Foto bij 3

Het kost mij moeite wakker te worden, ik wil met mijn handen in mijn ogen wrijven maar een stekende pijn houd mijn rechter arm tegen. Kreunend veeg ik uiteindelijk met mijn linker hand in mijn ogen en open ze pas hierna, als ik mijn hoofd wil draaien, vloek ik.
Fuck, mijn nek. Waarom doet die zo zeer? Mijn vingers gaan naar mijn huid van mijn nek en ik voel er voorzichtig aan, probeer mij te herinneren of dit gisteren ook al zo was. Maar ik kom niet erg ver, ik weet dat mijn ouders hier waren, de dokter die vertelde wat er met mij was. Hierna, blijft het zwart. Ik heb geen idee hoe dat kan.
Mijn ogen gaan naar de klok die boven de deur hangt, deze geeft aan dat het tegen 1 uur in de middag is. Geschokt kijk ik ernaar, mijn handen vliegen naar de bel en ik druk er op. Niet veel later komt er dan ook een zuster binnen, er ontstaat meteen een glimlach om mijn lippen als ik zie dat het Bobby is.
"Hey jij, eindelijk wakker? Je was niet wakker te krijgen, je hebt extra pijn medicatie in de infuus gekregen." Ik probeer te knikken, maar geef dit al snel op. "Mijn keel, it hurts like hell." Bobby kijkt bedenkelijk en komt naar mij toe, ze bekijkt mijn nek voorzichtig. Als haar vingers mijn keel raken, voel ik een vreemd gevoel van paniek opborrelen. Ik duw haar handen weg en kijk haar met grote ogen aan, Bobby kijkt mij verward aan. "Hey, wat is er Eloise? Je nek is zo veel erger, ik snap het niet goed. Waarom kijk je zo bang?" Ik weet het niet, maar het idee dat iemand anders dan mijzelf op dit moment mijn keel aanraakt, zit me helemaal niet lekker.
"Ik weet het niet, het is dit gevoel. Sorry, maar kun je zien wie mij vannacht geholpen heeft? Of wie hier eventueel is geweest?" Bobby knikt, "dat kan ik je zo vertellen meid, Dilan en Susan hadden nacht dienst. Zei droegen over dat je gewoon sliep, je was wel wat onrustig, maar verder was er niks bijzonders."
Ik pers mijn lippen samen, waarom klopt dit niet met mijn gevoel? Ik snap er weinig van. Bobby werkt hier al langer dan ik, ze is altijd aardig en eerlijk geweest, als er iets raars gebeurd was, zouden ze dat wel tegen haar gezegd hebben. "Misschien heb ik wel verkeerd gelegen en naar gedroomd, dat zou prima kunnen." Bobby humt, terwijl ze het klembord van mijn bed pakt en er wat op schrijft. "Ik zal je ontslaan, dat wil je vast of niet?"
"Ja graag, ik heb geen zin om langer hier te zijn. Ik kan mijzelf thuis net zo goed rustig houden en pijnbestrijding innemen." Ze glimlacht en tikt met het bod op mijn been, "dat dacht ik. Ik zal de papieren in orde maken en zal je loskoppelen van het infuus, dan kun je beter bewegen. Wil je misschien nog iets eten of drinken?" Ik bedankt Bobby en even later heb ik een kopje soep, wat ik hongerig weg werk. Dan besluit ik Florian te bellen, die waarschijnlijk al wel wat gehoord heeft. Als ik mijn mobiel open, zie ik dat dit ook zeker het geval is. Ik zie dat ik heel wat gemiste berichtjes heb gekregen van hem, die ik snel ga beantwoorden door hem te bellen. "Florian," is de koude toon die ik krijg als hij opneemt. Ik voel hoe ik iets in elkaar krimp door de koelte en hardheid in zijn toon. "Hey, met mij. Ik denk dat mijn ouders al wel gezegd hebben dat ik in het ziekenhuis lig? Ik was gisteren zo moe, het spijt mij dat ik je niet gebeld heb." Het blijft even stil, maar uiteindelijk krijg ik antwoord terug. "Ik kan niet geloven dat wij na 4 jaar samen zijn, ik van je vader moet horen dat je in het ziekenhuis ligt. Daarnaast kreeg ik bericht van de huurbaas dat er een nieuwe deur in mijn appartement moet, want die had de politie eruit getrapt?" Ik bijt hard op mijn lip, het schuldgevoel dat hij mij meteen weet aan te praten is verschrikkelijk. Hiervoor wil ik weg vluchten, dit zijn de momenten dat ik normaal met gebogen hoofd accepteer. Maar ik wil ervan ontsnappen, deze opmerkingen laten mij zo verstikt voelen.
"Ik wil het je allemaal vertellen, echt. Maar stop om mij schuldig te laten voelen, jij hebt je moeder anders ook als 1e contactpersoon in je mobiel." "Dat komt omdat jij je mobiel nooit opneemt als ik je bel," wordt er terug gesnauwd. "Ik ben af en toe net te laat, bij mij zit mijn mobiel niet aan mijn hand geplakt!" Ik verdedig mijzelf tegen Florian en ik voel hoe de tranen opkomen, maar uit alle macht probeer ik ze weg te slikken, want nog eens verdomd pijn doet ook..
"Ik wilde vragen of je mij kan komen ophalen?" Ik hoor hoe hij aan het tikken is, waarschijnlijk met zijn aandacht maar half bij ons gesprek. "Nee, ik ben tot laat op het kantoor. Bel je ouders maar, die kunnen vast." Daarmee is het gesprek blijkbaar afgelopen want hij hangt op, zonder nog een woord eraan vuil te maken.

Nadat ik onhandig uit bed gekomen ben, omdat ik mijn nek zo stil mogelijk probeer te houden bel ik Liz. Liz is mijn beste vriendin, die ik heb leren kennen tijdens de opleiding voor verpleegkundige. Hoopvol wacht ik tot ze opneemt, gelukkig doet ze dan na 5 pieptonen ook. "Hey Lieverd. Wist je dat ik echt de ergste baan ooit heb? Ik moet zowel s ochtends, als in de middag als avond werken, belachelijk! Is maar goed dat ik veel verdien. Maar hoe is het met jou?" Zoals altijd is ze opgewekt en vrolijk, ook al staat ze op omvallen. "Nou," Liz maakt een geluidje op mijn 'nou.' "Wat is er gebeurd? Eindelijk weg bij die kwal van een Florian?" Ik giechel om haar reactie, ze heeft Florian nooit gemogen. Ze vind hem een controle freak die mij naar beneden haalt en te veel controleert, maar ze accepteert hem, omdat we bij elkaar zijn.
"Nee, dat niet. Ook al mag je wel erg boos op hem zijn, maar dat komt later." Ik vertel haar over wat er gebeurd thuis, over het ziekenhuis en dat ik op een vreemde wijze een deel van mijn geheugen mis. Ook vertel ik haar over de reactie van Florian en dat ik niet mijn ouders weer lastig wil vallen, en ze al helemaal niet thuis wil hebben , omdat ik geen idee heb hoe het daar eruit ziet. Maar ik vertel haar niks over de bedreigingen over het huis en over de naam die de mannen genoemd hebben.
"Wat een klootzak! Ongelofelijk, ik zal hem wel eens uitleggen dat hij moet stoppen je zo te behandelen. Maar lieverd, ik kom je ophalen, ik ben er over een kwartier." Ik kan niet blijer zijn als ze dit zegt en ik voel een opluchting door mij heen gaan, gelukkig hoef ik niet alleen naar huis.
Ik besluit mijzelf op te frissen, zo goed dat gaat. Mijn moeder heeft wat oude kleding mee genomen vanuit hun huis, wat ik dankbaar aantrek. Ik moet even wat moed verzamelen maar stap dan de badkamer in, ik ga voor de wasbak staan. Heel langzaam richt ik mijn ogen op, om mijzelf te zien in de spiegel die boven de wasbak hangt. Ik kijk verbaast naar mijzelf, ik ben nog wat wit, dat was wel te verwachten. Maar het is mijn hals, waar ik van schrik. Het ziet er verschrikkelijk uit!

'Holy shit, kwam dit echt alleen door die man van gisteren?'

Ik bestudeer mijn nek, maar zie al snel dat de afdrukken die in mijn huid staan niet kloppen. De plekken lopen door elkaar heen, net alsof iemand mij van voren heeft vastgegrepen. Maar ik weet zeker, dat dat niet het geval is geweest.
Verder valt de schade gelukkig mee, er zit een pleister op de zijkant van mijn hoofd. Waarschijnlijk is dat de plek waar mijn hoofd te tafel raakte, verklaard mijn hoofdpijn wel..
"Eloise? Ik ben er nog even." Ik stap voorzichtig de badkamer uit, ik hoor Bobby de gordijnen van het bed wegschuiven en ze glimlacht als ik de badkamer uitkom.
"Je mag naar huis. Ik heb wel wat ijzertabletten voor je, neem deze voorlopig in. Je hebt echt heel wat bloed verloren namelijk, je zal je er beter door voelen." Ze geeft mij een potje met de tabletten aan en vervolgens haalt ze uit haar zak een sjaal, die ze voorzichtig om mijn nek bind. "Beter, ik wilde je niet zo het ziekenhuis uit laten gaan. Zo, ik zal de naalden even uit je hand halen, kom." Ze haalt ze er behendig uit en verbind mijn hand op de plek waar het infuus zat. "Oké, ik geef je dit even mee, dit zijn pleisters voor je arm. Je mag het voorzichtig spoelen, bijvoorbeeld onder de douche. Ga alsjeblieft niet te veel in de zon, want dat worden de littekens enkel beter zichtbaar. Maar goed, dit weet je allemaal, maar toch, ik moet het zeggen." Ik glimlach naar bobby en trek haar in een knuffel, "dankjewel lieve Bobby." Ze trekt mij wat dichter tegen zich aan en kust mijn wang, "nu. Voorzichtig aan jij. Pak alsjeblieft voldoende rust, ik wil jou hier de eerste 6 weken niet zien." Ik glimlach naar haar, wetende dat dat waarschijnlijk nooit gaat lukken, maar het idee is leuk.

Liz was geschokt toen ze mij zag, helemaal toen ze het sjaaltje even aan de kant schoof. Toen begon haast te huilen, ze was woest op Florian en ze blijft nu vloeken dat ze hem gaat vermoorden. "Het is echt walgelijk dat hij je niet wil ophalen en dat hij je schuldig laat voelen, door dit alles, waar je echt niks aan kan doen lieverd."
Voor we naar het huis gaan, stopt ze om ijs te halen, volgens haar is dat een goede oplossing voor problemen en pijn, ik moest om haar lachen, want ze kan zo overtuigend klinken. Ik kijk hoe ze aan haar ijsje likt en verteld over dat ze denk om maar weer eens te gaan sporten. Ik kan er niks aan doen, maar ik moet haar keihard uitlachen, "shit, je moet mij niet zo laten lachen, dat doet pijn." Zeg ik, terwijl ik de tranen uit mijn ogen veeg, "je zit hier ijs te eten en bedenkt dat sporten een goed idee is? Lieverd, dat zeg je iedere maand weer, je doet het twee keer en dan staak je je pogingen weer." Ik zie dat ze met haar ogen rolt, "jeez, ben je misschien op je hoofd gevallen, zo kortaf dat je bent. O wacht.." Ze kijkt mij met een gemene grijns aan, dan is het haar beurt om te lachen.

'De Bitch! Maar ik hou van haar.'

We worden onderbroken door mijn mobiel die afgaat en lachend maan ik haar tot stilte, "hou je mond nou, ik kan zo niet antwoorden." Door mijn tegen reactie moet Liz alleen maar harder lachen en bedenkt haar mond uiteindelijk met mijn handen als ik opneem.
"Met Eloise," ik hoor Vincent aan de andere kant van de telefoon. "Ik wil je nog laten weten dat je weer overboden bent, je mag nog 1 bod doen. Als deze lager is, houd het op, als deze hoger is, heb je het huis. Als je het nog ziet zitten natuurlijk, Eloise." Ik glimlach, blij dat er nog een kans is. "255.000 is mijn laatste bod dan, wanneer hoor ik of het geaccepteerd wordt?" Ik zie Liz mij met grote ogen aankijken, ze wipt enthousiast heen en weer in de stoel van de auto. "Je hebt het huis Eloise, jou bod was hoger. De mensen wilde het nu kwijt en het is al ruim boven de vraag prijs, ik mocht het verkopen aan de gene met het hoogste bod, gefeliciteerd." Ik sla een gil, tranen springen in mijn ogen en ik begin te huilen. "Dank u wel, u heeft geen idee hoe blij ik ben." Ik hoor Vincent lachen aan de andere kant van de telefoon, "ik heb zo'n idee. Ik neem later nog contact met je op, voor het officiële gedeelte, geniet nu eerst maar van je overwinning."

"Ik heb het huis, ik heb het huis!" Ik kan alleen maar lachen en huilen, zo blij ben ik. Liz doet mee en knuffelt mij keer op keer, terwijl we nog steeds op de parkeerplaats bij de ijssalon staan. "Je hebt het gedaan, je hebt je droom te pakken." Ik kan het amper beseffen, na alles wat er gisteren gebeurd is, lijkt dit haast onmogelijk. Maar misschien was het een misverstand? Ik heb geen idee, ik heb het huis. Ik maak mij totaal geen zorgen om die persoon die ook geïnteresseerd was, ik heb hem uitgeschakeld en ik heb het huis, fucker!
Maar als we het ijs op hebben valt de vermoeidheid toe en voel ik de pijn heftig opkomen, tijd voor pijnstilling. Liz ziet het en rijd zonder iets te zeggen naar het appartement, terwijl ze heel zacht muziek heeft opstaan. Ze neuriënd mee met de muziek, terwijl ik met mijn ogen dicht en mijn gezicht in de Engelse zomerzon zit.

De huurbaas heeft ons net naar binnen gelaten met een nieuwe sleutel, aangezien er een nieuwe deur in gezet is. Maar ik staar in shock naar het appartement zelf, daar is het een mega bende. De beelden flitsen voor mij en ik voel dat ik misselijk wordt, met een snelheid weet ik bij de wasbak te komen en gooi alles eruit. Ik begin te huilen door de pijn die mijn nek hierdoor doet, ik grijp ernaar en trek het sjaaltje los dat om mijn nek zit. Opeens krijg ik een verstikkend gevoel en heb ik moeite met ademen, ik moet hier weg. "Verdomme hey, waar ben je Eloise?" Ik hoor Liz ergens ver weg, maar ik zit in een hoekje van de keuken, ik probeer mij zo klein mogelijk te krijgen. Hoe kleiner ik ben, hoe veiliger.



"O schatje, kom, kom we gaan hier weg. Ik snap het, het is verschrikkelijk." Ik voel hoe Liz mij omhoog hijst en mij mee neemt het appartement uit, terug de auto in. "Mag ik je telefoon even?" Ik rijk het haar aan, terwijl ik mijzelf onder controle probeer te krijgen.
Ik hoor hoe ze belt met Florian, hem letterlijk zijn huid vol scheld. Dat hij er had moeten wezen voor mij, dat hij beter moet zorgen voor mij en dat hij zich moet gedragen als een verliefd vriendje, in plaats van een gestoorde idioot. Ze gaat helemaal los op hem, terwijl ze rood aanloopt.
"Oké, je slaapt bij mij vannacht." Met die boodschap stapt ze terug de auto in en geeft ze mijn mobiel terug. Ze rijd naar haar huis en stopt mij bij haar onder de wol, vol met pijn medicatie.
Maar de slaap is net zo onrustig als ik mij voel, ik word dan ook vermoeid wakker. Ik snap er niks van, elke keer komen de beelden terug, maar samen met de kleur groen. Niet gewoon groen.. Maar bos groen? Vers gras groen? Smaragd groen misschien? Het maakt mij helemaal gek.

"Hey, je bent wakker." Ik kijk met een glimlach naar Liz, "ja. Slapen lukt niet erg goed, hoe laat is het?" "Het is half 9, Florian staat al even buiten. Hij wil niet weg gaan, maar ik maak niet nog eens de fout hem binnen te laten. De laatste keer was hij niet weg te krijgen, wil je met hem praten?"
Ik knik voorzichtig en ik sta op, ik leen een jas van Liz en loop naar buiten. voor aan de straat staat Florian, tegen zijn auto te wachten. Hij kijkt op als hij mij ziet en hij glimlacht naar mij.



'Denk je nu echt dat ik terug ga lachen? Bite me, asshole.'

Ik blijf op een meter van hem af, met met mijn armen over elkaar staan. "Wat wil je?" Ik klink net zo vermoeid als ik mij voel, ik heb geen zin om hier buiten te staan, fuck off Florian.
"Hey lief, ik wil mijn excuus aanbieden. Zullen wij naar huis? Dan praten we daar verder, oké?" "Nee niks oké, wil je je excuus maken? Prima, dat kan hier, terwijl jij daar blijft staan en ik hier." Ik zie de ergernis over zijn gezicht trekken, maar hij houdt zich in. Hij heeft altijd een kort lontje gehad, weinig geduld en wil altijd alles, naar zijn wens. Nou nu even niet!
"Prima. Het spijt mij, ik was gewoon geschokt toen ik je ouders aan de telefoon kreeg en het deed zeer dat ik het van hun moest horen. Ik had het niet mogen uitwerken op jou, want je kunt inderdaad niks aan deze situatie doen. Het huis heb ik laten schoonmaken, dus daar hoef jij je geen zorgen meer om te maken." Ik blijf hem aankijken, want zijn excuus is niet goed genoeg.
Dit excuus lijkt op, 'sorry dat ik zo dronken was. Sorry dat ik je midden in de nacht, zelf naar huis liet gaan. Sorry dat ik je niet meer verdedig bij mijn familie.'
"Wat niet goed?" Ik druk mijn lippen op elkaar, voor ik antwoord geef. "Nee, natuurlijk niet! Heb je gezien hoe het appartement eruit zag?" Hij schud zijn hoofd, 'nee natuurlijk heeft hij dat niet.'
"Nou ik vanmiddag nog wel, ik raakte totaal in paniek! Ik had dood kunnen gaan verdomme, zie je dit?" Ik trek de jas open en laat hem mijn arm en nek zien, "dit is geen grapje."
Zijn ogen vergroten zich iets als hij mijn nek ziet, hij stapt naar voren en ik zie nu pas de spijt in zijn ogen komen. "O god, El." Hij wil mijn hand vastpakken maar ik stap naar achteren. "Nee niks, die reactie had je al moeten hebben toen ik je opbelde, je moet mij geloven als ik iets zeg. Niet pas als je het ziet, dat is niet oké."
"Ik denk dat je niet helder meer kan nadenken schatje, kom, we gaan naar huis." Ik stap weer iets naar achteren als hij mij wil vastpakken, "nee, ik blijf hier. Dat jij mij niet gelooft, dat jij mij laat zitten, doet meer pijn dan alles bij elkaar. Snap je dat nu niet?"
"Waar wil je doen dan? Hier blijven? Bij die gestoorde Hippie griet?" Mijn ogen vergroten zich, 'wat zei hij nu net?'
"Ga, ik heb genoeg van je." Ik wil bij hem weg lopen, maar hij grijpt mij hardhandig vast en trekt mij terug, richting de auto. Ik jammer onder de pijn die zijn grip op mijn arm heeft, hij heeft mij precies bij de verkeerde arm vast. "Laat los, laat los godverdomme!" Ik roep boos, terwijl ik het niet eens ben met zijn harde handelingen. "Je zou eens moeten ophouden met dat vloeken, je bent een dame, gedraag je daar eens naar. Nu, stap in de auto."
Ik voel een vreemde drang om te gillen, om weg te komen bij deze gek. Maar voor ik dat kan doen, bevriezen Florian en ik alle 2. We bevriezen door een koele, kille stem, die meteen alle aandacht naar zich toe trekt. Een stem die meteen laat horen dat die sterk is en je er niet tegen in hoeft te gaan. Een stem die mij ergens, heel diep van binnen, bekend voor komt.

"Voor een dame behandel je haar wel verschrikkelijk, mate."

Reacties (2)

  • Elix

    Daar is je smaragd groen, girly

    1 week geleden
    • bels

      Hey je bent er weer, hoe gezellig!(H)
      Bedankt voor je reacties

      1 week geleden
  • LeLouisx3

    Het huis heb ik laten schoonmaken, dus daar hoef jij je geen zorgen meer om te maken.
    - Oh yeah that fixes everything, idiote Florian! Flikker op

    "Voor een dame behandel je haar wel verschrikkelijk, mate."
    - Reddende engel met groene oogjes

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen