"Dus... naar de planten dan maar?" zegt Day, met een scheve glimlach, als we even later de trainingszaal weer in stappen.

"Ik denk het.” Ik ga hem voor naar de lange tafel die bij dat onderdeel hoort, waarop talloze planten uitgestald liggen. Het zijn voornamelijk veel verschillende soorten wilde vruchten en besjes, waarbij ik van een groot gedeelte niet meer helemaal zeker weet welke nou welke is, maar ook een hoop soorten onkruid, granen en takjes van bomen. Meteen ga ik aan de tafel zitten en laat mijn blik over de verschillende soorten planten glijden, op zoek naar iets eetbaars waar ik Day wat over zou kunnen vertellen.

Mijn bondgenoot staart met een verwarde frons naar de vele planten, terwijl hij zich naast me op de bank laat zakken. "Oké, ik heb dit misschien onderschat,” zegt hij met een schaapachtige lach, terwijl hij aarzelend een takje met rode besjes oppakt, waarvan ik denk dat het lijsterbessen zijn. Echt met zekerheid durf ik dat echter niet te zeggen, en dus hou ik mijn mond - deels omdat ik hier juist gekomen ben om te bewijzen dat ik best wel iets van planten weet en dus niet meteen een fout wil maken, deels omdat het heel erg verkeerd uit zou kunnen pakken als de bessen niet eetbaar blijken te zijn - en ga op zoek naar een andere plant.

"Het valt echt wel mee.” Ik kan een triomfantelijke glimlach niet onderdrukken, als mijn oog valt op een plant die ik vaak genoeg aan de kant van de weg heb zien staan in District 11: lange stelen vol dunne, groene bladeren, kleine, roze bloemetjes aan de top en een dikke, bruine wortel. Ik heb niet de beste herinneringen aan deze plant - voornamelijk de zeurderige lessen van mijn vader over de medische toepassingen ervan, en die ene keer dat Luna de wortels ervan gekookt had voor ons gezin en een paar patiënten, om te bewijzen dat het inderdaad niet alleen maar stom, vies onkruid is, maar stom, vies, gezond onkruid dat kan helpen tegen nierproblemen en hartkwalen. Ik pak een stengel van de plant op en laat hem aan Day zien. “Als er dit soort dingen in de arena staan, komt het wel goed,” zeg ik. "Dit is liatris punctata. Je kunt de wortels eten." De wetenschappelijke naam voelt vertrouwd op mijn lippen, maar als ik Days verwarde blik zie, besef ik me dat dat niet voor de overgrote meerderheid van Panems bevolking, waaronder Day, geldt. In tegenstelling tot mijn gezin en mijn klas op school, is voor de meeste mensen Latijn niet meer dan een dode taal - een hoop woorden zonder waardevolle betekenis.

"Een wattes?" Day steekt aarzelend zijn hand uit en raakt met zijn vingertoppen een van de kleine bloemetjes aan, alvorens te wijzen op een stapeltje soortgelijke planten, die een stukje verderop op de tafel liggen. "Zijn die dan ook eetbaar of is het op goed geluk?" vraagt hij met een onzekere frons, die ik hem niet echt kwalijk kan nemen. Normaal gesproken maakt het allemaal niet zoveel uit welke bloem welke is - het is gewoon iets wat de wereld kleur geeft - maar dit zijn de Spelen. Mijn oordeel over wat wel of niet eetbaar is en zijn oordeel over of ik hem wel of niet probeer te vergiftigen, kunnen een kwestie van leven of dood worden. Iets eten waarvan ik niet volledig zeker ben of het giftig is of niet, vertrouwend op het woord van iemand anders, zou ik niet echt aandurven.

"Liatris punctata, herhaal ik. “Gestippelde..." In mijn hoofd zoek ik de juiste vertaling van liatris, maar zo simpel als het was om me de wetenschappelijke naam van de bloem te herinneren, zo moeilijk lijkt het om de woorden om te zetten naar een taal die we allebei begrijpen. "... bloem dinges. Of slangenwortel, denk ik." Ik haal mijn schouders op. De naam is niet hetgene dat er echt toe doet. "Er zijn best veel andere soorten liatris, en zover ik weet is van het grootste deel de wortel eetbaar.” Helaas is lekker anders: Luna kan best aardig koken, maar de wortels smaakten naar plant en naar gezond - als iets dat thuishoort in die vieze smoothies van haar. Alsof er niet genoeg groenten in de koelkast te vinden zijn, en de wereld dus maar besloot om nog wat onkruid aan die lijst toe te voegen. “In ieder geval gekookt, maar hiervan kun je de jonge stukken ook rauw eten."

"Slangenwortel?" herhaalt Day. Hij trekt zijn wenkbrauwen op en raakt met een bedenkelijke frons de onderkant van de plant aan. "En dan is de wortel eetbaar?" Hij grijnst naar me en schudt zijn hoofd. "Ik weet in elk geval zeker dat je me niet stiekem probeert te vergiftigen, want dan had je wel minder twijfelachtige naam kunnen verzinnen,” zegt hij. Dan laat hij de wortel weer los en wijst op de andere stengels, met donkerdere roze, paarse en witte bloemblaadjes. "Maakt de kleur van de bloemetjes niet uit?"

Ik volg zijn blik naar de andere plantjes, die grotendeels hetzelfde lijken, maar niet helemaal tot dezelfde plantensoort behoren. Erg veel verschillen de soorten niet van elkaar - afgezien van de kleuren van de bloemen en wat kleine verschillen in de vorm van de plant, zijn de planten naar mijn weten in zowel uiterlijk als werking gelijk. "Alleen als je iemand in een specifieke kleur wilt vergiftigen, denk ik." Ik kijk even naar de liefelijke bloemetjes, die er zo onschuldig uitzien, maar waarvan ik me meen te herinneren dat ze stoffen bevatten die iemand op de lange termijn heel erg ziek zouden kunnen maken, zei het in een hele lage dosis. "Volgens mij zitten er stoffen in de bloemen die ernstige ziektes kunnen veroorzaken. Maar de meeste tributen zouden niet lang genoeg leven om daar de effecten van te ervaren, waarschijnlijk." Het zou een kwestie zijn van jarenlang deze bloemetjes eten, om er echt negatieve effecten van te ondervinden, maar toch zou ik het risico niet willen lopen. Het is niet echt iets waar je mee te maken wilt krijgen, als extra wreed bijgevolg van het overleven van de Spelen.

Even kijkt Day me verbaasd aan, maar dan knikt hij snel. "Oké, dus wortel eetbaar, bloemetjes zeker weten niet." Hij haalt een hand door zijn haren en grijnst. “Is het ook lekker, of is eetbaar het beste wat we ervan kunnen maken?”

Meteen betrekt mijn gezicht. Het is alsof ik mijn herinneringen kan proeven, en ze smaken helaas niet naar het buffet van eergisteren, maar naar de smoothie van de volgende dag. "Het smaakt naar wortel. Je kunt ze het beste koken, dan is het niet verschrikkelijk." Ik frons en zucht dan toegeeflijk. "Het is wel gezond. Goed voor je nieren enzo, en vermaalde wortels van deze plant kunnen tegen slangenbeten helpen. Ik denk dat de bijnaam daar vandaan komt." Mijn hoofd verdwijnt naar de slaapzaal van onze kliniek, waar een jongere Chris met heel veel tegenzin met de drab van vermaalde wortels in zijn handen zit, en met nog veel meer tegenzin zijn vader vertelt wat hij weet over de werking van de plant. Geen woord wat hij zegt is goed genoeg, al probeert hij nog zo te zijn wat anderen willen dat hij is. En zelfs nu alles anders is, en ik echt niet meer het kind ben dat aan die verwachtingen wil voldoen, betrap ik mezelf erop dat ik de kennis uitspreek alsof ik overhoord word, en dat ik mijn vaders blik kan voelen branden met ieder woord.

“Laten we hopen dat dit geen voorteken is van wat ons in de arena te wachten staat. Mary had gezegd dat het soort planten een voorproefje kan zijn van wat er in de arena te vinden is, maar ik heb toch liever geen slangen.” Day trekt zijn neus op en schudt zijn hoofd. "Zijn er ook planten waarbij het makkelijker te zien is of het eetbaar is?" Hij laat zijn blik over de tafel glijden, en pakt dan een tros met inktzwarte besjes op, ter grote van kersen.

Het is alsof mijn hart een paar slagen overslaat als ik de plant in zijn handen herken, en in een reflex schiet mijn hand uit om de bessen weg te slaan. "Niet die.” Mijn stem hapert en klinkt hees, maar is veel harder dan strikt noodzakelijk was. “Laat los. Nu."

Onmiddellijk laat mijn bondgenoot de plant vallen, waardoor de zwarte besjes op de grond kapot vallen, en het donkere sap eruit druipt als bloed. "Wa- die is dus niet eetbaar, denk ik?" Day kijkt verward op, maar zijn gezicht is wit weggetrokken en hij trilt.

"Atropa Belladonna - wolfskers,” mompel ik. Ik leg mijn handen op mijn knieën in een poging het trillen te stoppen, maar het lijkt alleen maar erger te worden. “Ze zijn zoet, maar heel erg giftig. Je gaat waarschijnlijk niet dood als je er maar één zou eten, maar het maakt bijna al je organen kapot en zorgt voor hallucinaties. Als je er wel meer zou eten, zou je uiteindelijk door hartkloppingen of ademhalingsproblemen in een coma kunnen raken en sterven." Opnieuw is het alsof ik op de slaapzaal ben, maar dit keer sta ik aan het bed van een tiener, hoogstens een jaar ouder dan ik toen was. De jongen had om zich heen gestaard alsof de wereld in brand stond, ijlend van de koorts, en hoewel zijn lippen bewogen hadden, was het geluid dat zijn keel verliet allang niet meer menselijk geweest. Het was een wanhopig gekrijs, tussen het naar adem happen door, totdat hij voor de zoveelste keer die dag over begon te geven en het gekrijs verstomd werd door het nog oorverdovende geluid van iemand die stikt in zijn eigen braaksel. Ik kan zijn wanhopige blik nog voor me zien, van een kind dat nog zoveel had om voor te vechten. Ik kan me zijn ogen nog herinneren, nietsziend naar het plafond starend, en hoewel ik nog heel goed weet dat ze goudbruin waren, als de ondergaande zon op de eindeloze akkers van ons district, kan ik ze alleen nog maar zien als een stille storm van grijs en groen.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    O nee, daar zijn Luna en haar gezonde brouwsels weer!

    De jongen had om zich heen gestaard alsof de wereld in brand stond, ijlend van de koorts, en hoewel zijn lippen bewogen hadden, was het geluid dat zijn keel verliet allang niet meer menselijk geweest. Het was een wanhopig gekrijs, tussen het naar adem happen door, totdat hij voor de zoveelste keer die dag over begon te geven en het gekrijs verstomd werd door het nog oorverdovende geluid van iemand die stikt in zijn eigen braaksel. Ik kan zijn wanhopige blik nog voor me zien, van een kind dat nog zoveel had om voor te vechten. Ik kan me zijn ogen nog herinneren, nietsziend naar het plafond starend, en hoewel ik nog heel goed weet dat ze goudbruin waren, als de ondergaande zon op de eindeloze akkers van ons district, kan ik ze alleen nog maar zien als een stille storm van grijs en groen.
    Ik word een beetje misselijk...
    Maar mooi gezegd!

    Dit hoofdstuk is een geneeskunde les op zichxD

    6 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Chris is gewoon een aansteller
      Oeps, het is een beetje grafisch
      Ik zou er niet teveel kennis uit halen want ik weet niet helemaal zeker weet ik doe

      6 dagen geleden
  • Incidium

    In tegenstelling tot mijn gezin en mijn klas op school, is voor de meeste mensen Latijn niet meer dan een dode taal - een hoop woorden zonder waardevolle betekenis.
    Chris is zo'n nerd ik geniet.
    Alleen als je iemand in een specifieke kleur wilt vergiftigen
    Dit is prachtig extra en ik houd ervan.
    Chris reageert zo heftig op Day die giftige bessen pakt. Dude vertrouw een beetje op Days gezonde verstand, je hebt al genoeg stress atm. Oh shit Chris heeft iemand eraan dood zien gaan? Shit arme jongen. Hij steekt zelfs Day aan met zn zorgen rip.
    Alleen jij maakt van een saaie discussie over liatris punctata een boeiend hoofdstuk waarin ook daadwerkelijk iets gebeurt:D

    6 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Chris voelt zich veel te goed over het feit dat hij behoorlijk prima Latijn kan
      De bessen zijn war flashbacks, oeps. En ze kunnen ook al best wat schade aanrichten als je ze alleen maar aanraakt, dus ze moeten gewoon zo snel mogelijk weg uit hun buurt
      Ilse kan dat vast ook wel - als ze hier ooit komt

      6 dagen geleden
  • Duendes

    Ohmygosh het beeld van mini Chris in de kliniek is echt kinda heel sad awh hij deed zo zijn best en het is nooit genoeg gosh logisch dat hij het niet meer dan oef

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Het is ook iets waarbij half werk niet werkt, dus het is logisch dat het goed moest zijn maar yeah dit is teveel druk op een kind van like 11

      1 week geleden
    • Duendes

      Ja nogal gosh awh arm kind

      6 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen