Foto bij Hoofdstuk 19.

Na het eten waren we direct doorgegaan naar de bioscoop omdat we al wat aan de late kant waren. We hadden iets te lang aan tafel gezeten, maar waren op tijd.
'Rebecca, leuk om jou te zien.' De stem van Mike Newton klonk als stront in mijn oren en ik draaide me om.
'Hoi Mike.'
'Naar welke film gaan jullie?'
'Die horrorfilm, Demons in the night. En jij?'
'Laugh out loud.'
'Dat is een beter genre voor je. Vorige keer rende je kotsend de zaal uit.' Jacob grijnsde en keek hem spottend aan.
'Ja, dat herinner ik me ook, hoi Jacob.' Mike keek hem geïrriteerd aan.
'Ben je nu wel oud genoeg om naar de film te gaan?' spotte hij terug.
Ik wist niet dat ze elkaar kende. 'Jullie kennen elkaar?'
Jacob knikte. 'Een tijd geleden zijn we een keer met Bella naar de film gegaan.'
'Oh, oké. Nou fijne avond Mike. Onze film begint zo,' zei ik en draaide me om. Die jongen was onvoorstelbaar. We hadden al zo lang niet met elkaar gepraat en nu opeens begon hij een gesprek.
'Het blijft een rare gast, die Mike.'
Ik knikte. 'Zeg dat wel. In ons eerste jaar op Forks High was ik tot over mijn oren verliefd op hem en hij heeft mij gebruikt voor zijn ego. Die paar dates die we hadden, waren voor hem één grote grap. De kwal. Ik ben blij dat ik hem nooit gezoend heb.'
Hij grinnikte en schudde met zijn hoofd. 'Kan me niet voorstellen dat je daarop valt.'
'Ik weet ook niet eens meer waarom, waarschijnlijk was het gewoon het idee van verliefd zijn.'
We namen plaats op onze stoelen en keken geduldig naar alle reclames die nog voor de film kwamen.
De film was beter dan verwacht. Er waren echt goede jumpscares en de acteurs speelden het geloofwaardig. Een cliché verhaal, dat wel. Een groepje jongeren overnachten tijdens hun citytrip in een hotel. Het hotel bleek bezeten te zijn. De jongeren werden steeds erger gepest door de demonen. Het begon met het knipperen van de lichten. Vervolgens werden spullen verschoven en werden de demonen steeds sterker. Ze voedde zich met angst. Eén meisje overleefde het niet. De andere jongeren hadden de hulp van een priester ingeschakeld om de demonen te verdrijven.
Dit soort films waren meestal erg slecht geacteerd of de jumpscares zag je al een mijl van tevoren aankomen.
'En? Eng genoeg?' Jacob legde een hand op mijn schouder toen we de zaal uitliepen.
'Zeker. Ik ben wel een paar keer geschrokken.'
'Dat heb ik gemerkt. Je vloog bijna een meter in de lucht,' grinnikte Jacob en ik keek hem beschaamd aan.
'Oeps. Ik snap niet hoe jij niet schrok. Die demoon kwam letterlijk super onverwacht in beeld. De hele zaal schrok!'
Hij haalde zijn schouders op. 'Ik ben wel wat gewend,' zei hij kalm.
'Niet eerlijk.'
Jacob pakte zijn helm en overhandigde hem aan mij. Ik pakte hem aan en was teleurgesteld dat de tijd met Jacob altijd zo snel ging.
'Wat wil je nu doen?' Jacob keek opgewekt.
Ik haalde mijn schouders op. 'We kunnen nog even een wandeling maken? In het bos?' stelde ik voor.
'Klinkt goed, klim maar achterop.' Hij grijnsde mijn favoriete grijns waarbij zijn spierwitte tanden tevoorschijn kwamen. Ik deed wat hij zei en sloeg mijn armen strak om zijn warme lichaam.

Toen we door het bos liepen, begon Jacob over het boek. 'Heb je het boek al gelezen?' vroeg hij terwijl hij met zijn handen in zijn zakken door het donkere bos liep. Ik lachte. 'Je hebt het me gisterenavond gegeven. Voor het slapen gaan heb ik wel wat hoofdstukken gelezen en toen ik wakker werd, maar het is nog niet uit.'
Hij was stil en knikte. In mijn ooghoeken zag ik dat zijn blik op mij gefocust was. 'En?'
Ik keek hem niet begrijpend aan en schudde mijn hoofd. 'Wat?'
'Wat vind je er tot nu toe van?'
Ik haalde mijn schouders op. 'Ik kan me moeilijk voorstellen dat het waar is.'
Hij zuchtte diep en stopte met lopen. 'Het is waar.'
Ik draaide me naar hem om en haalde mijn wenkbrauwen op. 'Stammen jullie echt af van wolven?'
Hij knikte en keek naar de grond. 'Alles is waar. Je leeft in een andere wereld dan je denkt Rebecca.'
Ik voelde mijn benen trillen en liep naar hem toe. 'Wat bedoel je daarmee?'
'Wij beschermen jullie tegen het gevaar in deze wereld. Tegen de bloedzuigers. In het boek worden ze de kouden genoemd.'
Ik knikte, dat had ik gelezen. 'En met wij bedoel je...?'
'De jongens en Leah. We zijn een roedel.' Aan zijn bezorgde blik zag ik dat hij moeite had met vertellen. Wellicht brak hij hiermee de regels. 'Maar een roedel is toch een aanduiding van een groep wolven of honden?'
Hij knikte en pakte mijn handen in de zijne. 'Dat probeer ik je te zeggen Becca.'
Ik kon mijn oren niet geloven en schudde mijn hoofd. 'Dat kan niet waar zijn Jake. Je staat hier toch gewoon voor me. Je bent een mens. Je bent van vlees en bloed. Ik zie geen vacht, niks.'
'Je moest eens weten.' Hij glimlachte en legde zijn hand op mijn wang. 'Het was je al opgevallen. Dat onze lichamen warm zijn. Dat we het nooit koud hadden. Je hebt het ons gevraagd, maar we mogen niks zeggen.'
'Waarom zeg je het me dan nu.' vroeg ik en legde mijn hand op zijn hand, die nog steeds op mijn wang rustte.
Hij glimlachte, legde zijn voorhoofd tegen die van mij en zuchtte zacht. 'Omdat je moet weten wat ik ben. Ik wil niets meer voor je achterhouden. Daarvoor geef ik teveel om je. Ik wil je beschermen en dat kan alleen als je de waarheid weet.'
Ik opende mijn mond om wat te zeggen, maar sloot hem direct omdat ik niet wist wat ik moest zeggen.
'We zijn gevaarlijk. Je zou Emily eens moeten zien. Sam werd boos, verloor zichzelf en Emliy was de dupe.'
'Jacob. Ik ben niet bang van jou. Door jou voel ik me beter dan ooit.'
Ik snapte niet waarom ik niet bang was. Hij heeft zojuist verteld dat hij een wolf was en het deed me niet veel. Jacob bleef Jacob in mijn ogen.
Ik keek naar de maan, volle maan. 'Het is volle maan. Ga je nu veranderen in een wolf?' vroeg ik en nog voor het eruit was dacht ik hoe stom het was wat ik zei.
Hij lachte en liet me los. 'Nee, zo werkt het niet,' zei hij lachend en ik voelde een blos op mijn wangen komen.
'Oh.'
'Je zult het ooit wel zien, als je nog steeds bij me in de buurt wilt zijn.' Hij legde zijn hand in zijn nek en liep onrustig heen en weer. Bang om afgewezen te worden. Bang dat we nooit meer samen tijd zouden doorbrengen.
'Jacob, tuurlijk wil ik bij je zijn. Je hebt volgens mij echt geen idee hoe speciaal je bent. Hoe belangrijk je voor mij bent.'
Zei ik terwijl ik weer naar hem toe liep en mijn handen op zijn wangen legde. 'Ik houd van jou,' fluisterde ik.

Reacties (1)


Meld je gratis aan om ook reacties te kunnen plaatsen