Bill POV.

Vandaag is het voor Tom tijd voor een nieuw onderzoek. Ik hoop dat daar ook duidelijk wordt dat er dingen verbeteren, want je merkt wel de lichte verbeteringen. Vooral z'n handen gaan steeds meer vooruit.

"Ik kan beter meegaan niet?" Vraagt mijn vader.

"Ja, graag," zeg ik, want ik weet dat het mij in mijn conditie niet lukt om Tom te begeleiden. "Dank je pap," zeg ik en hij knikt waarna hij Tom de auto in helpt zodat we kunnen vertrekken.



Eenmaal in het ziekenhuis is het telkens wachten van het ene onderzoek naar het andere onderzoek. "Gelukkig hoef ik niet iedere dag onderzocht te worden," zegt Tom met een zucht.

"Nee, gelukkig niet," zeg ik waarna ik mijn hand op die van hem leg.

"Jullie kunnen binnenkomen," zegt de dokter na even.

"Ik blijf hier wel zitten," zegt mijn vader en ik knik even waarna ik Tom naar binnen duw en in de kamer zelf op een stoel plaatsneem.

"In de armen zien we een duidelijke vooruitgang, net als het geheugen langzaam de goede kant uit gaat. We gaan er vanuit dat een groot deel van het geheugen met de tijd terugkeert, alleen de benen baren ons zorgen. We hadden namelijk verwacht dat we daarin ook al een reactie zouden zien, maar vooruitgang is er zeker niet, zelfs niet een klein beetje, het spijt me," zegt de dokter en ik knik even. Dat had ik ook al door, ook al had ik gehoopt dat de scans toch wat anders zouden uitwijzen.

Reacties?

Reacties (1)

  • Luckey

    Wie weet komt het nog terug
    Armen en geheugen zijn al een fijne eerste stad

    3 weken geleden

Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen