staat nog steeds je moeder als eerste contactpersoon in je telefoon bij nood? Gaat alles goed tussen jouw en Florian?" Ik pers mijn lippen op elkaar, weet ik zelf wel het antwoord op die vraag?
"Ik vind dat wij nu niet op het beste punt van onze relatie staan papa, ik heb het gevoel dat hij mij terug houdt." Mijn vader knikt, genoegen nemend met het antwoord en buigt zich voorover en drukt een kus op mijn voorhoofd. "Het is goed lieverd, bedankt dat je het ons verteld. Als er iets is, al is het midden in de nacht, bel gerust." Als mijn ouders weg zijn en ik helemaal alleen lig, barst ik in tranen uit en vloek, ik ben kwaad, moe, ik heb pijn en ik ben bang. Vele vragen spoken door mijn hoofd, maar ik kan het niet meer op een rijtje krijgen en uiteindelijk sluit ik mijn ogen en probeer ik te slapen. Maar werken in een ziekenhuis is heel wat anders dan opeens zelf in een bed liggen. Het lijkt uren te duren voor ik een beetje kan ontspannen, echt, ze moesten eens investeren in de bedden! Nu snap ik pas goed, hoe de patiënten zich voelen als ze dagen op zo'n bed moeten liggen. Dan uiteindelijk als ik mijzelf goed neer gelegd heb, accepteer ik dat ik eindelijk wel glij.

Ik sper mijn ogen open en kijk verschrikt op, recht in het gezicht van een jongen die over mij heen gebogen staat. Hierdoor schrik ik nog meer en duw mijzelf omhoog in de kussens, wat een domme zet is... want hierdoor begint mijn arm ontzettend te branden en mijn hoofd te kloppen.

'What the fuck?'

Het feit dat hij niks zegt, maakt mij ontzettend onzeker en ik bestudeer hem nog beter. Is hij ook een verpleger hier? Arts? Waarom herken ik niemand hier? Ik werk hier verdomme!
Ik zie dat hij wel een witte broek draagt en een jasje, maar verder draagt hij geen pieper. Ik zie geen pennen in zijn zak, geen notitieboekje. Niks waarop lijkt dat hij aan het werk is.
Mijn ogen schieten opnieuw naar zijn gezicht, bruine lokken vallen over zijn voorhoofd en zijn wenkbrauwen staan gefronst. Onder zijn lange wimpers, gaan 2 smaragd groene ogen schuil. Zijn volle lippen staan iets uit elkaar, om zijn lippen heen zijn stoppels zichtbaar. Hij ziet blijkbaar dat ik hem bekijk, want zijn uitdrukking op zijn gezicht gaat van donker en onderzoekend naar uitdagend en nieuwsgierig.

'Kill me now...'

Maar dan begint hij te praten, zijn stem is laag, rustig met een klein rauw randje en een duidelijk accent. "Goede nacht Eloise, prettig kennis met je te maken." Hij buigt iets meer naar mij toe, hij zet zijn hand achter mijn hoofd op de rand van het bed, waardoor zijn bovenlichaam breder wordt.
"Ik kwam even bij je checken, hoe je eruit ziet, of ze hun werk goed gedaan hebben." Fluistert de stem zacht, angstaanjagend beheerst.

'Oké nu. Kill me now , please. Als ik niet dood ga door die blik, is het wel omdat mijn hart stopt met kloppen als hij zo door gaat met praten.'

"Wi-wie ben je?" Weet ik uiteindelijk uit mijzelf te krijgen, want ik wil niet weten, of ik het wel wil weten. "Een verpleegster, wat zou ik hier anders moeten?" Hij grijnst terwijl hij zich van het bed afzet en omloopt en aan mijn rechterkant gaat staan, "hoe voel je je? Ik heb gehoord wat er gebeurd is, het lijkt mij een verschrikkelijke situatie." Ik ben verbaast, ik kijk hoe hij de infuuspomp checkt en hoe zijn vingers over de knopjes gaan. Ik geef geen antwoord, blijf hem nauwlettend volgen met mijn ogen. "Mmm geen prater zo te zien, maar ik wel." Hij draait zich om, zodat hij weer naar mij toestaat. Hij pakt mijn arm en zijn ogen bekijken het verband erom heen. "Wat nu als het een bedreiging was? Was je dan onder de indruk?" Ik trek mijn arm uit zijn handen en druk in een snelle beweging om de noodknop, hem kwaad aankijkend. Ik heb geen idee wie hij is, maar ik voel mij totaal niet op mijn gemak. Hij kan niet zomaar het ziekenhuis in zijn gelopen, want 's nachts is er 1 ingang voor personeel en anders de eerste hulp ingang, daar zit altijd iemand.
Als mijn vingers de knop verlaten maakt hij een 'tut-tut' geluid met zijn tong en schud langzaam zijn hoofd. "Antwoord mijn vraag Eloise, nu." Ik kijk hem boos aan en neem diepe teug adem voor ik antwoord geef, "als ik daadwerkelijk bedreigd ben, zou ik willen zeggen." Ik neem even pauze, mijn blik valt even op mijn arm, hierdoor rollen de woorden eruit, voor ik ze kan overdenken of terug trekken. "Ik zou zeggen- he can fuck himself!"
Op de volle rode lippen van de man verschijnt een grijns, mijn hand vliegt opnieuw naar de noodknop als hij dichterbij komt. "guess what Honey?" Fluistert de angstaanjagende kalme stem tegen mij, terwijl hij langzaam met zijn vingers over mijn wang strijkt. Bang en totaal versteend van schok kijk ik naar hem, terwijl zijn vingers weg glijden van mijn wang en ze zich vast sluiten om mijn nek.

"You're a dead girl now."

Reacties (1)

  • LeLouisx3

    Mijn ogen schieten opnieuw naar zijn gezicht, bruine lokken vallen over zijn voorhoofd en zijn wenkbrauwen staan gefronst.
    Ik gil eventjes!

    Hoe eng is deze Harry?! Ik overleef dit verhaal niet

    6 dagen geleden
    • bels

      Aaaahhh ik weet het!!! Niet te doen! *of mag ik dat niet zeggen? omdat ik het schrijf?*

      6 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen