"Ik- dat is- wat?" Day kijkt me met grote ogen aan, en hoewel alle kleur uit zijn gezicht getrokken is, is er leven zichtbaar in zijn ogen, als donderwolken. Het is genoeg om me terug te trekken naar het hier en nu. "Dat had ik niet verwacht," mompelt hij, duidelijk van zijn stuk gebracht. "Bedankt voor de waarschuwing. Is eh... aanraken ook al een probleem, of zijn de dodelijke effecten vooral van het eten?" Hij tovert een ongemakkelijke glimlach op zijn gezicht, maar hoewel dat bepaald geen weerspiegeling lijkt van hoe hij zich lijkt te voelen, straalt zijn blik een warme, oprechte dankbaarheid uit.

Ik steek mijn hand uit naar de zijne, pak hem vast en bekijk de plekken waar hij de besjes heeft aangeraakt. Op een paar rode plekjes na, lijkt de schade gelukkig mee te vallen. "De bladeren kunnen je huid irriteren," zeg ik, en ik laat hem weer los. "Maar daar ga je gelukkig niet dood aan. Het eten is het echte probleem." Talloze mensen in ons district hebben honger, of zoeken simpelweg een uitweg. Op een ontzettend wrede manier, bieden de besjes in beide gevallen een uitkomst. De jongen was niet de enige die ik heb gezien. Het was alleen de ergste.

"En dat terwijl het zulke onschuldige besjes leken..." mompelt Day, en hij wrijft over zijn hand. "Ik ben niet zo dol op planten, denk ik. In District 7 is dit een stuk makkelijker."

"Kun je daar wel gewoon alles eten, dan?" Ik trek een wenkbrauw naar hem op. Het klinkt te mooi om waar te zijn. Hoeveel honger de mensen hij ons thuis ook hebben, het gebeurt heel zelden dat mensen zich echt uit wanhoop op de wilde planten storten. Er is teveel dat giftig is. Op de meest wanhopige zielen na, weet iedereen wel beter dan zomaar een plant te eten.

Day grinnikt zachtjes. "Niet alles, maar verrassend veel en je hebt er erg weinig voor nodig. En het lijkt allemaal niet zo verraderlijk veel op elkaar."

"Oké, dus... welke gekke planten uit het hoge noorden zijn er te eten?" Ik laat mijn blik over de tafel glijden, op zoek naar iets dat eruit ziet alsof het uit de koude streken van Days district komt, maar het enige wat in dat beeld past zijn takjes die eruit zien alsof ze thuishoren aan een kerstboom, of op het etiket van een hoestdrankje.

"De makkelijkste optie is geen plant, maar een boom." Day grijnst en pakt het takje waar ik mijn blik op gericht had van de tafel, en houdt het omhoog. "Van de naaldbomen is er maar eentje die echt giftig is, en die is makkelijk te herkennen aan de rode besjes. De rest is prima te eten."

Ik pak het takje van hem aan, en laat het bruine stokje met de groene naalden door mijn vingers glijden. "Welk deel?"

"Je kan de toppen ergens doorheen doen, maar ook gewoon rauw eten,” antwoordt Day, terwijl hij de onderdelen waar hij het over heeft aanwijst. “Van de naalden kun je thee zetten. De dennenappels kun je koken en de zaden in de dennenappel zijn rauw te eten."

"Maar is het ook lekker?" kaats ik zijn vraag van eerder terug. Eigenlijk weet ik het antwoord al wel: van alle dingen op deze tafel, is er een kans dat de wolfskersen nog het lekkerst smaken.

Day schiet in de lach. "De smaak verschilt per deel. De zaden hebben een betere smaak als je ze roostert en ik ben geen groot fan van de dennenappels, maar de naalden zijn best lekker en de binnenbast ook."

"De bast?" Ik kijk verbaasd naar hem op, terwijl ik me probeer in te beelden dat ik een hap neem van een stuk boombast. Hoewel ik moet toegeven dat het beter klinkt dan een hongerdood, is dat verschil niet erg groot.

"Ja, die had ik net nog niet genoemd, maar de binnenbast is ook eetbaar. Laag bij de grond is de beste plek, iets boven de wortels." Hij laat zijn blik opnieuw over de tafel glijden en pakt een stuk stam, waar hij de schors vanaf pelt, voor hij het onder mijn neus duwt. "Kijk, het witte deel is de binnenbast. Dit kun je rauw eten, maar ook roosteren of laten drogen en vermalen tot meel." Hij grijnst triomfantelijk. "Ik zei toch dat dit een stuk makkelijker is? Je hoeft maar één soort te herkennen en er zijn er meer dan genoeg in District 7."

"Meel gemaakt van bomen?" Ik voel mijn gezicht bij ieder woord meer betrekken, terwijl ik meer en meer begin te overwegen of hongerdood echt niet de aantrekkelijkere optie is hier.

Lachend schudt Day zijn hoofd. "Als je het zo zegt klinkt het inderdaad vreselijk, maar het smaakt prima en werkt goed."

"Ik kan het me niet voorstellen." Ik kijk nogmaals naar het takje in mijn handen. Het ziet eruit als iets waar Luna thee van zou willen zetten, ofzo, wat meestal niet betekent dat het erg lekker is - vooral gezond. "Dus we hoeven alleen maar te hopen op zo'n kerstboom in de arena en dan hoeven we ons geen zorgen meer te maken over het 'honger'-gedeelte van de Spelen?"

"Ja, daar komt het eigenlijk wel op neer," grinnikt Day. "En binnenbast als alternatief voor meel smaakt echt wel prima. Je hebt het zelf al geproefd."

Ik knipper verdwaasd met mijn ogen en probeer mijn afgrijzen te verbergen, maar ik weet dat dat waarschijnlijk niet veel zin heeft. Hoe meer ik me in probeer te beelden hoe zoiets smaakt, hoe meer ik mijn mond wil gaan spoelen en iets zoets wil gaan eten - iets waarvan ik zeker weet dat er geen boom in zit. "Zat het in die stomme smoothies?" vraag ik dan. Het klinkt als iets dat Luna zou doen: een boom in haar groene prut stoppen, voor extra gezondheid en vieze smaak.

"Voor zover ik weet niet, maar het zou zeker een goede toevoeging zijn aan de smoothies,” antwoord Day en hij grinnikt hoofdschuddend. "Het zat wel in de koekjes van mijn zusje, dus toen heb je sowieso al boombast gegeten."

Wederom kijk ik hem verdwaasd aan. De koekjes waren lekker - écht lekker - maar ik weet niet zeker of ik dat nog wel toe wil geven, nadat ik zo mijn neus opgehaald heb voor het idee van meel gemaakt van boombast. "Het is…” begin ik, maar mijn stem sterft weg en ik schud mijn hoofd. “Is het normaal in District 7 om je koekjes met boom te bakken?"

"Nou ja, het is meer..." Even valt Day stil en is de aarzeling van zijn gezicht af te lezen, maar dan zucht hij zachtjes en begint hij te vertellen. "In sommige delen van 7 wordt het veel gedaan, maar in de meeste delen is het niet echt gebruikelijk." Hij glimlacht, maar zijn ogen lachen niet echt mee, en op dat moment begint het me langzaam duidelijk te worden wat hij bedoelt.

Voor iemand van zijn lengte, is Day heel erg mager, en zover ik weet stond hij voor behoorlijk veel bonnen ingeschreven. Hij komt uit een groot gezin met te weinig eten - zo weinig dat zelfs de voedselpakketten van de bonnen, zelfs aangevuld met boombast, niet genoeg zijn om hem echt voldoende eten te geven. "Oh," zeg ik zachtjes, en ik schuif ongemakkelijk heen en weer op mijn stoel. Ineens voelt het uitsloven met Latijnse namen volslagen belachelijk, en voel ik me schuldig voor iedere keer dat ik geklaagd heb dat ik iets niet lekker vond, terwijl er ergens in District 7 een gezin was dat nauwelijks genoeg had om rond te komen. "Is het echt zo erg?"

Day haalt aarzelend zijn schouders op. "Het is niet ideaal, maar meestal kunnen we wel iets regelen en is er genoeg." Hoewel ik niet het idee heb dat dat helemaal waar is, verschijnt er een voorzichtige glimlach op zijn gezicht. "We redden het wel. Het gaat nu beter dan eerst-" Even valt hij stil, en als hij weer begint te praten, hapert zijn stem. "Het... het is te doen."

Het klinkt niet als voldoende. Het klinkt niet als ‘te doen’. Maar hoewel mijn hoofd vol zit met stomme feitjes over stomme planten en allemaal nutteloze wetenschappelijke namen, is er niets in mijn hoofd dat me de weg kan wijzen naar de juiste woorden. "Dat is..." Mijn stem sterft weg. Het is oneerlijk. Het is naar. Het is frustrerend, en het is stom dat ik niet eens weet wat ik kan zeggen, laat staan wat ik kan doen. "Dat klinkt niet echt heel goed."

Gespannen haalt hij een hand door zijn haar. "Het is-" Hij zucht zacht en ontspant een beetje. "Ik denk dat 'niet echt heel goed' wel een kloppende omschrijving is. Het zou fijn zijn als we meer hadden gehad, maar meer werken was onmogelijk en een groot gezin maakt toch best wat kosten." Hij glimlacht. En hoewel ik weet dat hij het meent, is het niet de enthousiaste glimlach die iemand van zijn leeftijd hoort te hebben, zorgeloos en vrij. Het is de trieste glimlach van iemand die een leven aan verdriet gezien heeft, maar desondanks niet opgeeft. "Het klinkt haast stom als ik na dit alles zeg dat ik het toch mis, maar het was echt niet allemaal zo erg. Het is thuis."

Ik kijk hem zwijgend aan, maar voel een steek van jaloezie door me heen trekken, en meteen daarna voel ik me afschuwelijk voor het jaloers zijn op zo’n waardeloze, oneerlijke situatie. Maar Day blijft maar lachen als hij het heeft over zijn district, over zijn familie en over zijn thuis. Ik bijt op mijn lip en kijk naar de tekening van de boom op mijn arm. District 11, de kliniek en mijn gezin zijn veel, maar ik weet dat ik nooit zo zou kunnen glimlachen als Day doet als ik eraan denk. Het is al jaren geen thuis meer, en ik zou er zoveel voor over hebben om oprecht te kunnen zeggen dat het dat wel is.

Day is anders. Voor hem is District 7 zoveel meer dan een nummer en een hele reeks aan verstreken dagen en half-vervaagde herinneringen. De tekening op mijn arm bevat veel te veel warmte en vrolijkheid om me aan mijn District en mijn gezin te laten denken. Maar de tekening die ik op Days arm gezet heb, bevat dat lang niet genoeg. Het is niet eens een naaldboom - het is gewoon een boom zoals die er veel in ons district staan, zoals ik ze ken. Het klopt niet, het is niet genoeg. "Als ik had geweten dat het zoveel voor je betekende, had ik zo'n kerstboom op je arm geverfd," zeg ik zachtjes, met een flauwe glimlach.

Day blijft even stil en zijn ogen beginnen te glimmen, waardoor ik even bang ben dat ik iets verkeerds gezegd heb. Maar dan geeft hij me een warme glimlach, en verdwijnt die angst. "Dank je, Chris."

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Volgens mij heb ik ooit dennennaaldthee gedronken en het smaakte best oké
    Je kan denneappels eten? Klinkt vies.

    Ik dacht even dat Mary ergens boom had in gedaan om Chris te pestenxD

    Ooh dat is echt zielig voor Day!!

    3 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Ja ik ook, het is best wel prima
      Nah daar is ze te serieus voor

      3 dagen geleden
  • Incidium

    Ik wil wel eens denneboomnaaldenthee proberen. Je kunt denneappels eten? ??? Het is dat Day het zegt en hij is betrouwbaar, anders zou ik het niet geloven. Weird.
    Chris hoort dat er boom in de koekjes zit en bluescreened lol.
    Kan ik Chris en Day allebei een digitale beker chocomel geven? Met veel marshmellows voor Chris en zonder boom. Ze verdienen het

    3 dagen geleden
    • Duendes

      Ik heb echt wel veel tijd gestoken in naaldbomen googlen en volgens internet kan het - je moet de dennenappels wel koken tho, de zaden erin niet:Y)

      3 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Ik heb het wel eens gehad en het is best heel prima eigenlijk
      Tbh dat deel van de research (en een groot deel van de rest) heeft Ilse gedaan dus ik geloof het allemaal wel, maar ga het niet testen
      Oh dat hebben ze echt wel nodig. Dat ga ik regelen

      3 dagen geleden
  • Duendes

    Awh gosh dit gesprek is fijn maar also heel sneu en ik ga even huilen awh het is echt wel heel sneu voor Chris gosh

    4 dagen geleden
    • Samanthablaze

      Het is ook naar voor Day want oef hij is degene die in armoede leeft

      4 dagen geleden
    • Duendes

      I mean yepp dat is ook zeker weten allesbehalve ideaal maar voor Day is het wel echt een thuis en awh

      4 dagen geleden
    • Samanthablaze

      En dat is misschien wel belangrijker

      4 dagen geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen