Na een middag waarin ik een paar vallen zet - en een paar keer in die van Day trap, wat hopelijk niet teveel mensen gezien hebben - en nog een flink aantal keer door Bo tegen de grond gewerkt word, maar waarin het me ook een aantal keer lukt om hem tegen de grond te werken met de technieken die hij me zelf geleerd heeft, voelt de avond als een stilte na de storm. Waarschijnlijk is het eigenlijk alleen maar de stilte voor de vele malen grotere storm losbarst, in de vorm van de privésessies, de interviews en de Spelen zelf, maar ik heb nu niet de energie om daar bij stil te staan. Als ik later die avond in de gele hoodie en op een paar dikke, wollen Capitoolpantoffels de woonkamer binnen slof en me op de bank laat zakken, merk ik pas hoe uitgeput ik eigenlijk ben, en dat mijn spieren aan alle kanten zeer doen.

Het is ongemakkelijk stil op de verdieping. Met Luna heb ik, sinds de lunch van vanmiddag, nauwelijks nog een woord gewisseld. Waarschijnlijk is ze ergens aan het doen alsof ze een verantwoordelijke volwassene is, die precies weet wat ze allemaal aan het doen is, ook al is dit haar eerste jaar als mentor. Ada heb ik alleen maar gezien toen ze een bord eten kwam halen, wat ze op haar kamer heeft leeggegeten. Een paar gefrustreerde en kwade blikken zijn de enige vorm van interactie die ik sinds het feest nog met het meisje heb gehad, ook al voel ik telkens als ze in de keuken verschijnt de neiging om mijn met eten in haar gezicht te duwen, of op haar tenen te gaan staan, of gewoon te schreeuwen. Ik heb nog niet de kans gehad om haar al haar woorden - en het eten - betaald te zetten en nu de Spelen dichterbij komen, lijkt de kans dat dat nog zonder bloedvergieten kan gebeuren steeds kleiner te worden.

“Chris?” Celese steekt haar hoofd om de hoek van de keuken en glimlacht naar me. “Ah, goed dat je er bent. Ik denk dat we even moeten praten.”

Meteen ga ik iets rechter overeind zitten en kijk haar wantrouwend aan. Mensen die met me willen ‘praten’, bedoelen meestal dat ze me de les willen lezen en daar heb ik gewoonlijk al geen zin in, maar vanavond al helemaal niet. “Moest dat van Luna?” vraag ik. Het zou echt weer iets voor haar zijn: zelfs als ze er niet is, probeert ze zich met me te bemoeien.

“Hemel, nee,” antwoord Celese, tot mijn opluchting. Ze loopt de woonkamer in met twee dampende mokken, en zet er eentje voor me op tafel. De zoete geur van chocolade drijft mijn kant op, en als ik in de mok kijk, zie ik een aantal kleine, roze marshmallows in de bruine vloeistof drijven. De begeleidster knipoogt naar me en zet haar eigen mok met een sterk naar kruiden geurende thee voor zich neer. “Soms is iets lekkers zo goed voor je mentale gezondheid, dat het niet uitmaakt dat het voor je fysieke gezondheid misschien niet de allerbeste optie is,” legt ze uit, op dezelfde opgewekte toon waarmee ze ieder jaar uitlegt hoe de Boete in zijn werk gaat. “En ik denk dat je het wel kunt gebruiken nu, je weet wel, vanwege alles.”

“Bedankt,” mompel ik, terwijl ik voorzichtig een kleine slok van de hete chocolademelk neem. “Waar wilde je over praten?”

“Nou, om maar te beginnen met het belangrijkste: hoe gaat het met je?” Ze kijkt me nieuwsgierig aan en trekt haar benen op, waardoor ze in kleermakerszit naast me op de bank zit.

Ik staar haar even verdwaasd aan en voel tot mijn frustratie hoe er een brok in mijn keel begint te vormen, en hoe mijn ogen meteen weer beginnen te prikken. Ik dacht dat ik klaar was met emoties voor vandaag, maar één directe vraag en ik schiet meteen weer vol. Ik heb niet eens een antwoord, zelfs geen stom of grappend antwoord, op haar vraag. Haast automatisch wil ik zeggen dat het wel goed gaat, maar ik krijg de enorme leugen niet over mijn lippen, en als het me wel gelukt was, zou het niet erg overtuigend geklonken hebben. Natuurlijk gaat het niet goed - er is een grote kans dat ik over een paar dagen een pijnlijke dood gestorven ben, en zelfs als dat niet het geval is, is het onmogelijk dat er tegen die tijd geen gruwelijke beelden van bloed aan mijn handen en de lijken van mijn medetributen, misschien zelfs van Day, voor eeuwig op mijn netvlies gebrand staan. Maar ik heb het gevoel dat zodra ik het uitspreek, het echt over is: de pogingen om nog wat plezier te maken, en om vooral niet te denken aan hoe naar alles is. Zodra ik het uitspreek, is het echt. En dus zeg ik niets.

Celese zucht zacht en wrijft even zachtjes over mijn rug. “Het hoeft niet goed te gaan,” zegt ze sussend, waardoor ik helemaal moeite heb om niet in tranen uit te barsten. “Dat heb ik het afgelopen jaar geleerd. Gevoelens zijn heel ingewikkeld en soms vervelend, maar dat maakt ze niet slecht. Het is oké.” Ze glimlacht, en ik weet niet of het komt doordat ze zoveel normaler lijkt nu, in haar groene pyjama en met losse haren, in plaats van haar korte jurkjes, hoge hakken, wilde kapsels en een dikke laag make-up, maar het valt me nu pas op hoe jong ze eigenlijk lijkt. Waarschijnlijk is ze minder dan tien jaar ouder dan ik, maar ze praat alsof ze alle wijsheid van de wereld bezit, en die met alle liefde wil delen. “Ik heb gezien hoe moeilijk de Hongerspelen kunnen zijn, weet je? Je zus heeft me niet heel veel verteld, maar ik heb wel gezien dat het heel zwaar geweest is. En het is niet alleen de arena, maar ook het mentorschap. Het is ook gewoon niet makkelijk en dat is frustrerend. Die gevoelens zijn misschien niet prettig, maar ze mogen er wel zijn.”

“Het lijkt er anders op dat ze prima denkt te weten wat ze aan het doen is,” flap ik eruit, veel kribbiger dan de bedoeling was, maar ik meen mijn woorden wel. Hoewel ze nooit eerder mentor geweest is, doet Luna alsof ze precies weet wat het beste is voor mij. Ze heeft de Spelen overleeft en ze heeft heel hard gewerkt om zich op het mentorschap voor te bereiden, maar dat betekent niet dat ze in mijn plaats kan beslissen wat juist is. Ze mag dan mentor zijn, maar ze is in de eerste plaats gewoon mijn zus. Ze heeft het recht niet om mijn beslissingen van me af te pakken.

“Ik snap wat je bedoelt,” zegt Celese rustig, “maar ik denk dat jij van alle mensen ergens ook wel weet dat iemand die een dierbare naar de Hongerspelen ziet gaan, iedere kans aan zou grijpen om te proberen diegene levend terug te krijgen - ook als diegene daar niet om gevraagd heeft.”

Ik bijt op mijn lip, als ik besef dat ze gelijk heeft. Behalve het geld voor sponsorgiften, was er niets dat ik kon doen, toen mijn zusje in de arena zat. Als ik de kans had gehad om haar meer adviezen te geven, meer macht had gehad over het verloop van de Spelen, zou ik dat net zo goed hebben gebruikt. Ik zou tegen haar geschreeuwd hebben dat ze geen bondgenootschappen aan zou moeten gaan, terwijl al die bondgenootschappen juist de reden zijn dat Luna nog leeft. Als ik Luna’s mentor geweest was, had ik gedaan wat ik dacht dat haar het meest had kunnen helpen, maar dat had waarschijnlijk haar dood betekent. Luna weet niet alles, natuurlijk niet, maar ik weet ergens ook heel goed dat ze haar uiterste best doet, en dat ik op haar mening kan vertrouwen - soms meer dan op die van mezelf.

“Ze heeft het heel moeilijk met het mentorschap.” Celese zucht nogmaals en neemt voorzichtig een slok van haar thee. “Het is heel fijn om met haar samen te werken, want ze doet echt haar uiterste best en ze weet echt wel wat ze doet, maar ik ben wel een beetje bang dat ze gaat breken, als dit te lang doorgaat. Het is al lastig genoeg dat ze haar eigen broer moet begeleiden, maar Ada is natuurlijk ook niet de makkelijkste tribuut om mee om te gaan.”

“Ada kan er in stikken.” Ik trek mijn knieën op en sla mijn armen over elkaar. “Als zij gewoon niet wil luisteren en niet geholpen wil worden, dan is dat haar probleem, niet dat van Luna.”

Celese schudt haar hoofd. “Natuurlijk zou het makkelijker zijn om haar niet te begeleiden als ze dat niet wil, maar ik denk niet dat je zus het zo makkelijk los kan laten. Ze voelt zich heel erg verantwoordelijk voor jullie allebei. Dat Ada haar ook niet toelaat, is heel erg lastig voor haar.” Ze neemt een slok, zet haar mok dan weg en vouwt haar handen op haar schoot. “Ada is… Het arme kind gaat door heel veel heen nu. Ze heeft het momenteel heel erg moeilijk en ze heeft veel problemen, die ze nu voor een groot deel afreageert op haar omgeving - op jou, en op je zus. Natuurlijk is dat niet de bedoeling en natuurlijk is dat heel erg naar. Maar het zijn nog steeds haar problemen, niet de jouwe. Haar woorden zeggen meer over hoe het gaat met haar, dan dat ze iets zeggen over jou.” Ze glimlacht. “Het is een beetje zoals kijken naar wolken. Iets wat iemand tegen je zegt is een wolk: je kunt er lang naar staren, je inbeelden dat je allerlei vormen herkent en eindeloos fantaseren over wat het allemaal betekent, maar daarmee verander je niets. Je kunt er ook voor kiezen om even te kijken naar de wolk, om hem vervolgens gewoon weer weg te laten waaien. Als het om een donderwolk gaat, is dat soms de beste beslissing. Het zijn gewoon maar woorden en gedachten - die hebben alleen maar de macht die je ze zelf toekent.”

Het voelt alsof Celese me betrapt heeft met mijn hand in een koekjestrommel. Ada’s woorden van de eerste trainingsdag blijven maar door mijn hoofd spoken, doordat ik er telkens maar weer naar blijf kijken, en ik er telkens maar weer bij stil blijf staan. De gedachte dat ik tegenover haar de Beroeps kan en wil zijn, die zij denkt dat ik ben, heeft zich diep in mijn hart genesteld, en speelt iedere keer op als ik haar zie. Uiteindelijk richt het alleen maar schade aan.

“Luna is heel erg bang dat zodra de Hongerspelen beginnen, een van jullie de ander zal vermoorden,” gaat Celese zachtjes verder. “Het is een van de meest afschuwelijke dingen die een mentor mee kan maken - zeker voor iemand die veel te veel om haar tributen geeft.”

Ik knik en zucht, als ik me besef dat de begeleidster wederom gelijk heeft. Luna doet enorm haar best voor Ada, ook al weigert ze dat te zien. Als ik haar iets aan zou doen, betwijfel ik of ze me dat zou vergeven, ondanks alle ruzies, ondanks alles wat ze gezegd heeft. Ik kan Ada niet genoeg vertrouwen om te rekenen op een wapenstilstand, maar dat wil niet zeggen dat ik maar meteen een wapen moet trekken. Niet als ik weet dat ik daarmee niet alleen Ada, maar ook Luna pijn zou doen. “Ik…” Ik heb eigenlijk niet eens een idee van wat ik wil zeggen. “Bedankt, Celese.”

“Geen probleem,” antwoord Celese met een knipoog. “Zie het maar als een bedankje, voor alle modetips die je me gegeven hebt.”

“Oh.” Ik voel het bloed naar mijn wangen stijgen en richt snel mijn blik op de vloer. Ik zou zo makkelijk gewoon verder kunnen gaan met liegen, en dan over een paar dagen de arena in gaan, om het geheim daar gewoon te laten sterven. Maar het voelt ontzettend oneerlijk, na dit alles, om tegen haar te blijven liegen. Celese wordt al niet serieus genomen in District 11, en ook hier in het Capitool krijgt ze niet de waardering die ze verdient. Ze is slimmer dan iedereen denkt, zoveel meer dan de glitters en make-up die haar normaal bedekken. Ze verdient die date met de begeleidster uit District 1, ze verdient die promotie, ze verdient een groot interview met een belangrijk modetijdschrift en ze verdient het dat ik gewoon eerlijk tegen haar ben. “Nou,” begin ik zachtjes, maar mijn stem trilt en hapert, en ik voel mezelf nog roder worden. “Eigenlijk weet ik helemaal niet zo veel over mode. Ik weet niet hoeveel je echt aan mijn tips hebt.” Ik bijt op mijn lip en maak mezelf zo klein mogelijk op de bank. “Het spijt me.”

“Oh.” Als Celese me aankijkt, zie ik voor één afschuwelijk moment de teleurstelling in haar ogen flikkeren, maar dan tovert ze weer een flauwe glimlach tevoorschijn. “Eh… Nou, mocht je er misschien wat over willen leren…” Ze speelt even met haar vingers. “Morgen misschien, of na de arena, als je, nou ja…” Haar stem sterft weg en ze haalt haar schouders op. “Ik heb wel wat boeken en tijdschriften liggen. Ik kan je wel het een en ander laten zien - als je dat wilt, natuurlijk.” Ze staat op, glimlacht nogmaals naar me en woelt dan met een hand door mijn haar. “Laat je chocolademelk niet koud worden, oké?” zegt ze, en dan pakt ze haar mok op en loopt richting haar kamer, waardoor ik alleen ben met een eindeloze donkere wolkenzee, waarvan ik nog niet zeker weet hoe ik ze gewoon weg kan laten drijven.

Reacties (3)

  • Megaeraaa

    Ik was even vergeten dat de trainingen niet eeuwig duurden oeps...

    CELESE IS ZO LIEF!!!!
    Die chocomelk en dat gesprek en Chris die eerlijk is en haar reactie!!!(yeah)
    Ze is echt nog wel slim

    (En kan je a.u.b. een date met die van D1 voor haar regelen? Ze verdient het zo hard!)

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Het echte werk is in aantocht! Pijn en verdriet komen eraan
      Celese verdient zoveel meer idd. En ik kan niet alle verzoekjes gaan zitten inwilligen, maar die date, hmm, misschien

      1 week geleden
    • Megaeraaa

      NIET AAN DENKEN!
      Dat zal ik maar als een ja interpreterenxD

      1 week geleden
    • Samanthablaze

      Oh juist aan denkenxDde hele arena staat gepland

      1 week geleden
    • Duendes

      Er staat zoveel drama klaar:Y)

      1 week geleden
  • Incidium

    in de gele hoodie
    !!!!!!!
    Celese brengt chocomel? geweldig. 10/10 goede actie, love it.
    Dit is een goed gesprek verder. Ik maak me wel zorgen over wat Ada ervan vindt als Chris haar niet meteen probeert te vermoorden. Ziet ze het als belediging? Waarschijnlijk. Maar goed, dat moment is nog redelijk ver weg, voor nu.
    En de modebubbel breekt!
    de echte waarheid is dat Chris, zonder ervaring of kennis, goede modetips geeft. Want hij is een natuurtalent. 100%

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Het was nodig. De arme jongen verdient even iets goeds in zijn leven
      Over die plannen doe ik nog geen uitspraken(A)
      Misschien heeft hij dan wel meteen een carrière als stijlicoon, mocht hij de Spelen overleven. Zou zijn vader vast erg blij mee zijn

      1 week geleden
    • Incidium

      Chris de influencer gosh Love it:D

      1 week geleden
  • Duendes

    Ohmygosh Celese is echt heel erg precious wat een schat awh Chris honey je mag huilen - Ik ga al bijna huilen toen ze alleen nog maar met de warme chocolademelk binnen kwam oeps
    Ik ben toch wel heel blij dat hij eerlijk tegen haar is geweest awh en Celese reageert echt wel fijn YES love her awh

    1 week geleden
    • Samanthablaze

      Daar voelt hij zich echt wel te stoer voor, maar het zou wel beter zijn waarschijnlijk
      Jep awh en natuurlijk baalt ze er wel van maar ze weet ook best dat boos worden niet gaat helpen

      1 week geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen