Bill POV.

Wanneer er een rolstoel wordt binnengereden kijk ik daar met grote ogen naar. "Daar ga ik echt niet in," protesteer ik gelijk.

"Wil je, je zoon zien of niet?" Vraagt Tom.

"Natuurlijk," zeg ik gelijk.

"Nou dan," zegt Tom en ik weet dat het geen verdere nut gaat hebben om tegen hem in te gaan.

Een verpleegster helpt mij dan in de rolstoel en Tom duwt mij vooruit totdat we bij Koert zijn. "Kan je mij iets omhoog helpen?" Vraag ik voorzichtig aan Tom en hij knikt even waarna hij mij helpt.

"Daar is je kleine vent," zegt Tom en ik krijg tranen in mijn ogen.

"Hij is zo klein," zeg ik zachtjes.

"Maar Koert is sterk. Het komt goed, echt waar," zegt Tom en hij wrijft liefdevol over mijn rug.

"Het is mijn schuld. Ik had er alles aan moeten doen om toch te kunnen ontspannen," zeg ik terwijl er een traan over mijn wang loopt.

"Bill, nee, het is niet jouw schuld. Geloof niet wat Lucas heeft gezegd. Jij had dit niet kunnen voorkomen. Zelfs als je ontspanningsoefeningen had gedaan, die zorgen zouden niet ineens uit jouw hoofd verdwijnen," zegt Tom en ik knik even. Zonder Tom was ik nu helemaal gek geworden.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Lucas heeft dit veroorzaakt
    Luister nu naar Tom
    daar heb je meer aan

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen