Na de rest van de ochtend met Bo gepraat te hebben, zoek ik tijdens de lunch Day op. Mijn bondgenoot heeft een groot deel van de ochtend met wat andere tributen zitten praten, voor het hun beurt was, waaronder het meisje uit District 6, wier naam ik me niet herinner, dat vlak voor de lunch de trainingszaal in verdwijnt. Kort na haar vertrek wordt een pauze aangekondigd, waarin ik naar Day toeloop, die tegenover Jade aan tafel zit. "Klaar voor je grote show?" vraag ik hem, terwijl ik naast hem ga zitten. Aangezien bij de privésessies eerst de mannelijke tribuut - en Alex uit District 5 - aan de beurt is, in plaats van eerst de vrouwelijke tribuut, is Day meteen na de lunch aan de beurt.

"Ja, leuk. Ik kan niet wachten," grapt Day, en hoewel hij glimlacht, straalt zijn hele lichaam spanning uit. Hij is bloednerveus.

Jade neemt een hap van een donker, duidelijk veel te gezond broodje en grijnst. "Hij krijgt van enthousiasme geen hap door zijn keel."

“Oh nee, je moet wel goed eten, Danny,” zeg ik met een uitdagende grijns, terwijl ik zelf mijn bord vol laadt met broodjes. Hoewel er naast de verschillende soorten brood uit de districten ook de zachte witte en bontgekleurde broodjes uit het Capitool liggen, pak ik haast instinctief de halvemaanvormige broodjes uit mijn thuisdistrict. Ik sluit mijn ogen en neem een hap, en laat me door de bekende smaak even terugbrengen naar de bloedhete, zomerse middagen in District 11. Maar zodra ik mijn ogen weer open doe, lossen de herinneringen zich op in het niets, verpletterd door gedachten aan de toekomst. “Je kunt niet al honger hebben voor de Spelen überhaupt begonnen zijn."

"Geen zorgen," zegt Day, maar doordat hij na één klein hapje zijn brood alweer weglegt, komt hij verre van overtuigend over. Voor ik hem daar echter op kan wijzen, kijkt hij vragend naar mij. "En jij dan, Chris? Al een idee wat je gaat doen?"

"Winnen," antwoord ik, en ik haal mijn schouders op. Eigenlijk heb ik nog steeds niet echt een plan. Het liefste zou ik een glorieus zwaardgevecht houden, tegen een draak misschien, maar ik heb zo het vermoeden dat die niet in de standaard trainingssimulatie zitten. Misschien had ik het uitbreidingspakket moeten bestellen. Voor nu zal ik het waarschijnlijk moeten doen met dummies, simulaties van oud-tributen en dus misschien een paar oud-vampiers, als de Beroeps ieder jaar zo zijn. Dat komt misschien nog het dichtst bij een glorieuze overwinning op een draak, maar echt spectaculair is het niet.

Jade schiet in de lach. "Dat is een goede instelling. Alleen jammer dat ik dat al ga doen," zegt ze met een plagerige glimlach.

Day kijkt verbaasd van mij naar Jade, maar glimlacht dan hoofdschuddend naar ons. "Bij de privésessies?"

"Het leven is een competitie en ik ben nummer één," zeg ik, terwijl ik de neiging onderdruk om op de tafel te klimmen en een coole pose aan te nemen. Goud is mijn kleur, en dat mag de wereld weten. Ik grijns naar Jade, die me met opgetrokken wenkbrauwen aankijkt. “Geen zorgen, zilver staat je vast ook goed.”

"Spreek voor jezelf,” zegt ze uitdagend, maar dan verschijnt er een twinkeling in haar ogen en grijnst ze breed. “Wedden dat ik hoger ga halen voor de privésessies?"

"Is goed," antwoord ik meteen, voor ik na kan gaan denken over of dat eigenlijk wel een goed plan is. Zoveel heb ik vast niet meer te verliezen - ik doe immers al mee aan de Hongerspelen. Ik steek mijn hand naar haar uit, en werp Day een zijdelingse blik toe. "Ik neem aan dat Danny die weddenschap niet aandurft?"

Day aarzelt en kijkt me even argwanend aan, waardoor de grijns op Jades gezicht alleen maar uitdagender wordt. "Day is bang om te verliezen," zegt ze, terwijl ze haar hand uitsteekt om de mijne te schudden. "Maar ik maak je graag nog eens in."

"Helemaal niet.” Day snuift verontwaardigd. “Ik ben gewoon de enige die eerst nadenkt en niet meteen iets doms doet." Hij kijkt ons allebei beschuldigend aan, maar de twinkeling in zijn ogen verraadt dat hij daar eigenlijk niets van meent. "Waar wedden we om?"

"Onwaarschijnlijk, maar je mag het proberen natuurlijk,” zeg ik tegen Jade. Het klimmen telde niet echt - dat is geen vechtonderdeel, en daarnaast was het verschil niet erg groot. Ik had haar bijna verslagen, en als we in een één-op-één-duel een winnaar zouden bepalen, zou ik dat zijn. Jade mag dan een stuk sterker zijn dan ze eruit ziet, ze heeft maar drie dagen trainingservaring, waar ik een paar maanden de tijd gehad heb. Ik werp haar een triomfantelijke blik toe en richt me dan tot Day. "Eer en koekjes? De verliezers trakteren."

"Goed dan. Ik doe mee," lacht hij hoofdschuddend, terwijl ook hij mijn hand en die van Jade schudt. Ondanks zijn aarzeling van daarnet, is zijn handdruk stevig en vastbesloten. We hebben een deal.

"Bereid je dan maar voor om nog een keer ingemaakt te worden,” zeg ik uitdagend. Hoewel ik bij Jade af moet gaan op hypotheses, heb ik door mijn trainingen met Day het bewijs dat ik hem kan verslaan. “Hopelijk ben je niet al te beurs van gisteren."

"Het plan is meer om de score weer gelijk te trekken na gisteren,” antwoordt hij, met een al net zo uitdagende grijns, terwijl hij even met zijn schouders draait. Het effect van mijn stoot daar lijkt minimaal - gedempt door de beschermende kleding - maar is onmiskenbaar wel aanwezig. Hopelijk gaat het snel over - het zou ontzettend stom zijn als mijn bondgenoot door mijn eigen schuld niet in vorm zou zijn als de Spelen beginnen, en daarnaast gun ik hem de spierpijn niet. Die heb ik zelf al wel genoeg voor ons allebei.

"Vooral blijven dromen,” antwoord ik, maar voordat Day iets terug kan zeggen, wordt omgeroepen dat de lunchpauze officieel voorbij is en dat het de beurt is aan de eerstvolgende tribuut: Day.

De jongen staat op, en de spanning die zojuist een beetje verdwenen leek te zijn, is onmiddellijk weer terug. "Nu heb ik nog echt iets te bewijzen ook," zegt hij, maar zijn glimlach weet zijn zenuwen niet te verbergen.

Ik glimlach bemoedigend naar hem en steek mijn duim op. "Succes, Danny."

Jade knikt instemmend en geeft haar districtsgenoot een high-five. "Laat ze maar eens wat zien!"

Met een dankbare glimlach op zijn gezicht, knikt Day naar ons. "Jullie ook succes straks," zegt hij, waarna hij richting de trainingszaal loopt en ons en zijn nog grotendeels volle bord achterlaat.

Zijn districtsgenote lijkt heel wat minder last te hebben van die spanning, en pakt rustig een vreemd, paars Capitoolbroodje uit de mand. "Dus jullie hebben nu een officieel bondgenootschap, hè?” merkt ze op. “Ik had niet verwacht dat jullie dat erdoor zouden krijgen met Mary's kritische houding." Ze grijnst. "Wiens idee was dit?"

Ik grimas. "Dat van Luna." Het feit dat ik haar vanmorgen niet meer gezien heb, begint steeds meer aan me te knagen. Het was niet de bedoeling om haar meer bezorgd te maken, want ik weet dat ze daardoor waarschijnlijk alleen maar meer haar best zou doen om mijn keuzes te beïnvloeden, maar ik heb ook geen idee wat ik nu dan wel moet doen. Ook al heeft ze soms best prima ideeën, hoewel ik dat niet hardop zou zeggen, dat betekent niet dat ik alles maar van haar hoef te accepteren. Het feit dat ik dat met dit bondgenootschap wel gedaan heb, steekt mijn trots, hoewel de gedachte aan hoe de afgelopen dagen gelopen zouden zijn als ik het plan had afgewezen me heel erg ongemakkelijk maken.

"En wat vond jij ervan?" vraagt Jade scherp. Ze trekt haar wenkbrauwen op en grijnst uitdagend. "Je leek me niet bepaald iemand die graag luistert naar andermans ideeën."

"Nou- Het is-" Ik sla mijn armen over elkaar en leun achterover op mijn stoel. "Dat ben ik ook niet," mompel ik.

"Dus je wilde zelf ook," vraagt ze snel verder. Haar broodje heeft ze inmiddels neergelegd en ze kijkt me peilend aan.

Ik haal mijn schouders op. "Ik heb er niet heel veel bezwaar tegen,” geef ik toe. Een bondgenootschap blijft een risico, maar het kan je leven redden. En van alle tributen hier, of zelfs in alle edities van de Spelen die ik heb gezien, denk ik dat Day misschien wel het meest betrouwbaar is. “Danny is best oké."

"‘Best oké’, ja." Jade knikt instemmend, maar haar ogen twinkelen en op haar lippen ligt een grijns die me het gevoel geeft dat ik niet helemaal begrijp wat ze nou precies wil zeggen. "Hij is een schat van een jongen, bedoel je? Ook al is dat wel de reden dat er dagelijks een paar messen over de verdieping vliegen." Ze grinnikt hoofdschuddend.

Ik knipper verbaasd met mijn ogen, als ik haar woorden tot me laat doordringen. "Wat-” begin ik, maar ik frons als ik me besef dat ik heb eigenlijk geen idee wat ik hierop kan zeggen. Ze legt me woorden in de mond, waarvan ik weet dat ik ze nooit uit zou spreken, maar het feit dat ze denkt van wel maakt me ongemakkelijk. De blik in haar ogen is bijna hetzelfde als die van de Capitoolgast, die mij en Day aansprak op het feest. Ze ziet dingen die er niet zijn - die er niet horen te zijn. Er is niets. “Dat zei ik helemaal niet."

Maar Jade haalt onschuldig haar schouders op en kijkt peinzend richting de deur waarachter Day verdwenen is. "Vind je dan van niet?"

"Ik-" Ja. Nee. Ik heb wederom geen antwoord, en voel het bloed naar mijn wangen stijgen met iedere seconde dat ik zwijg. "Hoe bedoel je?"

"Wat vind je dan wel van Day?" Haar blik is één en al nieuwsgierigheid, waardoor ik haast het gevoel heb dat ik in een ondervraging terecht gekomen ben, waarin ik ergens wel weet welke antwoorden ze wil horen, maar dat zijn geen antwoorden die ik over mijn lippen krijg.

Het zou niet zo ingewikkeld moeten zijn. Het ís ook helemaal niet zo ingewikkeld. Zij is degene die dingen onnodig moeilijk maakt, die dingen ziet waar er niets is. Er is geen Day en ik, niet zoals zij misschien denkt, of zoals die gast op het feest misschien dacht. Het is eigenlijk heel simpel. "Hij is mijn bondgenoot,” zeg ik, en dat is de volledige waarheid. Dat is alles wat er is. Maar hoewel ik weet dat ik niets te verbergen heb, durf ik haar niet aan te kijken - bang om teleurstelling te zien, of tevredenheid. “Ik hoop gewoon dat de afgelopen dagen geen act waren, en dat hij niet ineens een bijl in mijn rug gooit."

"Ik weet vrij zeker dat het geen act was, tenzij hij echt een hele goede acteur blijkt te zijn," peinst ze, en ze knikt. Dan wordt haar naam omgeroepen, waarop ze opstaat en snel de laatste happen van haar broodje naar binnen werkt. "Ik denk dat je je niet heel veel zorgen hoeft te maken over bijlen in je rug.” Als ik opkijk zie ik tot mijn opluchting dat de onderzoekende blik verdwenen is, en plaatsgemaakt heeft voor een warme glimlach. Ze klopt geruststellend op mijn schouder. "Succes straks, Chris. Dat zul je nodig hebben om de weddenschap te kunnen winnen,” zegt ze, met een plagerige knipoog.

"Jij ook succes, want jij hebt het nog veel harder nodig." Het lukt me om terug te grijnzen, en ik geef het meisje een high-five. "Ga ervoor, tijger."

Jade rolt lachend met haar ogen. "Daar ga je nog spijt van krijgen. Ik kan de koekjes al bijna ruiken." Ze loopt grijnzend richting de trainingszaal.

Zodra ze weg is, voel ik mezelf een klein beetje meer ontspannen, maar haar vragen blijven door mijn hoofd galmen. Het is alsof de afwezigheid van antwoorden ze de ruimte geeft om te blijven echoën, eindeloos en veel te luid. Het zijn maar wolken, vertel ik mezelf, terwijl ik mijn ogen sluit en me in probeer te beelden hoe ze van me af drijven. Het zijn maar denkbeeldige wolken. Het heeft geen invloed op wie ik ben.

Reacties (4)

  • Duendes

    Oké nu ik niet half omval van vermoeidheid heb ik het opnieuw gelezen en wil ik heel even aandacht vragen voor dit stuk:

    Het liefste zou ik een glorieus zwaardgevecht houden, tegen een draak misschien, maar ik heb zo het vermoeden dat die niet in de standaard trainingssimulatie zitten. Misschien had ik het uitbreidingspakket moeten bestellen.


    Like ohmygosh dit is heerlijk like Chris was zo wel de kleuter die deed alsof hij een coole ridder was en stiekem is hij die kleuter nog steeds, zwaaiend met een hout stok enzo AWH en het uitbreidingspakket ohno iconic:Y)

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Tbh Chris als kind is een prachtig idee awh rondrennen met een houten zwaard enzo en vechten tegen denkbeeldige monsters want hij ziet zichzelf definitely als een grote held

      1 maand geleden
    • Duendes

      IKR AWHH like ik had in mijn kleuterklas ja het thema van ridders en kastelen en Chris zou echt die kleuter zijn geweest die de hele dag een helm en zwaard bij zich zou dragen en awhh

      Er was een kleuter die een soort draken kostuum had, like een drakenkop muts over zijn hoofd en een drakenstaart rond zijn middel en daar liep hij de hele dag in rond en het was super cute

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Oh definitely, maar tbh Luna heeft ook een zwaard probably

      Awhh dat is super cute

      1 maand geleden
    • Duendes

      Zeker weten duhu awhh mini Chris en Luna die ruziën over wie de ridder mag zijn

      1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Awh adorable

      1 maand geleden
  • Incidium

    een glorieus zwaardgevecht houden, tegen een draak misschien
    Chris omg never change:D

    Het leven is een competitie en ik ben nummer één
    En als je zo doorgaat Chris, dan haal je een één!
    Liefde voor Jade ^^

    En Chris krijgt de tijd tussen Jades en D10's training om nog een crisis te hebben! Arme jongen. Waar is Celese en heeft ze meer chocomel?

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Tbh als de spelmakers in de arena zouden zijn van sure hier is een ancient red dragon zou hij er wel op terugkomen
      Ja Jade is een queen yay
      Hm Celese is waarschijnlijk niet in de buurt, maar er zijn vast nog wat andere opties

      1 maand geleden
  • Megaeraaa

    Day die een weddenschap sluitxD
    Waarom moet Jade het nu onnodig ongemakkelijk maken? Haar reactie is wel geweldig

    NU BEN IK BENIEUWD WIE ER GAAT WINNEN!!

    Ik kan je schrijftempo amper nog bijhoudenxD

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Jade bedoelt het goed, ze is gewoon nieuwsgierig en Chris voelt zich snel aangevallen
      Tbh same

      1 maand geleden
  • Duendes

    Awh Chris honey Jade is gewoon erg nieuwsgierig, ze veroordeelt je niet en ziet je daardoor niet anders ofzo lieverd awhh

    1 maand geleden
    • Samanthablaze

      Dat is moeilijk te geloven voor iemand die in een niet zo progressief huishouden is opgegroeid

      1 maand geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen